Η Λώρη Κέζα μιλά στο TOC για τον άπιστο ήρωά της με στέκι το Zonar's

Η άνοδος και η πτώση μια ολόκληρης εποχής και του αξιαγάπητου κυρίου Ρεμούνδου πρωταγωνιστούν στο βιβλίο της δημοσιογράφου που μετανάστευσε στον Καναδά.

i-lwri-keza-mila-sto-toc-gia-ton-apisto-irwa-tis-me-steki-to-zonars
|
SHARE THIS
0
SHARES

Στην Αθήνα της κρίσης ένας συνταξιούχος σικ και αριστοκρατικός βιοτέχνης αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους του. Το τυχερό του είναι ότι έχει τρεις γυναίκες στη ζωή του, που τον παρηγορούν καθεμία με τον τρόπο της. Η σύζυγός του, μονίμως απασχολημένη με το Λύκειο των Ελληνίδων, η κόρη του, παντρεμένη με χίπστερ και η ερωμένη του, πρόθυμη για κάθε σεξουαλική ακρότητα. Στη ζωή του μπαίνουν αναπάντεχα πέντε ακόμα γυναίκες, μια συντροφιά που πίνει τον καφέ της κάθε Πέμπτη στο Zonars και τις οποίες συνηθίζει να κρυφακούει.

 

Η Λώρη Κέζα πλάθει έναν ήρωα που μέσα από την ιστορία του παρατίθενται πολλά γεγονότα που είναι χαρακτηριστικά της κρίσης, όπως φαραωνικά έργα που έμειναν ατελείωτα, σκάνδαλα χρηματισμού, εξαπατήσεις, καταστροφές ιστορικών επιχειρήσεων αλλά και πτώση νεόπλουτων. Η ιστορία της Αθήνας ξεδιπλώνεται μέσα από την ιστορία των ανθρώπων της, μέσα από αληθινά πρόσωπα και από επινοημένους χαρακτήρες.

Με αφορμή, λοιπόν, το βιβλίο "Ζουρ Φιξ",  το TheTOC συνομίλησε με την Λώρη Κέζα ζητώντας της να αναλύσει ορισμένα σημεία του βιβλίου.

-Αν σας ζητούσα να μου πείτε μια λέξη δίπλα στο όνομα του ήρωά σας ποια θα ήταν;

Με μια λέξη: Αντιφατικός. Όπως όλοι μας. Ένας γλυκός καριόλης.  

Και μια πιο πλήρη περιγραφή;

Ο Ιωσήφ Ρεμούνδος είναι καθωσπρέπει οικογενειάρχης που σέβεται το σπίτι του και απαιτεί από τις ερωμένες του να το σέβονται και εκείνες. Ακόμα και όταν δεν φέρεται σωστά, είναι πολύ κύριος. Στην επαγγελματική του ζωή είναι πραγματικά έντιμος. Υπήρξε κατασκευαστής κουμπιών, με μαγαζί στην Πατησίων, και ως συνταξιούχος πλέον δυσκολεύεται να πληρώσει τους φόρους του. Έχει χτίσει ένα υπέροχο σπίτι στη Φιλοθέη, με αρχιτέκτονα τον Βαλσαμάκη, και αδυνατεί να πληρώσει το φόρο ακινήτων. Δεν έχει θυμό για την οικονομική κρίση αλλά ντρέπεται που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του.

 

-Ο ήρωάς σας είναι μια οικεία, σχεδόν οικογενειακή φιγούρα, τι είναι αυτό που του λείπει περισσότερο μέσα στο σημερινό Ζόναρς;

Του λείπει η ανεμελιά των προηγούμενων δεκαετιών, τότε που όλα ήταν πιθανά. Όποιος ήθελε να φτιάξει επιχείρηση, την έφτιαχνε. Όποιος ήθελε να αγοράσει σπίτι, το αγόραζε. Βλέπει την ελληνική κοινωνία να πνίγεται στα χρέη, βλέπει τον εαυτό του κατεστραμμένο οικονομικά και προτιμά να στρέφει αλλού την προσοχή του, προτιμά να ασχολείται με γυναίκες. Να πω ότι δεν υπάρχει μιζέρια στο βιβλίο αλλά περιπαικτική διάθεση του τύπου «αχ, αναγκάστηκα να διώξω τον κηπουρό».

-Πόσο ρόλο πιστεύετε ότι έπαιξε ο ίδιος σε αυτή την όχι κι πολύ ευχάριστη αλλαγή της κοινωνίας;

 Ο Ρεμούνδος ήταν θετικός συντελεστής, συνέβαλε στην πρωτογενή παραγωγή, ήταν πολύ προσεκτικός με τις εισφορές του, με τα φορολογικά του. Είναι από αυτούς που αδικήθηκαν καθώς μετά από 40 χρόνια δουλειάς δεν έχει αξιοπρεπή σύνταξη. Το ταμείο εμπόρων τού δίνει λιγότερα από όσα δίνει το Δημόσιο σε αεροσυνοδούς που εργάστηκαν 20 χρόνια. Όλες αυτές οι στρεβλώσεις του συστήματος περνούν μέσα από την αφήγηση ως αφομοιωμένη πραγματικότητα. 

 

-Νομίζετε ότι οι άνθρωποι αυτής της αντίληψης εξαφανίζονται όσο περνά ο καιρός;

Νομίζω ότι η Ελλάδα είναι γεμάτη έξυπνους, δημιουργικούς, έντιμους ανθρώπους σαν τον Ρεμούνδο. Είναι γεμάτη από άτομα που παλεύουν παρά τις αντιξοότητες του συστήματος. Μου αρέσει να στέκομαι στα καλά παραδείγματα, ένα από αυτά είναι η ιστορία του Γιώργου Κορρέ, τον θυμάμαι από το σχολείο, μια ήρεμη δύναμη, παρακολουθώ την εξέλιξή του, από το φαρμακείο στο Παγκράτι ως την δημιουργία μιας βιομηχανίας με διεθνή πελατεία. Υπάρχουν κι άλλο τέτοιοι άνθρωποι με δυνατότητες αλλά πνίγονται από τη γραφειοκρατία και από τις πολιτικές αποφάσεις ενός πελατειακού κράτους.  

-Μέσα από την ιστορία του κάνετε μια αφήγηση ενός παλιού –όχι πολύ παλιού- και ενός νεότερου κόσμου. Πιστεύετε ότι αυτοί οι δυο κόσμοι συνδέονται;

Αν θέλουμε να συγκρίνουμε την Ελλάδα των σίξτις με την Ελλάδα του 21ου θα δούμε ότι μοιάζουν όπως ο γονιός με το παιδί του. Τα γονίδια είναι εκεί και επιμένουν να δείχνουν τις ομοιότητες.    

-Ο κύριος Ρεμούνδος αγαπά το σεξ. Νομίζετε ότι σήμερα μας απασχολεί όσο παλιότερα; Μας επηρεάζει ή μας καθορίζει ή ο ερωτισμός έχει κάπως πνιγεί πότε μέσα σε συντηρητικές αντιλήψεις και άλλοτε μέσα σε μια αδιαφορία;

 Έχω την αίσθηση ότι δεν είναι θέμα εποχής, είναι θέμα ατόμου. Κάποιοι έχουν τη σωματική επαφή ως κυρίαρχο δεδομένο της ζωής τους, ζουν για να αγκαλιάζονται, οργανώνουν την καθημερινότητα με επίκεντρο τον έρωτα. Είναι δύσκολο για ένα τέτοιο άτομο να αρκεστεί σε μια σχέση, να μην επιδιώκει κάτι καινούργιο, παράλληλο, είναι δύσκολο να αρνηθεί μια συνάντηση με πρόσωπο από το παρελθόν. Δεν μπορώ να γενικεύσω και να μιλήσω για τους άλλους, ξέρω ότι έζησα πάντα όπως ήθελα και επέλεξα στη ζωή μου συντρόφους που είχαν την ίδια αντίληψη. Πολλή ελευθερία και λίγα λόγια, αυτό ήταν πάντα το μότο μου. Δεν χρειάζονται ούτε αφηγήσεις ούτε ανακοινώσεις στον περίγυρο, αρκεί να προσδιορίζει καθένας το είδος της ευτυχίας του αδιαφορώντας για το τι λένε οι άλλοι.  

-Μέσα από τη ζωή του κυρίου Ρεμούνδου περνά και η κοινωνική και η πολιτική ζωή της χώρας. Σαν δημοσιογράφο σας ρωτώ; Ποια είναι αυτά τα γεγονότα που κατά τη γνώμη σας σημάδεψαν τόσο την πολιτική όσο και την κοινωνική ζωή; Δηλαδή αν μπορούσατε να ασχοληθείτε με ένα από αυτά ποιο θα ήταν;

Δεν θα σταθώ σε ένα γεγονός, θα σταθώ σε μια πρακτική που κατά τη γνώμη μου κατέστρεψε την Ελλάδα και θα συνεχίσει να την καταστρέφει. Είναι η πολυνομία. Χιλιάδες νόμοι που αναιρούν και επικαλύπτουν ο ένας τον άλλο λειτουργούν ως δεσμώτες της ανάπτυξης και της εξέλιξης. Ψηφίζονται νόμοι ενώ βρίσκονται σε ισχύ άλλοι νόμοι με το ίδιο περιεχόμενο. Από κάτω υπάρχουν πάντα τροπολογίες για διαφορετικό αντικείμενο, δηλαδή υπό τον τίτλο μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, βρίσκουμε στο τέλος ένα άρθρο που συμπληρώνει νόμο για την υγεία. Δεν βγαίνει άκρη. Αυτό δημιουργεί περιθώριο συναλλαγών με τους λειτουργούς του κράτους, καθυστερεί την απόδοση δικαιοσύνης και δημιουργεί σύγχυση σε όλα τα επίπεδα.   

 

-Παρακολουθείτε την πολιτική επικαιρότητα από τον Καναδά. Πώς είναι η ζωή σας εκεί;

 Έχω μια ήσυχη καθημερινότητα, όλα σε πρόγραμμα, χωρίς εντάσεις. Μην φανταστείτε δηλαδή ότι κάνω κάτι συναρπαστικό. Είναι πολλές οι υποχρεώσεις, έχω τη ρουτίνα μου αλλά ταυτόχρονα ησύχασα από τις φασαρίες της Αθήνας, με τις πορείες, με τις μολότοφ, με τη δυσαρέσκεια, με τις ακατανόητες, παράλογες απαιτήσεις του κράτους και την επιθετικότητα που υπάρχει σε κάθε συναλλαγή.

-Θα επιστρέφατε πίσω και κάτω από ποιες συνθήκες;

Θα περιμένω να τελειώσουν οι κόρες μου το σχολείο, η Βιολέτα είναι 12, η Ιζαμπέλα είναι 10 και θέλω να τους προσφέρω καλή εκπαίδευση σε συνδυασμό με ξέγνοιαστη καθημερινότητα. Η καλή εκπαίδευση έχει να κάνει με το περιεχόμενο των μαθημάτων και στην Ελλάδα είναι θλιβερό τόσο το σχολικό πρόγραμμα όσο και τα βιβλία. Από την προσπάθεια της Μαρίας Ρεπούση για ένα ελκυστικό εγχειρίδιο Ιστορίας το μόνο που αναλύθηκε ήταν μια ατυχής διατύπωση. Το σύνολο των σχολικών βιβλίων είναι βαρετό, κακογραμμένο και ξεπερασμένο. Στην Ελλάδα θεωρείται καλό σχολείο εκείνο που έχει αξιοπρεπείς υποδομές και για ορισμένους γονείς εκείνο όπου θα γίνουν «γνωριμίες». Απορώ που δεν διαμαρτύρονται όσοι πληρώνουν έξι ή δέκα χιλιάδες το χρόνο σε σχολεία που δεν διδάσκουν καν ξένη γλώσσα της προκοπής. Είναι αδιανόητο ο μαθητής του ιδιωτικού να κάνει ιδιαίτερα ώστε να συμπληρώσει τα κενά.

Έχοντας μεταναστεύσει ζούμε σε μια πόλη όπου τα παιδιά κυκλοφορούν μόνα τους, έχουν τα κλειδιά τους και κανονίζουν το πρόγραμμά τους. Είναι σαν να ζούμε σε χωριό πλην όμως βρισκόμαστε στην καρδιά μιας μεγαλούπολης, του Μόντρεαλ. Την ασφάλεια εδώ την παρέχουν μικροπράγματα, όπως για παράδειγμα ότι τα αυτοκίνητα σταματούν για να περάσουν οι πεζοί, τόσο μικρά και αυτονόητα. 

-Βλέποντας την Ελλάδα από μακριά, υπάρχει κάτι αισιόδοξο να μου πείτε; Μπορεί να αλλάξει η ιδιοσυγκρασία μας, η αντίληψη, η συμπεριφορά μας κάποια στιγμή;

Από μακριά διαπιστώνω ότι η κακή οργάνωση του κράτους, ο διχασμός, οι εμμονές έχουν τη δύναμη να κρατούν τα πάντα καθηλωμένα. Δυστυχώς δεν είχα την αντοχή και τη γενναιοδωρία να συνεχίσω την προσπάθεια. Ποια ήταν η προσπάθεια; Να είμαι αντικειμενική στην πολιτική αρθρογραφία. Να συναναστρέφομαι τους πολιτικούς χωρίς να έχω την ψευδαίσθηση ότι είναι φιλαράκια μου. Να μην παίρνω «δουλίτσες» με αντάλλαγμα λιβανωτούς. Έχω την αίσθηση ότι δεν θα προλάβω να ζήσω την επαναφορά στην κανονικότητα. Χρειάζονται δεκαετίες για να χτιστεί ένα κράτος, δεκαετίες από τη στιγμή που θα ληφθεί η απόφαση. Υπάρχει το παράδειγμα της Σιγκαπούρης το οποίο θα μπορούσαμε να αντιγράψουμε προσθέτοντας δικαιώματα. Από την ώρα που θα ληφθεί η απόφαση και θα επιλεγεί μοντέλο, χρειάζονται 30 χρόνια. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμα μακριά από μια απόφαση αλλαγής.

-Γιατί διαλέξατε έναν άντρα ήρωα και όχι μια γυναίκα;

Πριν λίγα χρόνια αρθρογραφούσα με ανδρικό ψευδώνυμο, είχα μπει σε ρόλο και προσπαθούσα να βλέπω την επικαιρότητα μέσα από τα μάτια αυτού του άνδρα. Ο Ιωσήφ Ρεμούνδος είναι η εξέλιξη αυτού του επινοημένου χαρακτήρα. Θα έλεγα όμως ότι περισσότερο από το φύλο με ενδιέφερε η ηλικία του. Ένας σημερινός εβδομηντάρης έχει ζήσει απίστευτα πράγματα, είδε τον άνθρωπο να πηγαίνει στη σελήνη, είδε τον σοσιαλισμό στην ελληνική εκδοχή του, είδε τα ρούχα από πατρόν να γίνονται φτηνά κινέζικα. Ο Ρεμούνδος έφυγε από ένα χωριό της Τήνου πάνω σε μουλάρι, πρόλαβε το τραμ και είδε το μετρό να ενώνει μακρινές γειτονιές σε λίγα λεπτά. Ο Ιωσήφ Ρεμούνδος είναι η ενσάρκωση της ανόδου και της πτώσης της Ελλάδας.  

 

Το βιβλίο της Λώρης Κέζα "Ζουρ-Φιξ" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook