Οταν ο Αλμπέρ Καμύ πήγε στα μπουζούκια και στο Εθνικό Μουσείο

«Βράδυ, στα μπουζούκια. Τέσσερις Έλληνες με καλούν ευγενικά να χορέψω μαζί τους. Όμως τα βήματά τους μου φαίνονται πολύ δύσκολα. Αν είχα χρόνο, θα ήθελα να μάθω…»

otan-o-almper-kamu-pige-sta-mpouzoukia-kai-sto-ethniko-mouseio
SHARE THIS
20
SHARES

Ο Γαλλοαλγερινός συγγραφέας, στο σημειωματάριο αρ. 3 (εκδόσεις Γκαλιμάρ) περιγράφει το ταξίδι του στην Ελλάδα παρεμβάλλοντας, εκτός των άλλων, και μια μουσικοχορευτική εμπειρία:

3 Μαΐου,1955

«Βράδυ, στα μπουζούκια. Τέσσερις Έλληνες με καλούν ευγενικά να χορέψω μαζί τους. Όμως τα βήματά τους μου φαίνονται πολύ δύσκολα. Αν είχα χρόνο, θα ήθελα να μάθω…»

Στις 30 Απριλίου, 1955 (λίγες μέρες νωρίτερα) γράφει

«Εθνικό μουσείο. Ο πανύψηλος, λεπτός κούρος που θα ξαναδώ. Πρόβα για την Εκάβη. Εκτός από μία, τούτες οι νεαρές ελληνίδες δεν έχουν χάρη και στιλ».  (Πηγή: culturenow.gr)

55 χρονια από τον θάνατό του

Ο Αλμπέρ Καμύ ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας (7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960) που γεννήθηκε στην Αλγερία. Ιδρυτής του Théâtre du Travail (1935), όπου δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά τη φήμη του στα μυθιστορήματά του "Ο Ξένος" και "Η Πανούκλα", στα θεατρικά του έργα "Καλιγούλας" και "Οι Δίκαιοι" και στα φιλοσοφικά του δοκίμια: "Ο Μύθος του Σίσυφου" και "Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος".

Πέθανε σε αυτοκινητικό δυστύχημα στα 47 του χρόνια.

Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957

Απόσπασμα από την Ομιλία του Καμύ στη Σουηδική Ακαδημία κατά την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας, το 1957:

«Ένας καλλιτέχνης μπορεί να ευστοχήσει ή να αστοχήσει στο έργο του, δηλαδή να κερδίσει ή να χάσει τη ζωή του. Ωστόσο, αν μπορεί να πει στο τέλος της προσπάθειάς του ότι κατάφερε να απαλύνει ή να μειώσει όλες τις δουλείες που βαραίνουν τους ανθρώπους, τότε είναι, σε ένα μεγάλο βαθμό, δικαιωμένος, και μπορεί, ώς ένα ορισμένο σημείο, να συγχωρήσει τον εαυτό του».

Η επιστολή στον δάσκαλό του

Λίγο μετά τη βράβευσή του με Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο μεγάλος φιλόσοφος και συγγραφέας ανέτρεξε στα μαθητικά του χρόνια και έγραψε μια συγκινητική επιστολή στον δάσκαλό του:

19 Νοεμβρίου 1957

Αγαπητέ Κύριε Germain,

Άφησα το θόρυβο γύρω μου να καταλαγιάσει λίγο, πριν σας απευθυνθώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Mόλις μου δόθηκε μια πολύ μεγάλη τιμή που ούτε περίμενα και ούτε επεδίωξα. Όταν άκουσα την είδηση, η πρώτη μου σκέψη μετά τη μητέρα μου ήσασταν εσείς.

Χωρίς εσάς, χωρίς το χέρι που στοργικά απλώσατε στο φτωχό παιδί που ήμουν τότε, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί. Δεν πρόκειται να κερδίσω πολλά από αυτή την τιμή. Μου δίνει όμως τουλάχιστον την ευκαιρία να σας πω τι υπήρξατε και εξακολουθείτε να είστε για μένα και να σας διαβεβαιώσω ότι οι προσπάθειές σας, το έργο σας, και η γενναιόδωρη καρδιά σας εξακολουθούν να ζουν σε έναν από τα μικρά σχολιαρόπαιδά σας που παρά τα χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να είναι ευγνώμων μαθητής σας. Θα σας εναγκαλίζομαι με όλη μου την καρδιά.

Αλμπέρ Καμύ

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook