Η χορεύτρια που έχασε τη ζωή της από ένα γελοίο ατύχημα

Υπήρξε πρωτοπόρος του χορού και μια ασυμβίβαστη γυναίκα, τα δυο παιδιά της πνίγηκαν και ο άντρας της αυτοκτόνησε.

i-xoreutria-pou-exase-ti-zwi-tis-apo-ena-geloio-atuxima
SHARE THIS
0
SHARES

Η πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού έχασε τη ζωή της σε ένα παράξενο ατύχημα με το μαντήλι της. Ο λόγος για την Ισιδώρα Ντάνκαν, την παθιασμένη χορεύτρια των αρχών του 20ου αιώνα. 

Η Ντάνκαν ατρόμητη και τολμηρή ήταν αυτή που αψηφώντας τους κανίνες του κλασικού χορού εισήγαγε στην υψηλή κοινωνία τον σύγχρονο χορό και οι κινήσεις της προκάλεσαν μια επαναστατική αλλαγή στην αντίληψη της τέχνης του χορού.

Σε μια εποχή όπου ο κόσμος θαύμαζε τις αυστηρές, κομψές κινήσεις των χορευτών μπαλέτου με μικρά παπούτσια και άκαμπτα παπούτσια, η Ντάνκαν χόρευε ξυπόλητη, τυλιγμένη σε αέρινες εσάρπες. 

 

Γεννήθηκε το 1877 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας. Οι γονείς της χώρισαν και η Ισιδώρα ανατράφηκε από τη μητέρα της που ήταν δασκάλα του πιάνου. 

Η Ντάνκαν μεγάλωσε μέσα στη μουσική και το χορό και από έξι ετών παρέδιδε  μαθήματα χορού στα παιδιά της γειτονιάς της, ενώ στα 10 της ζήτησε να εγκαταλείψει το σχολείο και να αφοσιωθεί στο μεγάλο πάθος της, το χορό. Από έφηβη άρχισε να πειραματίζεται με τη χορογραφία και με τα αρχαία τελετουργικά του χορού, που βοήθησαν στην ανάπτυξη του αφηρημένου στυλ της. Ο χορός ήταν η έκφραση της ζωής της.

Ελεύθερο πνεύμα και μποέμ η Ντάνκαν απέρριψε τις κοινωνικές νόρμες και υποστήριζε τον ελεύθερο έρωτα και τον φεμινισμό, κάτι ανήκουστο στην εποχή της. Με όλα αυτά τα κέρδισε τη φήμη της εκκεντρικής προσωπικότητας.

Ενώ μπήκε στη θεατρική σκηνή της Νέας Υόρκης την εγκατέλειψε γρήγορα και μετακόμισε στο Λονδίνο το 1898. Εκεί άρχισε να χορεύει στα σπίτια των ανθρώπων της ανώτερης τάξης, αντλώντας έμπνευση από την ελληνική τέχνη στο Βρετανικό Μουσείο.

Συνέχισε να ταξιδεύει και έφτασε στο Παρίσι, το καλλιτεχνικό λίκνο της εποχής, όπου επισκέφθηκε συχνά το Λούβρο, μια άλλη πηγή για τις χορευτικές της ιδέες.

Το κοινό αγάπησε τις εμφανίσεις της Ντάνκαν. Το 1902, γύρισε σε όλη την Ευρώπη με τον Loie Fuller, «παραβιάζοντας» τους αποδεκτούς κανόνες και τις αντιλήψεις για την τέχνη του χορού.

 

Δίχασε τους κριτικούς της εποχής της από την «έλλειψη σεβασμού» της προς τον κλασικισμό, ενώ άλλοι εξήραν το θάρρος και το ταλέντο της. Ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες όπως ο Arnold Ronnebec, ο Antoine Bourdelle, ο Abraham Walkowitzκαι ο Auguste Rodin. Το 1904, η Ντάνκαν άνοιξε το πρώτο χορευτικό σχολείο λίγο έξω από το Βερολίνο. Εκεί, εκπαιδεύτηκαν κορίτσια, που ονομάστηκαν "Isadorables" από τον Γάλλο ποιητή Fernand Divore.

Η Ισιδώρα υιοθέτησε νόμιμα έξι από αυτά το 1919 που έγιναν οι προστατευόμενές  της και συνέχισαν την μέθοδό της και μετά το θάνατό της. Χρησιμοποιώντας μουσική από συνθέτες όπως ο Beethoven, ο Wagner και ο Chopin, με τον άνετο ελληνικό χιτώνα της, η Ντάνκαν έκανε το δικό της επαναστατικό κίνημα. 

Το 1911 σε ένα πολυτελές πάρτι του σχεδιαστή Paul Poiret σε ένα νοικιασμένο αρχοντικό, το Pavillon du Butard στο La Celle-Saint-Cloud, η Ντάνκαν χόρεψε ξυπόλητη ζωντανεύοντας τα έργα τέχνης που υπήρχαν στους τοίχους μπροστά σε 300 άτομα που κατανάλωσαν εκείνη την θρυλική βραδιά 900 μπουκάλια σαμπάνιας.

 

Παρόλες τις επιτυχίες της, η ιδιωτική ζωή της δεν ήταν πολύ χαρούμενη. Είχε πολλές σχέσεις τόσο με άνδρες όσο και με γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της Mercedes de Acosta. Το 1906 έκανε το πρώτο της παιδί με το σχεδιαστή θεάτρου Gordon Craig και το 1910 γέννησε ένα δεύτερο παιδί με τον Paris Singer. Δυστυχώς, το 1913, και τα δύο πνίγηκαν με την νταντά τους όταν το αυτοκίνητό στο οποίο επέβαιναν έχασε τον έλεγχο και έπεσε στον ποταμό Σηκουάνα.

Η Ντάνκαν δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από την τραγωδία. Μετακόμισε στη Μόσχα και συναντήθηκε με τον ποιητή Σεργκέι Yesenin, 18 ετών μικρότερό της. Συνέχισε να περιηγείται στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο Γεσένιν τη χώρισε λίγα χρόνια αργότερα και το 1925, αυτοκτόνησε.

Στα επόμενα χρόνια, η Ισιδώρα βρήκε παρηγοριά στο αλκοόλ και στις πολυάριθμες ερωτικές περιπέτειες. Δημιούργησε τρομερά χρέη και ήταν πνιγμένη στη θλίψη που προκάλεσαν οι προηγούμενες τραγωδίες. Ο ίδιος της ο θάνατος ήταν και αυτός τραγικός και παράξενος. 

Το 1927, η Ντάνκαν ήταν συνοδηγός σε ένα σπορ ανοιχτό αυτοκίνητο της εποχής που κατευθυνόταν προς τη Νίκαια. Φορούσε ένα μακρύ κόκκινο φουλάρι ζωγραφισμένο στο χέρι από τον καλλιτέχνη Ρομέο Σατόφ. 

Καθώς η Ντάνκαν έγειρε πίσω στο κάθισμά της για να απολαύσει το αεράκι της θάλασσας, το μακρύ μαντήλι του μπλέχτηκε στις ακτίνες του πίσω τροχού από την πλευρά του συνοδηγού με αποτέλεσμα να της σπάσει το λαιμό και να την παρασύρει στην άσφαλτο. 

 

Φωτο: Wikipedia

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook