Η οικονομική κρίση έκανε την Ελληνική αρχιτεκτονική, παγκόσμιας κλάσης. Αλλά η Έλλη Σταθάκη έκανε το ίδιο και με την αρχιτεκτονική δημοσιογραφία, αφού είναι η μοναδική Ελληνίδα που εργάζεται ως Architecture & Environment Directorστο πιο "cutting
edge” περιοδικό της Αγγλίας γύρω από την αρχιτεκτονική και το design: το Wallpaper*.
Έτσι, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο επισκεπτόμενη κτίρια και παίρνοντας συνεντεύξεις από κορυφαίους αρχιτέκτονες όπως ο Tadao Ando και ο Rem Koolhaas.
Η πένα της αρχιτεκτόνισας
Σπούδασε αρχιτέκτονας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια αρχιτεκτονική ιστορία στο Bartlett του Λονδίνου. Το 2006 ξεκίνησε την καριέρα της στο Wallpaper* ως Architecture Assistant. "Πήρε κάποιο χρόνο να χτίσω τα δίκτια μου και να μάθω ποιος είναι ποιος στη χώρα, από την στιγμή που δεν μεγάλωσα ούτε και σπούδασα για το πρώτο πτυχίο μου εδώ", εξηγεί.
"Επίσης το γράψιμό μου είναι κάτι που χρειάστηκε να δουλέψω όταν πρωτοξεκίνησα – έρχομαι από αρχιτεκτονικές σπουδές, όχι σχολή γλώσσας η δημοσιογραφίας, οπότε όσο καλά αγγλικά και να ήξερα, ήταν μια προσαρμογή να εξασκηθώ στην γραφή και το συγκεκριμένο στυλ του περιοδικού. Ήταν όμως μια ευχάριστη πρόκληση". Και αυτό γιατί, χωρίς ταλέντο και θετική σκέψη, το εμπόδιο δε γίνεται βατήρας.
Φέτος, κλείνει 20 χρόνια στο περιοδικό και η Έλλη έχει καθιερωθεί ως μια από τις πιο σημαντικές φωνές στον χώρο της αρχιτεκτονικής δημοσιογραφίας. Έχει επίσης,επιμεληθεί εκθέσεις, συμμετάσχει σε κριτικές επιτροπές και έχει συνεισφέρει σε βιβλία όπως το The Contemporary House (2018) και το Glenn Sestig Architecture Diary (2021).
Η Έλλη πιστεύει ότι η Αθήνα αναπτύσσει μια νέα ταυτότητα που ξεπερνά την αρχαία κληρονομιά. "Βλέποντας τα πράγματα κάπως απ’ έξω και έχοντας μιλήσει με φίλους εδώ και κόσμο που δεν είναι Έλληνες και επισκεφτήκαν την χώρα τον τελευταίο χρόνο, πιστεύω ότι όλοι βλέπουν πλέον ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα έχει πολλά να προσφέρει στα πλαίσια του σύγχρονου πολιτισμού", τονίζει.
"Η Αθήνα έχει αρχιτεκτονική κληρονομιά του μοντερνισμού και του 20ού αιώνα γενικά, που δεν είναι ευρέως γνωστή εκτός (ίσως και εντός) των συνόρων πέραν των ειδικών του τομέα".
Για την ίδια, η πρωτεύουσα προσφέρει πλέον "ένα ευρύ φάσμα επίλογων στον τομέα της φιλοξενίας, ένα πλούσιο οικοσύστημα σύγχρονης τέχνης, και δυναμικά νέα γραφεία σύγχρονης αρχιτεκτονικής -όλα μαζί αυτά συγκροτούν μια εικόνα μιας πρωτεύουσας που είναι ζωντανή, παίρνει από την παγκόσμια σκηνή, γιορτάζει και εμπλουτίζει την εγχωρία κληρονομιά της, και εξελίσσεται".
Μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας
Ζώντας πολλά χρόνια στο εξωτερικό -"σχεδόν τη μισή μου ζωή" όπως λέει- η Έλλη έχει αποκτήσει μια μοναδική οπτική. "Είμαι γέννημα θρέμμα της Ελλάδας άλλα ζω στο εξωτερικό χρόνια τώρα, και η βιωμένη εμπειρία μου συνδυάζει και τα δυο", εξηγεί.
"Έχω την αγάπη για την Ελλάδα και την αγάπη του να λέω ιστορίες για την Ελλάδα, αλλά και την ευκαιρία να έχω και μια σχετική απόσταση από το θέμα μου".
Για το μέλλον της Αθήνας, η Έλλη είναι αισιόδοξη. "Το πιστεύω, γιατί προτιμώ να είμαι αισιόδοξη", λέει χαρακτηριστικά. "Έχουμε ως χώρα την ευκαιρία να αναδείξουμε τη δημιουργικότητά μας, να δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε, και να αναπτυχθούμε. Δημιουργούνται ευκαιρίες και μπορούμε να τις εκμεταλλευτούμε για να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο".
Η άλλη πιστεύει στη σημασία του βιοκλιματικού σχεδιασμού: "Όλα τα έργα που συμπεριλαμβάνουν ουσιαστικό βιοκλιματικό σχεδιασμό θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα καλοδεχούμενα και να έχουν προτεραιότητα, δεδομένων των παγκοσμίων συνθήκων της κλιματικής κρίσης".
Η συνεργασία μεταξύ ελληνικών και ξένων αρχιτεκτονικών γραφείων είναι κάτι που η Έλλη θεωρεί υγιές. "Από ότι είδα εμπλέκονται και Ελληνικά και ξένα γραφεία σε αρκετά από τα έργα εν εξελίξει στην Αθήνα, και βρίσκω ότι μια μίξη μπορεί να είναι υγιής, και να προσφέρει μια ισορροπία μεταξύ βαθιάς τοπικής γνώσης, και φρέσκιας ματιάς", εξηγεί.
Ο ρόλος της Έλλης Σταθάκη στην καθιέρωση ελληνικών αρχιτεκτονικών γραφείων είναι κομβικός. Πολλοί Έλληνες αρχιτέκτονες έχουν δει έργα τους στο περιοδικό "Βίβλο του design" χάρη σε αυτήν. Η ομάδα του Wallpaper* είναι "συνεργατική, φιλική και εργατική, και πολύ διεθνής", όπως λέει, και το γεγονός ότι βρίσκεται εκεί για πάνω από 15 χρόνια "μιλάει μόνο του".