**Γράφει ο Γιάννης Μπελεσιώτης
Ακόμα ένα Μουντιάλ.
Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια από το τελευταίο, εκείνο του Κατάρ, και τον θρίαμβο του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή. Μετά από δέκα χρόνια προετοιμασίας και σε μέγεθος που δεν μοιάζει με κανένα άλλο, το Μουντιάλ 2026 βρίσκεται πλέον εδώ. Με 48 ομάδες, 104 αγώνες, 16 πόλεις και τρεις διοργανώτριες χώρες. Για τις επόμενες πεντέμισι εβδομάδες, θα κρατήσει όλο τον πλανήτη καρφωμένο στους καναπέδες και τις οθόνες του.
Μουντιάλ 2026: Ποδόσφαιρο, χρήμα και πολιτική
Για πολλούς φίλους του ποδοσφαίρου ανά τον κόσμο, το Παγκόσμιο Κύπελλο θεωρείται η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση. Για το φετινό Μουντιάλ, όμως, ακόμη και αυτός ο χαρακτηρισμός μοιάζει να μη σε καλύπτει. Ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, πριν από κάποιο καιρό είχε αποκαλέσει το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο "το μεγαλύτερο γεγονός που θα έχει δει ποτέ της η ανθρωπότητα".

Ως προς τη σημασία ή το θέαμα που θα προσφέρει, δεν ξέρουμε αν ισχύει αυτό. Δεν μπορεί όμως κανείς να αγνοήσει την πολιτιστική και οικονομική εμβέλεια της διοργάνωσης. Η FIFA περιμένει συνολική προσέλευση πάνω από πέντε εκατομμύρια θεατές και έσοδα περίπου 2,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή τέσσερις φορές περισσότερα από τα έσοδα των εισιτηρίων στο Μουντιάλ του Κατάρ.
Δεν είναι όμως μόνο οι θεατές στα γήπεδα. Η FIFA περιμένει ότι, στο ευρύτερο παγκόσμιο κοινό, τα τρία τέταρτα του πληθυσμού του πλανήτη θα ασχοληθούν με το Παγκόσμιο Κύπελλο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η διοργάνωση δεν αφορά μόνο τις χώρες που κατάφεραν να προκριθούν, αλλά και χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία και πολλές ακόμη, που θα παρακολουθήσουν το τουρνουά από την τηλεόραση. Λίγα γεγονότα μπορούν να κάνουν όλο τον κόσμο να βλέπει ταυτόχρονα το ίδιο πράγμα. Το Μουντιάλ είναι ένα από αυτά.
Τι είναι, όμως, αυτό που το κάνει τόσο σημαντικό; Το 2022 είχε επτά ισοπαλίες χωρίς γκολ και 2,69 τέρματα ανά αγώνα. Το θέαμα δεν είναι πάντα πλούσιο, υπάρχουν τακτικές σκοπιμότητες από πολλές ομάδες και ο ρυθμός, συχνά, είναι χαμηλός. Η γοητεία του ποδοσφαίρου όμως κρύβεται αλλού.
Είναι, δίχως αμφισβήτηση, το πιο εύκολα προσβάσιμο άθλημα. Σε κάθε σημείο του κόσμου θα δεις ανθρώπους να παίζουν ποδόσφαιρο: σε γήπεδο, σε παραλία, ακόμη και σε τσιμέντο. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, ανεξάρτητα από εξωτερική εμφάνιση, σωματότυπο ή κοινωνική τάξη. Πόσες φορές ήσουν απλώς περαστικός δίπλα από παιδιά που έπαιζαν μπάλα και ήλπιζες να τους φύγει λίγο, μόνο και μόνο για να την κλωτσήσεις;

Αυτό το ποδόσφαιρο, βέβαια, δεν έχει καμία σχέση με τα πρόσφατα τουρνουά της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Τα σύγχρονα Μουντιάλ έχουν και μπόλικη πολιτική διάσταση. Το 2018, ο Ινφαντίνο πλησίασε τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αποδέχτηκε το ρωσικό Τάγμα Φιλίας και μίλησε για μια νέα εποχή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αναγκάστηκε να αποκλείσει τη Ρωσία λόγω της εισβολής στην Ουκρανία. Ο ίδιος Ινφαντίνο ήταν και εκείνος που έκανε τα στραβά μάτια στις καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Μουντιάλ του Κατάρ, μια διοργάνωση χτισμένη πάνω σε ατελείωτο ιδρώτα και αίμα εργατών.
Η εικόνα του προέδρου της FIFA στο Οβάλ Γραφείο, δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ, να χαμογελά και να δείχνει πως λέει "ναι" σε όλα όσα ακούει από τον πλανητάρχη, δεν έκανε σε κανέναν ιδιαίτερη εντύπωση πριν από λίγο καιρό. Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς νιώθει τώρα ο Ινφαντίνο. Μία από τις διοργανώτριες χώρες του τουρνουά, οι ΗΠΑ, έχουν κηρύξει πόλεμο σε άλλη χώρα του Μουντιάλ, το Ιράν, ενώ λίγες ημέρες πριν από την έναρξη απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα σε Σομαλό διαιτητή.
Τελικά, για ποιον είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο; Σίγουρα όχι πια για τον απλό κόσμο που θα ήθελε να το παρακολουθήσει από κοντά. Τα εισιτήρια είναι πανάκριβα και απλησίαστα. Ακόμη και ποδοσφαιρόφιλοι που έχουν τα χρήματα ίσως να μην έχουν δικαίωμα να μπουν στις ΗΠΑ. Αυτό ισχύει για φιλάθλους από την Αϊτή, το Ιράν, τη Σενεγάλη και την Ακτή Ελεφαντοστού.
Πέρα από την ασχήμια αυτών των γεγονότων, και αν μπορείς να την παραβλέψεις, το ποδόσφαιρο παραμένει όμορφο. Το Μουντιάλ της Ρωσίας, εκτός από τον Πούτιν, είχε και τις μεγάλες νίκες της Νότιας Κορέας και του Μεξικού απέναντι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία, αλλά και τον νεαρό τότε Κιλιάν Εμπαπέ να διαλύει άμυνες.
Το Κατάρ του 2022 θεωρήθηκε από πολλούς μια διοργάνωση-τερατούργημα, όμως το ποδόσφαιρο που παίχτηκε ήταν συναρπαστικό. Ο τελικός ανάμεσα σε Αργεντινή και Γαλλία μπορεί να ήταν το καλύτερο ποδοσφαιρικό ματς όλων των εποχών, με τον Μέσι να παίρνει στο τέλος το τρόπαιο που τόσο πολύ ήθελε: ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με την Αργεντινή.

Η γοητεία του ποδοσφαίρου βρίσκεται στο ότι είναι το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα στη ζωή μας. Είναι το μόνο άθλημα που μπορεί να ενώσει μαζικά τους κατοίκους ενός ολόκληρου πλανήτη, σε κοινωνίες κατακερματισμένες και αποξενωμένες. Το Μουντιάλ, για έναν μήνα, φέρνει κοντά οικογένειες, μπαμπάδες με παιδιά, ολόκληρες κοινότητες και έθνη, δίνοντας ελπίδα ακόμη και σε ανθρώπους που ζουν μέσα στη μεγάλη απόγνωση.
Αυτό δεν ισχύει μόνο για τις παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις όπως η Βραζιλία, η Γερμανία και η Αργεντινή. Ισχύει και για χώρες μικρότερες, χωρίς μεγάλη παράδοση στο άθλημα και τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, όπως η Βοσνία, το Ουζμπεκιστάν, η Νέα Ζηλανδία, η Ιορδανία και πολλές ακόμη. Το Κουρασάο προκρίνεται για πρώτη φορά σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου και αριθμεί μόλις 156.000 κατοίκους. Μπορούμε να φανταστούμε πώς νιώθουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι.
Στο Φόξμπορο της Μασαχουσέτης, η Σκωτία επιστρέφει σε Μουντιάλ για πρώτη φορά μετά το 1998 και αντιμετωπίζει μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, την Αϊτή. Η προηγούμενη συμμετοχή της ήταν το 1974 και αυτή τη στιγμή η χώρα βρίσκεται εν μέσω μεγάλης ανθρωπιστικής κρίσης.
Ο αμυντικός του Κονγκό, Σάμουελ Μουτασάμι, ανέφερε σε podcast ότι "η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια ανταμοιβή για τον λαό της χώρας, που υπέφερε και συνεχίζει να υποφέρει".
Το ποδόσφαιρο, ακόμη και στις πιο μαύρες περιόδους ενός ανθρώπου, μπορεί να τον κάνει να χαμογελάσει.
Έστω και για λίγο.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
