Η κόρνα της λήξης έχει μετά βίας ακουστεί μέσα στο γεμάτο από κόκκινες και λευκές μπλούζες ΟΑΚΑ (νυη Telecom Center) και ο Ολυμπιακός μετρά τα πρώτα του δευτερόλεπτα ως τετράκις πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ.
Οι παίκτες αγκαλιασμένοι, χαίρονται σαν μικρά παιδιά, κλαίνε και ουρλιάζουν από χαρά. Ένας ψηλός, λιγνός τύπος, ντυμένος στα μαύρα, αφού έχει τινάξει τις γροθιές του σε ένα προσωπικό ξέσπασμα, σπεύδει ήρεμος και ανέκφραστος να χαιρετήσει τα μέλη του προπονητικού σταφ της Ρεάλ Μαδρίτης. Στη συνέχεια χάνεται από αγκαλιά σε αγκαλιά...
Όποιος προσπαθούσε να συνομιλήσει με τον Γιώργο Μπαρτζώκα τα πρώτα λεπτά μετά την ολοκλήρωση του τελικού του Final 4 της Euroleague, δεν θα κατάφερνε να συνεννοηθεί. Ήταν σε έναν άλλο κόσμο, ακροβατώντας ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Ή στο όνειρο που έγινε πραγματικότητα...
Τα ευρωπαϊκά ρεκόρ του Γιώργου Μπαρτζώκα
Τη νύχτα της 24ης Μαΐου 2026 ο προπονητής των "ερυθρόλευκων" κατέκτησε μόλις το δεύτερο τρόπαιο της καριέρας του σε 7 συμμετοχές σε Final 4. Με την ομάδα της καρδιάς του και τα δύο, ενώ έχει και μια συμμετοχή σε ημιτελικό με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν. Ωστόσο, το 2013 φάνταζε και ήταν μακρινό, τόσο ως προς τον αριθμό των χρόνων όσο όμως και ως προς τις συνθήκες και το επίπεδο της διοργάνωσης.
Μαζί με τον Δημήτρη Ιτούδη είναι πλέον οι δύο Έλληνες προπονητές που μετρούν δύο τρόπαια Euroleague. O Γιώργος Μπαρτζώκας με τον Ολυμπιακό το 2013 στο Λονδίνο και το 2026 στην Αθήνα και ο Δημήτρης Ιτούδης με την ΤΣΣΚΑ το 2016 στο Βερολίνο και το 2019 στη Βιτόρια.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έγινε ο 9ος προπονητής με 2 τίτλους στην Ιστορία της διοργάνωσης. Εκτός από τον Γιώργο Μπαρτζώκα (2013, 2026) και τον Δημήτρη Ιτούδη (2016 και 2019), δύο τίτλους μετρούν και οι Ντούσαν Ίβκοβιτς (1997, 2012 Ολυμπιακός), Εβγκένι Αλεκσέγιεφ (1961, 1963 ΤΣΣΚΑ Μόσχας), Βαλέριο Μπιανκίνι (1982 Καντού, 1984 Βίρτους Ρόμα), Σάντρο Γκάμπα (1975, 1976 Βαρέζε), Ζέλικο Παβλίτσεβιτς (1986 Τσιμπόνα, 1991 Σπλιτ), Λόλο Σάινθ (1978, 1980 Ρεάλ Μαδρίτης) και Πάμπλο Λάσο (2015, 2018 Ρεάλ Μαδρίτης).
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι από φέτος και ο πρώτος Έλληνας προπονητής στη λίστα με τις περισσότερες παρουσίες σε Final Euroleague, με επτά (2013 Ολυμπιακός, 2016 Λοκομοτίβ Κουμπάν, 2022, 2023, 2024, 2025 και 2026 Ολυμπιακός)! Επτά συμμετοχές μετρούν και οι Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και Πάμπλο Λάσο.
Η αμφισβήτηση ενός "κομμουνιστή"
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ίσως να είναι ο καλύτερος προπονητής καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη. Όχι ο πιο επιτυχημένος, όχι αυτός με τις περισσότερες κατακτήσεις. Ακόμα και για πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού, δεν ήταν... επαρκής, δεν ήταν αυτός που θα τους έφτανε μέχρι την πηγή και θα έπιναν και νερό.
Η αμφισβήτηση στο πρόσωπό του υπήρξε παροιμιώδης, καθ' όλη τη διάρκεια των συνολικά 8 χρόνων που κάθεται στον ερυθρόλευκο πάγκο. Άλλους ενοχλούσε γιατί ήταν νευρικός την ώρα του ματς, άλλους γιατί έβριζε και βωμολοχούσε, απευθυνόμενος ακόμα και στα... θεία χωρίς σεβασμό. Άλλους γιατί το σουλούπι του τούς θύμιζε κάποιον κωμικό χαρακτήρα, και άλλους γιατί... έτσι. Γιατί δεν ονομάζεται "Μπαρτζώκιτς" ή γιατί γεννήθηκε στην Αθήνα και όχι σε κάποιο χωριό της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Ο πατέρας του, Ανδρέας Μπαρτζώκας, ήταν ακραιφνής κομμουνιστής και ο Γιώργος για πολλούς εφαρμόζει ένα... κομμουνιστικό μπάσκετ: δεν υπάρχουν πρώτα "βιολιά" στην ορχήστρα του, ο χρόνος μοιράζεται ισόποσα, η μπάλα περνάει από όλα τα χέρια, κανείς δεν πρέπει να κοιτάζει τα ατομικά στατιστικά του, όλοι στοχεύουν στον κοινό σκοπό, το καλάθι, τη νίκη, την πρόκριση, τον τίτλο.
Είναι δύσκολο μέσα σε έναν μπασκετόκοσμο, όπου το ατομικό ταλέντο υπερισχύει όλο και περισσότερο, όπου οι "κοντοί" παίρνουν τους τίτλους και τα εκατομμύρια, εσύ να ψάχνεις τον επόμενο "ψηλό" που θα κάνει θραύση κάτω από τη ρακέτα. Τα "πεντάρια" του Μπαρτζώκα είναι γιγαντιαίοι πλέι μέικερς, έχουν στο μυαλό τους πρώτα την πάσα, όπως όλοι οι παίκτες της πεντάδας.
Κάποτε ένας ανταγωνιστής-συνάδελφός του έχει δηλώσει ότι η ομάδα του Μπαρτζώκα κινείται στο παρκέ σαν ορχήστρα, με αρμονικές κινήσεις, με κοψίματα, με πάσες, με κυκλικό ρυθμό, παρασύροντας τον αντίπαλο σε έναν χορό που θα τον ζαλίσει, αλλά δεν μπορεί να αποτρέψει την κατάληξη: Η μπάλα μέσα στο καλάθι.
Είναι ακόμα πιο δύσκολο να προπονείς και να ηγείσαι της ομάδας, της οποίας είσαι οπαδός από τα γεννοφάσκια του. Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν βρίσκεται στο προπονητικό γήπεδο του ΣΕΦ, όταν δεν μελετά τους επόμενους αντιπάλους, όταν δεν μιλά σαν πατέρας με κάποιον από τους παίκτες του, όταν δεν αναζητά νέα συστήματα, θα τον δει κάποιος στο Καραϊσκάκη, μαζί με φίλους του, να βλέπουν τον Ολυμπιακό.
Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι κάποτε ο οπαδισμός του τον εμπόδιζε από το να καθοδηγεί με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα την ομάδα, όμως το δούλεψε. Τον έχουν πει εμμονικό, ξεροκέφαλο, ότι επιμένει στον δικό του τρόπο, όμως έχει αλλάξει σχεδόν τα πάντα πάνω του ώστε να συμβαδίζει με τις νέες επιταγές του μπάσκετ. Προσαρμόζεται, εγκλιματίζεται, αλλάζει, χωρίς όμως να ξεχνά τι αντιπροσωπεύει το δικό του μπάσκετ.
Η πίεση που του είχαν δημιουργήσει τα 5 άνυδρα Final 4, κάποιες φορές τον έκαναν παρορμητικό, τον ανάγκαζαν να χάνει την ψυχραιμία του, να διαπληκτίζεται με αντιπάλους, ακόμα και φιλάθλους της ίδιας της ομάδας του. Όμως, την επόμενη στιγμή μετάνιωνε που "ξέφυγε", ζητώντας συγγνώμη και αναγνωρίζοντας ότι δεν ήταν η συμπεριφορά του η πρέπουσα στα μάτια μικρών εκκολαπτόμενων μπασκετόφιλων, και όχι μόνο...
Αυτή η πίεση τον εγκατέλειψε το βράδυ εκείνης της Κυριακής. Μέσα σε ένα γήπεδο όπου όποτε μπαίνει ακούει τα πάντα ακόμα και για τη συγχωρεμένη τη μητέρα του, τώρα ένιωσε πιο άνετα από ποτέ με 20.000 συνοπαδούς του να τον αποθεώνουν. Ακόμα και οι "άπιστοι" πίστεψαν, ακόμα και οι αμφισβητίες βεβαιώθηκαν...
Ο "σκακιστής" που έκανε τελικά ματ...
Λίγες ώρες μετά, ανεβασμένος σε ένα ασκεπές πούλμαν, μέσα σε καπνογόνα και πυροτεχνήματα, ο Γιώργος Μπαρτζώκας φορούσε ζακέτα. Δεν κρύωνε, ήθελε να τη βγάλει την κατάλληλη στιγμή. Δεν φόρεσε το μπλουζάκι της κατάκτησης της Euroleague, όπως όλα τα μέλη της ομάδας, αλλά επέλεξε να ντυθεί ως ένας από τους χιλιάδες οπαδούς που τον περιτριγύριζαν: φορώντας την επετειακή φανέλα των 100 χρόνων του Ολυμπιακού, την ερυθρόλευκη ριγωτή που πρωτοείδε ο Πειραιάς το 1925.
Με αυτή σήκωσε πρώτος την κούπα στον πειραϊκό ουρανό που είχε αρχίσει να χαράζει. Γιατί εκείνη την ώρα δεν ήταν ο προπονητής της ΚΑΕ Ολυμπιακός, ήταν ένας γαύρος που πανηγύριζε το 4ο ευρωπαϊκό της ομάδας του στο μπάσκετ. Δεν ήταν ο "σκακιστής", όπως τον "φωνάζουν", άλλοι επειδή είναι μετρ της τακτικής και βλέπει έναν αγώνα μπάσκετ σαν παρτίδα σκάκι, και άλλοι ειρωνικά. Εκείνη την ώρα ήταν "ο Γιώργος, η ψυχάρα, η Ολυμπιακάρα".
Το ξημέρωμα της 25ης Μαΐου βρήκε τον "σκακιστή" Μπαρτζώκα ανακουφισμένο, γιατί κατάφερε να κάνει "ματ" στον ίδιο του τον εαυτό, τον πιο δύσκολο αντίπαλο που έχει αντιμετωπίσει. Και αναδείχθηκε νικητής.