Ακαιρη, άστοχη και ασύμφορη η έξοδος

Είναι έτοιμη η χώρα να κάνει τα «τελευταία βήματα» για να σταθεί στα πόδια της;

SHARE THIS
0
SHARES

Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ξεκίνησε μια διερευνητική συζήτηση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) με σκοπό τη διακρίβωση των προθέσεων του Ταμείου, σχετικά με μια πρόωρη αποχώρηση της χώρας από το πρόγραμμα και την άρνηση συνέχισης της χρηματοδότησης, που ανέρχεται περίπου στα 14 δισ. ευρώ.

Το γεγονός και μόνο, ότι η κυβέρνηση δεν υπέβαλε γραπτό αίτημα εξόδου, καταδεικνύει, ότι γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά, ότι είναι ανέτοιμη να προχωρήσει σε ένα τέτοιο διάβημα

Σκοπός της ελληνικής πλευράς είναι να δοθεί ένα μήνυμα κυρίως στο εσωτερικό της χώρας, ότι μετά από πολλές περιπέτειες, θυσίες και απώλειες, αφήνει πίσω της το εφιαλτικό παρελθόν και στρέφεται με αισιοδοξία προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Είναι όμως έτσι τα πράγματα και κατά πόσον η χώρα είναι έτοιμη να κάνει τα "τελευταία βήματα", έστω και τρεκλίζοντας, για να σταθεί στα δικά της πόδια, μετά και από τη συνάντηση των εκπροσώπων μας με την κ. Λαγκάρντ;

Το γεγονός και μόνο, ότι η κυβέρνηση δεν υπέβαλε γραπτό αίτημα εξόδου, καταδεικνύει, ότι γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά, ότι είναι ανέτοιμη να προχωρήσει σε ένα τέτοιο διάβημα. Τόσο διαδικαστικά όσο και ουσιαστικά, η υποβολή ενός τέτοιου αιτήματος είναι άκαιρη, άστοχη και ασύμφορη.

Παρά τη ριζική διαφωνία μου απέναντι στο πρόγραμμα, τις πολιτικές του αλλά και τα αδιέξοδα που δημιουργεί από τα αρνητικά αποτελέσματα που παράγει για την οικονομία και την κοινωνία μας, ας προσπαθήσουμε να κρίνουμε το γεγονός με τη φιλοσοφία και τα εργαλεία αυτού του προγράμματος.

Διαδικαστικά ήταν άκαιρο το άνοιγμα της συζήτησης, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το θέμα, όταν μπροστά μας έχουμε τρία σπουδαία γεγονότα τα οποία επηρεάζουν σαφώς και τη στάση του ταμείου

Διαδικαστικά λοιπόν ήταν άκαιρο το άνοιγμα της συζήτησης, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσει το θέμα, όταν μπροστά μας έχουμε τρία σπουδαία γεγονότα τα οποία επηρεάζουν σαφώς και τη στάση του ταμείου. Πέραν λοιπόν της αυτονόητης τοποθέτησης, ότι η χώρα μπορεί, όποτε το θελήσει, να βγει από το πρόγραμμα, που είναι καταστατικό δικαίωμα κάθε μέλους του ΔΝΤ, πρέπει να τελειώσουμε (α) με την επικείμενη αξιολόγηση της Τρόικα, που περιέχει τα αγκάθια του ασφαλιστικού και των ομαδικών απολύσεων, (β) με τα stress tests των τραπεζών καθώς (γ) και με την επιβεβαίωση της βιωσιμότητας του χρέους, το οποίο το ταμείο θεωρεί ότι δεν είναι διαχειρίσιμο.

Ουσιαστικά πρόωρο, αφού η πορεία της οικονομίας και τα θεμελιώδη στοιχεία που τη συνθέτουν είναι αρνητικά ή πολύ αναιμικά για να δικαιολογήσουν ένα τέτοιο διάβημα, το οποίο θα γινόταν αποδεκτό από τις αγορές, οι οποίες θα πρέπει στη συνέχεια να καλύψουν τα χρηματοδοτικά κενά.

Πρώτον, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, ως βασικός δείκτης προόδου της οικονομίας, ακόμη δεν έχει δείξει σημεία ανάκαμψης, πόσο μάλλον σημαντικής βελτίωσης, που θα δικαιολογούσε τουλάχιστον τη σκέψη για κάτι τέτοιο.

Να μην αναλωθούμε το επόμενο διάστημα στο κυνήγι της ανεύρεσης κεφαλαίων για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά

Δεύτερον, η αξιολόγηση της οικονομίας μας βρίσκεται ακόμη στην περιοχή «non investment grade» δηλαδή μη επενδυσιμότητας, που είναι απαγορευτική για την τοποθέτηση μακροπρόθεσμων εφαλαίων με χαμηλό επιτόκιο. Επτά βαθμίδες μέσα στα junks (σκουπίδια) από τη Moody's και πέντε από την S&P και την Fitch. Τρίτον το μέγεθος του χρέους (175% του ΑΕΠ) αλλά και η διάρθρωσή του είναι τέτοια, που είναι απαγορευτική η όποια τοποθέτηση κεφαλαίων, είτε σε μακροπρόθεσμα κεφάλαια (10ετή ομόλογα) είτε σε άμεσες επενδύσεις που ξεπερνάει τον χρονικό ορίζοντα προστασίας από το πρόγραμμα.

Ασύμφορη είναι μια τέτοια επιλογή, αφού έχουμε δεχθεί όλες τις αρνητικές επιπτώσεις του προγράμματος, να αρνηθούμε μια άνετη χρηματοδότηση με καλό επιτόκιο και να μην αναλωθούμε το επόμενο διάστημα στο κυνήγι της ανεύρεσης κεφαλαίων για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά, ενώ θα έπρεπε να επικεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην προσπάθεια ανάκαμψης και ανόρθωσης της οικονομίας.

Η ελληνική οικονομία όχι μόνο δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο άλμα, το οποίο θα γίνει στο κενό, αλλά έχει αρκετό δρόμο μπροστά της για να διανύσει

Συγκριτικά είναι ενδιαφέρουσα μια παράθεση των στοιχείων των άλλων δύο χωρών, οι οποίες αποχώρησαν από το ΔΝΤ και τα μνημόνια, δηλαδή της Ιρλανδίας και κυρίως της Πορτογαλίας, της οποίας η οικονομία έχει μεγαλύτερες ομοιότητες με τη δική μας. Η Ιρλανδία με ανάπτυξη 2%, ανεργία 13% και χρέος 121%, είχε αξιολόγηση από τη Moody's Baa3 (περιοχή εκτός κινδύνου) τοποθέτησε στην αγορά αμέσως 10ετή ομόλογα με επιτόκιο 2,967%. Η Πορτογαλία είχε ανάπτυξη 1,7%, ανεργία 15% και χρέος 131% επί του ΑΕΠ βγήκε στις αγορές με αξιολόγηση από την ίδια εταιρεία Ba2 (δύο βαθμίδες στην περιοχή των junks) και συγκέντρωσε κεφάλαια με επιτόκιο 3,61%. Ας σημειωθεί, ότι στην Πορτογαλία αυξάνονται οι εξαγωγές κάθε χρόνο, προσεγγίζοντας το 41% του ΑΕΠ, δηλαδή διπλάσιες από εκείνες της Ελλάδος.

Μια ψύχραιμη ανάγνωση των παραπάνω μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι η ελληνική οικονομία όχι μόνο δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο άλμα, το οποίο θα γίνει στο κενό, αλλά έχει αρκετό δρόμο μπροστά της για να διανύσει.

Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκείται, τα οποία είναι ικανά να σε απεγκλωβίσουν από τα δεσμά της επιτήρησης ή να σε καθηλώσουν στην εξάρτηση

Με την πολιτική δε που ασκείται, απομακρυνόμαστε πιο πολύ αντί να πλησιάζουμε το στόχο. Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής, όπως φαίνεται και από τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις εξαγωγές (-5,9%) και για τη βιομηχανική παραγωγή (-5,7%), οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση βασικών τομέων της οικονομίας της χώρας. Ενδεικτικό της εσφαλμένης πολιτικής είναι και το σχέδιο προϋπολογισμού που κατατέθηκε, το οποίο θα εντείνει τα αδιέξοδα, αφού στηρίζεται σε εξωπραγματικές υποθέσεις, όπως είναι η αύξηση το 2015 των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 11,7%, ενώ για το πρώτο εξάμηνο του 2014 καταγράφεται πτώση της τάξεως του 8% αντί του +5,4% που προέβλεπε ο προϋπολογισμός.

Θα πρέπει να κατανοήσουμε, ότι σημασία δεν έχει ούτε η σύνθεση της επιτροπής ελέγχου, ούτε ο τόπος που γίνεται ο έλεγχος, αλλά ούτε και ο φορέας που τον διενεργεί. Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκείται, τα οποία είναι ικανά να σε απεγκλωβίσουν από τα δεσμά της επιτήρησης ή να σε καθηλώσουν στην εξάρτηση.

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook