Δύο πετυχημένες ελληνίδες ακαδημαϊκοί στις ΗΠΑ

Ζιζή Παπαχαρίση- Ναννώ Μαρινάτου: Και οι δύο Ελληνίδες, πετυχημένες καθηγήτριες στις ΗΠΑ, πρόεδροι των τμημάτων επικοινωνίας και κλασσικών σπουδών αντίστοιχα στο πανεπιστήμιο Ιλλινόις στο Σικάγο. Μίλησαν στο TheToc για όλα όσα απασχολούν την χώρα μας, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και τη νέα γενιά στην σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης και των χαμένων ευκαιριών.

Ζιζή Παπαχαρίση

Η Ζιζή Παπαχαρίση, με καταγωγή από την Θεσσαλονίκη, είναι σήμερα Πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Ιλλιόνις στο Σικάγο.

Το συγγραφικό της έργο είναι πάνω στο ρόλο των social media και τα βιβλία της διδάσκονται σε κορυφαία πανεπιστήμια σε Ευρώπη, Ασία, Αμερική, Αφρική και Αυστραλία, ενώ το τελευταίο συγγραφικό της έργο "Affective Publics" βραβεύτηκε για την διεισδυτικότητα της έρευνα του.

"Θα συμβούλευα τα παιδιά να πάνε εκεί που υπάρχει περιπέτεια. Όταν ήμουν σε αυτή τη θέση άφησα το ένστικτό μου να με καθοδηγήσει. Το ένστικτό μου μου υπέδειξε μία κατεύθυνση κι εγώ κινήθηκα προς αυτήν την κατεύθυνση με την λογική

Υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα;

"Κάθε τόπος περνάει τις δυσκολίες του, Σίγουρα υπάρχει προοπτική, σίγουρα υπάρχει μέλλον, πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα πάντα με αισιοδοξία, πρέπει να κοιτάμε πάντα μπροστά. Στην Ελλάδα έχουμε μία τάση να κοιτάμε πολύ πίσω, να χανόμαστε λίγο στο παρελθόν και αυτό δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Έχουμε πολύ πλούσιο παρελθόν, οπότε είναι πάρα πολύ φυσιολογικό να θέλουμε να είμαστε έντιμοι απέναντι σε αυτό το παρελθόν. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε κάποιο βήμα μπροστά, αλλά ακριβώς επειδή έχουμε αυτό το βάρος του παρελθόντος, οποιοδήποτε βήμα το σκεφτόμαστε πολύ διαφορετικά, είμαστε πολύ κυνικοί, είναι κάτι που το βλέπουμε και σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες οι οποίες επειδή έχουν το ίδιο ιστορικό παρελθόν τις διαχωρίζει από κοινωνίες που είναι πιο φρέσκες όπως είναι η Αμερική, έχουν μία διστακτικότητα. Κοιτάνε το καινούργιο με έναν διαφορετικό τρόπο. Στην Αμερική είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα επειδή ακριβώς η κοινωνία έχει διαφορετική και πιο σύγχρονη ιστορία, είναι γενικά πιο ανοιχτή στο καινούργιο. Κάθε κοινωνία είναι ανοιχτή σε ορισμένες τάσεις και κλειστή σε άλλες. Σε ορισμένα θέματα κυρίως που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση και τις νέες τεχνολογίες- που είναι το δικό μου αντικείμενο- και με την επιχειρηματικότητα η Αμερική είναι ιδιαίτερα ανοιχτή και δεκτική".

Για τους ακαδημαϊκούς και το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα

"Στην χώρα μας υπάρχουν εξαιρετικοί ακαδημαϊκοί και υπάρχουν και εξαιρετικά προγράμματα, και είχα την χαρά να συνεργαστώ με πολλά από αυτά. Δεν υπάρχει το τέλειο πανεπιστήμιο ή το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα. Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα έχει τα δυνατά του σημεία, και τις ιδιαιτερότητές του. Δεν είναι τόσο θέμα χρηματοδότησης, δεν έχει να κάνει τόσο με την κρίση γιατί και στην Αμερική είχαμε περικοπές στην εκπαίδευση για οικονομικούς αλλά και πολιτικούς λόγους. Εγώ πιστεύω ότι έχει να κάνει περισσότερο με ορισμένα άλλα, όπως ότι οι τελευταίοι που αποφασίζουν για την εκπαίδευση τη φύση της εκπαίδευσης και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι οι ακαδημαϊκοί. Όταν έχω συναδέλφους στην Ελλάδα που θέλουν να πάνε στο γραφείο τους γιατί έχουν κάποιο πρόγραμμα επιδότησης, έχουν κάποια έρευνα κάποιο deadline και δεν μπορούν να πάνε στο γραφείο τους γιατί έχει γίνει κατάληψη, όταν δηλαδή δεν υπάρχει κάποια ασφάλεια ή κάποια σταθερότητα, η οποία περιορίζει το πλαίσιο επιλογών που έχουν οι ακαδημαϊκοί στην Ελλάδα.

Εδώ έχω είναι η δυνατότητα να επιλέγω και να με επιλέγουν. Κάθε ακαδημαϊκός βρίσκει το δρόμο του ανάλογα με το αντικείμενό του. Το δικό μου αντικείμενο εξυπηρετείται καλύτερα στο χώρο που βρίσκομαι τώρα. Δεν έχει όμως μόνο να κάνει με το τι προσφέρει το πανεπιστήμιο, αλλά τι προσφέρεις κι εσύ στο πανεπιστήμιο. Πρέπει δηλαδή να υπάρχει μία ισορροπία. Και για μένα είναι ευκολότερο αυτήν την ισορροπία να την βρω εδώ και εδώ υπάρχουν οι συνθήκες όπου υπάρχουν πολλές επιλογές."

Να φύγουν ή να μείνουν στην Ελλάδα τα νέα παιδιά;

"Θα συμβούλευα να πάνε εκεί που υπάρχει περιπέτεια. Όταν ήμουν σε αυτή τη θέση άφησα το ένστικτό μου να με καθοδηγήσει. Το ένστικτό μου μου υπέδειξε μία κατεύθυνση κι εγώ κινήθηκα προς αυτήν την κατεύθυνση με την λογική. Το συναίσθημα και η λογική δεν είναι αντίπαλες δυνάμεις, λειτουργούν συνδυαστικά και όταν καταφέρνουμε να τις συνδυάζουμε βρίσκουμε την ευκαιρία. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε πάντα ισορροπημένοι, τις περισσότερες φορες είμαστε ανισόρροποι αλλά από αυτήν την ανισορροπία αντλούμε την έμπνευση που μας οδηγεί τελικά στην ισορροπία."

Τι φοβάται και τι ελπίζει για την Ελλάδα

"Φοβάμαι ότι θα σταματήσουμε να είμαστε σύγχρονοι, θα σταματήσουμε να είμαστε της εποχής μας, και ελπίζω ότι θα συμβεί το αντίθετο"

Ναννώ Μαρινάτου

Κουβαλώντας του ιστορικό όνομα του πατέρα της, Έλληνα αρχαιολόγου Σπύρου Μαρινάτου, η Ναννώ Μαρινάτου είναι σήμερα καθηγήτρια και Πρόεδρος του τμήματος κλασσικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Ιλλιόνις στο Σικάγο, βλέποντας από μία διαφορετική σκοπιά την κρίση που διέρχεται η χώρα μας.

Τι είναι αυτό που δεν έχει και πρέπει να αποκτήσει η Ελλάδα;

"Στην Ελλάδα λείπει η οργάνωση, και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και δεν μπορείς να μάθεις όταν δεν υπάρχει οργάνωση και πειθαρχία. Πειθαρχία δεν είναι της μόδας πλέον, αλλά χωρίς πειθαρχία- δηλαδή να φθάνει καθένας στην ώρα του, και ο καθηγητής και οι φοιτητές, να υπάρχει ένα κόσμιο περιβάλλον να μην υπάρχουν σκουπίδια μέσα ή να μην μπαινοβγαίνουν σκύλοι- αυτό είναι το Α και το Ω. Αυτό είναι το πλαίσιο. Από εκεί και πέρα η διδασκαλία είναι άλλο πράγμα. Και νομίζω ότι στην Ελλάδα γίνεται πολύ καλή δουλειά. Συνέδρια που έχω παρακολουθήσει, φοιτητές που έχω δει μεταπτυχιακούς και στο πτυχίο, είναι εξαιρετικοί. Αλλά λείπει η δομή. Χάνονται όλα αυτά στην έλλειψη οργάνωσης. Δεν νομίζω ότι το πρόβλημα έχει σχέση με τα χρήματα. Εγώ θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια που δίδασκε ο πατέρας μου στο πανεπιστήμιο Αθηνών, την δεκαετία του '60, τι χρήματα υπάρχαν τότε; Δεν υπήρχαν, υπήρχε όμως πειθαρχία. Σεβόντουσαν οι φοιτητές τον καθηγητή, ερχόντουσαν με τις γραβάτες τους και μπορείτε να συγκρίνετε σήμερα με τα σημερινά. Μπορεί να ακούγεται αυτό παλιομοδίτικο αλλά είναι τα πλαίσια εντός των οποίων γίνεται η παιδεία. Η παιδεία δεν μπορεί να είναι χαλαρό πράγμα, πρέπει να είναι σφιχτό και να το παίρνει κανείς στα σοβαρά. Εκεί είναι για μένα το πρόβλημα και όχι τα χρήματα. Δεν υπάρχουν κίνητρα και δεν υπάρχουν οι ανάλογοι θεσμοί. Για να χτίσεις μία παιδεία πρέπει να πιστεύεις τι κάνεις και γιατί το κάνεις. Όχι για να πάρεις ένα πτυχίο, αλλά γιατί θέλεις να αναδομήσεις την επιστήμη σου ή να βοηθήσεις την χώρα σου ή και να βρεις μία σοβαρή δουλειά."

Για τα μνημόνια και την κρίση στην χώρα μας

"Πιστεύω στην αντοχή της κοινωνίας της Ελλάδας, είναι μία συνεκτική κοινωνία, είναι μία αγαπησιάρικη κοινωνία εγώ το έζησα και το καλοκαίρι που περιμέναμε με τις ώρες στο ATM και αντί ο κόσμος να τσακώνεται μεταξύ του, ο καθένας βοηθούσε τον άλλον όπως μπορούσε, γινόταν και μία συζήτηση πολιτική αλλά πάντα σε συμπαθητικούς τόνους. Και αυτή η συνεκτικότητα της κοινωνίας είναι αυτό που θα κάνει την Ελλάδα να αντέξει. Αυτό το οποίο φοβάμαι είναι ο αποπροσανατολισμός. Δεν βλέπουμε στόχους πια. Δεν ξέρουμε καν τι είναι το μνημόνιο. Δεν ξερουμε γιατί μας πιέζουν οι Ευρωπαίοι. Κάποιος πρέπει να τα εξηγήσει αυτά, ότι δηλαδή χρειάζονται μεταρρυθμίσεις και ότι εντάξει θα κάνουμε κάποιες θυσίες αλλά ότι κάπου πάμε. Κανείς δεν μας λέει που πάμε και πότε".

Νομίζω ότι πρέπει να παίρνει κανείς λίγο ρίσκο. Αλλά οι Αμερικάνοι μιλάνε για το risk management, δηλαδή να μη ρισκάρεις πάρα πολλά αλλά να ρισκάρεις λίγα και σίγουρα όχι όλα μαζί

Για τους Έλληνες πολιτικούς

Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί κακοί και ψεύτες όπως λένε μερικοί. Εγώ νομίζω ότι έχουμε και πολύ καλούς πολιτικούς και κακούς βέβαια. Αλλά εκεί χρειάζεται η παιδεία για να διακρίνει ποιος είναι ο ψεύτης, ποιος είναι μπούρδας και ποιος σου λέει δυο πράγματα συγκεκριμένα. Δεν πρέπει να υπάρχει ισοπέδωση. Το οποίο μερικοί το κάνουν, δηλαδή ισοπεδώνουν τα πάντα. Εγώ είμαι εναντίων μίας τέτοιας αντιμετώπισης των πραγμάτων.

Να μείνει ή να φύγει από την Ελλάδα η νέα γενιά;

Θα συμβούλευα ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί εκείνη την στιγμή. Δηλαδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δουλειές αλλά και υπάρχουν. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι γιατροί και δικηγόροι, μπορεί να ανοίξει κανείς μία επιχείρηση να κάνει ελιές ή υφάσματα. Όποιος μπορεί να φύγει και να κάνει ένα καλύτερο βιός, και να μάθει δυο πράγματα και ίσως μετά να γυρίσει, δεν θα έλεγα όχι. Αλλά δεν υπάρχει μία απάντηση, πρέπει κανείς να είναι εύστροφος και οι Έλληνες πάντοτε ήταν κάπως έτσι. Νομίζω ότι πρέπει να παίρνει κανείς λίγο ρίσκο. Αλλά οι Αμερικάνοι μιλάνε για το risk management, δηλαδή να μη ρισκάρεις πάρα πολλά αλλά να ρισκάρεις λίγα και σίγουρα όχι όλα μαζί, για να μην τα χάσεις όλα. Αλλά σίγουρα λίγο ρίσκο χρειάζεται.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr