"Εφυγε" από τη ζωή κι ο διεθνούς φήμης εικαστικός Γιάννης Κουνέλης

Μια ακόμα μεγάλη απώλεια μετρά ο ελληνικός εικαστικός χώρος

efuge-apo-ti-zwi-ki-o-diethnous-fimis-eikastikos-giannis-kounelis
|
SHARE THIS
266
SHARES

 

  Σε ηλικία 81 «αναχώρησε» από τη ζωή και ο διεθνούς φήμης Ελληνας εικαστικός, Γιάννης Κουνέλης, από τους πρωτεργάτες της arte povera, του καλλιτεχνικού κινήματος που εμφανίστηκε δυναμικά στην Ιταλία την πυρετώδη δεκαετία του '60 και κατατάσσεται στους σπουδαιότερους καλλιτέχνες στην Ευρώπη. 

  ΄Αλλη μια απώλεια μετρά ο εικαστικός χώρος, λοιπόν, μετά το θάνατο του Δημήτρη Μυταρά. Οπως αναφέρει η Ιταλική ilpost, ο μεγάλος ΄Ελληνας εικαστικός δημιουργός έφυγε από τη ζωή. 

  Ο Γιάννης Κουνέλλης γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1936 στον Πειραιά και από την δεκαετία του 1950 είχε επιλέξει ως τόπο παραμονής του την Ιταλία, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Αργότερα ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ.

   Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 εμφανίστηκε στον χώρο της σύγχρονης τέχνης με ένα ιδιότυπο, πολύ προσωπικό πλαστικό λεξιλόγιο που αρχικά προέβαλε ως κωδικοποιημένη γραφή, υπό τη μορφή γραμμάτων και εξισώσεων, και κατέληξε στη συνέχεια στη δημιουργία εικόνων αποτελούμενων στο πιο πρόσφατο βιομηχανικό-αστικό παρελθόν. Εχει παρουσιάσει πλήθος εκθέσεων, κυρίως στο εξωτερικό.

   Το 2005 το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τον τίμησε με τη διάκριση του επίτιμου διδάκτορα στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής για το σπουδαίο εικαστικό έργο του, τη διεθνή του παρουσία και τη θέση του μεταξύ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων του μοντερνισμού.

Τι είναι για εσάς η Ελλάδα είχε ερωτηθεί σε συνέντευξή του που είχε δώσει στο Βήμα.

«Είναι μεγάλη έλξη. Ίσως και μια πληγή, με κατάληξη όμως θετική. Στην Ελλάδα, όταν ήμουν μικρός, είδα και τρομακτικά πράγματα που δεν εμπνέουν έναν νέο. Τον πόλεμο, τον Εμφύλιο… Η Ελλάδα μου έδωσε τον φόβο. Εγώ, όμως, τον εκμεταλλεύομαι τον φόβο. Την αξία του. Ο φόβος είναι σαν τον πηλό. Και πρέπει να τον πλάσεις. Είναι η αρχή κάθε παραγωγικής ιδέας. Σου εντείνει τη διάθεση να τον μεταλλάξεις και στο τέλος μπορείς να φτιάξεις το καινούργιο. Και ίσως οι άλλοι έχουν ανάγκη από τον μεταπλασμένο φόβο, και μάλιστα δοσμένο από κάποιον που έχει φοβηθεί. Μήπως οι μαύρες εικόνες του Γκόγια δεν είναι ο πλασμένος φόβος που γίνεται γλώσσα και στη συνέχεια ελευθερία;», ήταν η απάντησή του. 

 

 

 

 

 

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook