Πλάτων Ριβέλλης – Παντελής Βούλγαρης: δυο συμμαθητές θυμούνται…

Ο γνωστός φωτογράφος και ο σκηνοθέτης που βρέθηκαν στο ίδιο θρανίο, μοιράστηκαν, μεταξύ άλλων, τις εφηβικές τους μνήμες με το κοινό της παρουσίασης του βιβλίου του πρώτου

platwn-ribellis--pantelis-boulgaris-duo-summathites-thumountai
|
SHARE THIS
1
SHARES

Ο Πλάτωνας ήταν λάτρης της μουσικής. Το πατρικό του σπίτι τα μαθητικά του χρόνια ήταν μια ζωντανή δισκοθήκη. Ο Παντελής, πάλι, ήταν φανατικός του ποδοσφαίρου. Όποτε έβρισκε ευκαιρία «έκανε κοπάνα» από το σχολείο για να παίξει μπάλα. Τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο. Ο Πλάτων (Ριβέλλης) έγινε γνωστός για τη δουλειά του ως φωτογράφος με εικόνες που κουβαλούν μία άφθαρτη μουσικότητα, κι ο Παντελής (Βούλγαρης) έγινε γνωστός για τη δουλειά του ως σκηνοθέτης κινηματογραφώντας, μεταξύ άλλων, τη «Φανέλα με το νούμερο 9».

Οι δυο συμμαθητές μοιράστηκαν το βράδυ της περασμένης Παρασκευής πολλές μνήμες. Όχι, δεν είχε μόνο νοσταλγικό χαρακτήρα η εκδήλωση στο αμφιθέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης που έγινε με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου «Πλάτων Ριβέλλης» με φωτογραφίες και κείμενα του συγγραφέα. Στην παρουσίαση συμμετείχε μέσω βίντεο και ο συγγραφέας, Βασίλης Αλεξάκης. Η συζήτηση δεν ήταν μόνο για το παρελθόν αλλά για το παρόν και το μέλλον. Ριβέλλης και Βούλγαρης έκαναν το κοινό (μέλη του Φωτογραφικού Κύκλου που ίδρυσε ο Ριβέλλης, μαθητές των σεμιναρίων που παραδίδει, θαυμαστές της δουλειάς του Βούλγαρη, ακόμα και παλαιοί τους συμμαθητές) να κρεμαστεί από τα χείλη τους συζητώντας, μεταξύ άλλων, για την τέχνη και τον έρωτα με την οικειότητα και την αμεσότητα που μόνο δυο οι οποίοι έχουν μοιραστεί το ίδιο θρανίο θα μπορούσαν να έχουν. Κι ώρες – ώρες νόμιζε κανείς πως οι δυο ομιλητές με τα άσπρα μαλλιά και το έργο τους να αποτελεί τόσο σημαντική κατάθεση στο χώρο του πολιτισμού, ξαναγίνονταν παιδιά, όπως τότε, τη δεκαετία του ’50, που διάβαζαν Λειβαδίτη και Ρίτσο στα εφηβικά τους φλερτ συνοδεία των 48 στροφών. Μα αλήθεια χάθηκε για πάντα αυτή η εποχή;

«Εγώ νομίζω πως ναι. Πήγα χθες σε ένα μπαρ στην Κηφισίας μιας εταιρείας κινηματογραφικής διανομής με μουσική τόσο δυνατή που δεν κατάφερα να επικοινωνήσω με κανέναν…», είπε ο Παντελής Βούλγαρης. «Χορεύαμε πολύ τότε», συμπλήρωσε ο Ριβέλλης. «Ερωτευόμασταν κάθε μέρα κι άλλο πρόσωπο. Όντας χορευταράς δεν ήταν δυνατόν να μην αγαπώ τη μουσική που μας έκανε να ερωτευόμαστε και να χορεύουμε στα πάρτι. ΄Όταν η οικονομική καταστροφή του πατέρα μου τον ανάγκασε να πουλήσει όλη του τη δισκοθήκη, μαζί με το πικ - άπ και το πιάνο, η απουσία της μουσικής μου φάνηκε αβάσταχτη. Με ένα ταπεινό μπομπινόφωνο ξεκίνησα τότε τη δική μου συλλογή κλασσικής μουσικής…»

Οι «ποδοσφαιρικές» μνήμες του Βούλγαρη έχουν να κάνουν με το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας που ήταν κοντά στο σχολείο στο οποίο «αυτοεξορίστηκε». Αυτό έγινε αφ’ ότου έμεινε στην ίδια τάξη στο σχολείο των Πατησίων που έμενε και αναγκάστηκε να αλλάξει. «Ξεκίνησα ως Παναθηναϊκός αλλά στην πορεία έγινα ΑΕΚ», ομολόγησε ο σκηνοθέτης. Περνώντας εν συνεχεία από το χθες στο σήμερα ομολόγησε πως αν κάτι τον συναρπάζει στη φωτογραφική δουλειά του παλιού του συμμαθητή είναι ότι μέσα απ’ αυτή αναδύεται μια εσωτερική φλόγα που τη θυμάται από τότε στο Ριβέλλη. Κι αν κάτι τον προβληματίζει είναι η απουσία του ανθρώπου μέσα στα τοπία του

«Δεν κάνω πορτρέτα διότι δεν έχω βρει τον τρόπο να κάνω τους ανθρώπους κάνω “δικούς μου”», απάντησε ο Ριβέλλης. «Κι επειδή δεν έχω πολύ “δυνατή” άποψη για τα πρόσωπα, ο καθένας από εσάς που θα μου ζητούσε να τον φωτογραφήσω, εύκολα θα με είχε παρασύρει. Αντίθετα, ο φίλος μου ο Παντελής δεν υπάρχει ταινία που να μην έχει εκμεταλλευθεί στο έπακρο τους ηθοποιούς…»

Πεντακόσια σεμινάρια και 200 μαθητές περιλαμβάνει μέχρι σήμερα ο «κύκλος» του Ριβέλλη ως δασκάλου. Τι έχει προσφέρει στην ελληνική φωτογραφία, αναρωτήθηκε ο Παντελής Βούλγαρης. «Απλά και μόνο ένα κοινό. Βοήθησα να δημιουργηθεί ένας κόσμος που αντιλαμβάνεται τη φωτογραφία. Υπάρχουν μαθητές μου με τους οποίους διαφωνώ πλήρως, και ίσως να με αντιπαθούν, αλλά δεν τους ισοπέδωσα ποτέ. Δεν προσπαθώ να φτιάξω “γενόσημα” δικά μου».

Το βιβλίο έχει για τίτλο το ονοματεπώνυμο του συγγραφέα. Περιλαμβάνει περί τις 160 φωτογραφίες του (μικρές και μεγάλες, έγχρωμες και ασπρόμαυρες, παλιές και καινούργιες), αλλά και μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες από τη ζωή του, καθώς και αρκετά μικρά κείμενα που θίγουν προσωπικές απόψεις και αναμνήσεις του συγγραφέα.

«Ξεκίνησα τη φωτογραφία θεωρώντας ότι είναι εύκολη, κατέληξα να θεωρώ ότι ίσως να είναι η πιο δύσκολη από τις τέχνες», λέει ο Πλάτων Ριβέλλης στο ομώνυμο βιβλίο του. «Πρώτον, διότι είναι η πιο φτωχή, η πιο γυμνή. Δεύτερον, διότι είναι προκλητικά αφηρημένη αφού η ίδια της η φύση είναι να δείχνει με ακρίβεια κάτι γνωστό για να πει κάτι άγνωστο και διαφορετικό. Τρίτον, γιατί αν δεν είναι καλή, είναι για πέταμα. Τέταρτον, διότι είναι η πιο δημοφιλής κι επίκαιρη τέχνη και ταυτόχρονα η πιο παρεξηγημένη και η πιο άγνωστη. Πέμπτον και κυριότερο διότι συνδιαλέγεται με το θάνατο περισσότερο και αμεσότερα από κάθε άλλη τέχνη, αφού ταυτίζεται -και συγχέεται- με τη μνήμη».

Το βιβλίο δεν θα διατίθεται από τα βιβλιοπωλεία, αλλά μόνον από τον Φωτοχώρο (Τσακάλωφ 44 Αθήνα) και από το site (rivellis@otenet.gr).

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook