Θα σώσει το Μέγαρο Μουσικής το Θεατρικό Μουσείο;

Το Υπουργείο αναζητά λύση ώστε να σωθεί το αρχείο του Ελληνικού θεάτρου αλλά αδυνατεί να αναλάβει τα χρέη του Σωματείου

tha-swsei-to-megaro-mousikis-to-theatriko-mouseio
SHARE THIS
489
SHARES

Μια έκθεση-κόλαφο κατέθεσαν τα κλιμάκια του ΥΠΠΟΑ που επισκέφθηκαν τρεις φορές το περασμένο δίμηνο το Θεατρικό Μουσείο στην οδό Ακαδημίας. Κατέγραψαν την ελεεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο χώρος που παραμένει κλειστός από το 2011 με τους 8 υπαλλήλους του σε επίσχεση εργασίας. Η σημερινή εικόνα του μουσείου είναι ζοφερή  και το υλικό του καταστρέφεται καθημερινά.

Σύμφωνα με πληροφορίες του The TOC, το Υπουργείο Πολιτισμού αναζητά λύση και προτείνει την μεταστέγαση του Αρχείου, της Βιβλιοθήκης και των Προθηκών του Θεατρικού Μουσείου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 

 

«Δε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον το Μέγαρο δεν μπορεί να απορροφήσει και το χρέος των 750 χιλιάδων ευρώ», μας είπε ο πρόεδρος του ΚΜΕΘ κ. Γεωργουσόπουλος, στην επικοινωνία που είχαμε μαζί του και πρόσθεσε ότι «για την οποιαδήποτε μεταφορά του θα πρέπει προηγουμένως να έχει συμφωνήσει και η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων στην οποίο ανήκουν το αρχείο και τα εκθέματα».

 

Στην ουσία αυτό σημαίνει ότι το διαπραγματευτικό όπλο προκειμένου να βρεθεί το ποσό που θα εξοφλήσει τα χρέη προς το ΙΚΑ, τα ενοίκια και τους μισθούς των εργαζομένων, είναι το ίδιο το αρχείο, το οποίο δεν παραχωρείται έστω για να διασωθεί. Αν παραχωρηθεί, το Σωματείο μένει με ανεξόφλητες υποχρεώσεις και χωρίς αρχείο, ώστε να μπορεί να ασκήσει οποιαδήποτε πίεση.

 

Αυτή λοιπόν η είδηση που θα μπορούσε να χαροποιήσει τον θεατρικό κόσμο, πιθανόν να μην καρποφορήσει. Ο οικονομικός κατήφορος του μουσείου έχει αρχίσει πολύ πριν το 2011. Καθώς είναι ΝΠΙΔ, επιχορηγούμενο από το ΥΠΠΟΑ, κάποια στιγμή σταμάτησε να παίρνει επιχορηγήσεις. Όταν όλος ο κόσμος απευθύνεται σε ιδιώτες χορηγούς και κάθε μέρα διαβάζουμε για αρχεία που σώζονται με ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις για την ψηφιοποίηση για παράδειγμα του υλικού τους ο κ Γεωργουσόπουλος  σε σχετική ερώτησή μας απαντά «δεν είναι το Μουσείο Ολυμπιακός, δεν είναι φανέλα για να υπάρξει ενδιαφέρον», πράγμα που δείχνει ότι το μουσείο δεν προσαρμόστηκε ποτέ στις σύγχρονες ανάγκες και περίμενε αποκλειστικά από το κράτος.

 

Είναι απαραίτητο να εξηγηθεί πως όταν  μιλάμε για το Θεατρικό Μουσείο- Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, δεν εννοούμε μόνο τα καμαρίνια και τις προθήκες –παρόλο που ανάμεσά τους υπάρχουν σπάνια αντικείμενα-  αλλά για ένα μοναδικό στο είδος του Αρχείο που επιχειρεί να διασώσει επιστημονικά κάτι τόσο ευαίσθητο όπως είναι η – θνησιγενής από την φύση της -  θεατρική τέχνη.

 

Εκεί θα έπρεπε οι σπουδαστές των πέντε θεατρολογικών τμημάτων της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ναύπλιο, Ρέθυμνο) να βρίσκουν υλικό για τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές και διδακτορικές τους εργασίες, οι ερευνητές να συνεχίζουν το έργο τους και ο κάθε ενδιαφερόμενος να μπορεί να προστρέχει προς αναζήτηση οποιασδήποτε πληροφορίας που αφορά την θεατρική τέχνη στην χώρα μας.

 

Αντ΄ αυτού, αυτή την στιγμή, όλες οι έρευνες και τα διδακτορικά έχουν παγώσει. Πρακτικά, σήμερα όποιος ασχολείται με την επιστημονική έρευνα του θεάτρου περιορίζεται είτε στο να ανατρέξει σε παλαιότερες δημοσιευμένες έρευνες και να αντλήσει από εκεί το υλικό που τον ενδιαφέρει, είτε απευθύνεται σε μεμονωμένα αρχεία όπως εκείνο το Εθνικού Θεάτρου ή του ΕΛΙΑ.

 

Να σημειώσουμε εδώ ότι ήδη από το 2011 μέχρι σήμερα οι παραστάσεις δεν καταγράφονται και δε υπάρχει καμία συνέχεια σε αυτό το μοναδικό αρχείο. Βεβαίως είναι θλιβερό ότι και το μέχρι σήμερα καταγεγραμμένο υλικό -μόνο το 30% του αρχείου - δεν είναι προσβάσιμο σε κανέναν, εξαιτίας του ότι έχει χαθεί το domain της ιστοσελίδας. Το υλικό αυτό άρχισε να ψηφιοποιείται με χρήματα της «Κοινωνίας της Πληροφορίας» (400.000) από το 2005.  Το περιεχόμενο του μουσείου απαρτίζεται από 10 χιλιάδες βίντεο παραστάσεων, 150 χιλιάδες φωτογραφίες, 30 χιλιάδες παρτιτούρες, 70 χιλιάδες τόμους βιβλίων ορισμένα από τα οποία χρονολογημένα από το 1700.

 

Σάπια καλώδια, κατεστραμμένα από την υγρασία προγράμματα, μουχλιασμένοι τοίχοι,  αδέσποτες γάτες, τρωκτικά, νερά και λύματα από τις παρακείμενες δημόσιες τουαλέτες. Μια άκρως ντροπιαστική εικόνα για το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας.  Την κατάσταση κατέγραψε φωτογραφικά τον Οκτώβριο του 2014 η θεατρολόγος Μικέλα Τσόντζου (οι φωτογραφίες με την άδειά της φιλοξενούνται στο άρθρο).  Επιπλέον το Μουσείο από το 2011 μέχρι σήμερα που είναι κλειστό έχει υποστεί σωρεία διαρρήξεων με ανυπολόγιστες καταστροφές από τους τοξικομανείς της περιοχής.

 

Παράλληλα, ο πρόεδρός του Κ. Γεωργουσόπουλος βρίσκεται κάθε τόσο στα δικαστήρια για τα χρέη του σωματείου έναντι του ΙΚΑ. Οι υπάλληλοι δεν μπορεί να απολυθούν γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα των αποζημιώσεών τους. Το μουσείο δε μπορεί να διεκδικήσει από κανέναν χρήματα, γιατί δεν έχει κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Δε μπορεί να διεκδικήσει ΕΣΠΑ, αφού δεν υφίσταται ως  φορέας.

 

Το υπουργείο, μοναδικός χρηματοδότης του Σωματείου από το 1976,  ενδιαφέρεται να δώσει λύση στο θέμα της σωτηρίας του αρχείου, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να σωθεί. Αν δε συμφωνήσουν οι εμπλεκόμενοι, το παιχνίδι έχει χαθεί οριστικά. Και δεν έχει χαθεί μόνο το παρελθόν του ελληνικού θεάτρου. Μοιάζει αδύνατον να σωθεί και να καταγραφεί και το παρόν.

 

«Υπάρχει λύση» είπε ο κ. Γεωργουσόπουλος, «και το έχω ξαναπεί. Για να εξοφληθεί το χρέος και για να επιβιώσει το Μουσείο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Να μην πάμε στη Γιουροβίζιον, αφού εκεί γινόμαστε κάθε χρόνο ρεζίλι».

 

 

 

 

 

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook