Ο ήχος από μια έκρηξη στις 5 τα ξημερώματα δεν είναι οικείος. Γίνεται όμως, όταν τον ακούς για 6η συνεχιζόμενη ημέρα. Παρόλα αυτα ξυπνάς, πετάγεσαι στο παράθυρο να δεις αν και πόσο κοντά έπεσε ο... πύραυλος 'η το drone. Αν μπορείς να υπολογίσεις. Μοναδικό σημάδι ο καπνός.
Αυτό έγινε και χθες τα ξημερώματα. Οι προσπάθειες να πέσεις ξανά για ύπνο δεν είναι πάντα επιτυχείς. Γιατί μπορεί να ανακοινωθεί από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου ότι πρέπει όλοι οι διαμένοντες να ανοίξουν τα παράθυρα για αποσυμπίεση, στην περίπτωση ωστικου κύματος.
Η ημέρα ξημερώνει γρήγορα, και το πρώτο πράγμα που κάνει ένας δημοσιογράφος που θα βρεθεί σε μια φλεγόμενη περιοχή είναι- αμέσως μετά την εκρηξη- να ανοίξει την τηλεόραση η να τσεκαρει τα ξένα δίκτυα στο κινητό του. Γρήγορο πρωινό, καφές μπόλικος, και ραντεβού με τον κάμεραμαν και τον συνεργάτη που δουλεύεις στην ξένη χώρα, για να δεις που πρέπει να κατευθυνθείς. Δεν είναι πάντα εύκολο.
Στον Λίβανο πρέπει να έχεις άδεια από το Υπουργείο για να καταγράψεις η να φωτογραφίσεις, αλλά και άδεια από τον στρατό για να βρεθείς στα Νότια του Λιβάνου, όπου γίνονται σκληρές μάχες μεταξύ του Ισραηλινού στρατού και της Χεζμπολά, μάχες που το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να συνεχίσει μέχρι να αφοπλίσει και να εξαφανίσει την οργάνωση που θεωρεί το μακρύ χέρι του Ιράν. Αλλά και η Χεζμπολάχ δεν θα παραδώσει εύκολα τα όπλα.
Πρόκειται για μια πολυπληθή οργάνωση με δομή, χρήματα και υποστήριξη.
Την εκρηξη που έγινε τα ξημερώματα ακολούθησε μια ακόμη στην Νταχιε, 4 χιλιόμετρα από το κέντρο της Βηρυτού λίγο μετά τις 11 το πρωί.
Καταφέραμε να βρεθούμε στην πύλη της Νταχιε, όπου η σκόνη και οι μαύροι καπνοί είχαν υψωθεί στον ουρανό. Μετά από συνεννόηση μας επέτρεψαν να τραβήξουμε μερικά πλάνα, με τις πληροφορίες να λένε ότι στόχος του Ισραηλινού στρατού ήταν αυτή τη φορά όχι οι στρατιωτικές υποδομές, αλλά οι τράπεζες της οργάνωσης.
Δημοσιογράφος από το Λίβανο μου μετέφερε ότι χθες χτυπήθηκαν 10 τράπεζες με τον στόχο να είναι εμφανής: αφού χτυπηθούν οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις της οργάνωσης, επόμενο βήμα να βληθεί η οικονομική της ευρωστία. Μια ώρα αργότερα έρχεται μια ακόμη πληροφορία. Ότι το Ισραήλ θα χτυπήσει λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, σε ένα άλλο προάστιο, το οποίο όμως δεν χαρακτηρίζεται προπύργιο της Χεζμπολα. Εντούτοις διατηρεί εκεί "υποκατάστημα". Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και φεύγουμε αμέσως.
Ο ήχος του Ισραηλινού drone ακούγεται πάνω από τα κεφάλια μας, γεγονός ενδεικτικό ότι επίκειται επίθεση. Η ώρα έχει πια φτάσει μια το μεσημέρι και ο κάμεραμαν στήνει το τριποδι του για ζωντανη σύνδεση στο δελτίο. Και αν γίνει έκρηξη; Μήπως είμαστε πολύ κοντά στο σημείο; Να πάμε λίγο πιο κάτω; Δίπλα στο κτίριο της Τράπεζας που έχει μπει στο στόχαστρο υπάρχουν πολυκατοικίες. Μπορεί να είναι ένα χτύπημα τόσο χειρουργικό; Μπορεί, όπως έδειξε το χτύπημα με drone σε κεντρικό ξενοδοχείο στην παραλία της Βηρυτού προχθές. Στόχος ήταν δωμάτιο στον δεύτερο όροφο, όπου διέμεναν μέλη των Φρουρών της Επανάστασης.
Παρά την πληροφορία ότι επίκειται χτύπημα, η... ζωή συνεχιζόταν κανονικά. Τρία κτίρια δίπλα από τον στόχο, ένα σχολείο έχει μετατραπεί σε camp για τους εκτοπισμένους Λιβανέζους. Τα μπαλκόνια των τάξεων μετατρέπονται σε χώρους θέασης της έκρηξης. Σε εμένα αυτό φαίνεται κυνικό. Για όσους το ζουν και το ξαναζούν, αποτελεί συνήθεια.
Η αναμονή είναι μακρά. Η εμφάνιση ενός ασθενοφόρου ενισχύει την πληροφόρηση για επικείμενο χτύπημα, αλλά ο χρόνος περνάει και αυτό δεν γίνεται. Ξαφνικά ο δρόμος ανοίγει, μαζί και κάποια μαγαζιά που είχαν κλείσει υπό το φόβο των ζημιών. Από την μία το μεσημέρι η ώρα έφτασε 5 το απόγευμα και μετά από μια τηλεοπτική σύνδεση αποφασίζουμε να φύγουμε, αφού όλα δείχνουν ότι η απειλή δεν θα πραγματοποιηθεί.
Στον δρόμο έχει πολλή κίνηση, με τους οδηγούς να μην υπάκουουν στους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση. Όσοι δεν κατάφεραν να βρουν καταφύγιο σε σχολεία η δημόσια κτίρια, κοιμούνται στους δρόμους, σε αυτοσχέδια σπίτια-σκηνες. Η ένταση και η στεναχώρια είναι έκδηλη, όπου και να γυρίσει κανείς το βλέμμα του.Ήρθε η ώρα να πάρουμε από τον δρόμο κάτι πρόχειρο για φαγητό και μετά να πάμε στον λόφο Μπαμντα από όπου οι εκρήξεις των Ισραηλινών πυραύλων φαίνονται καθαρά. Αν και στο Λίβανο το πρωί κάνει ζέστη, το βράδυ η θερμοκρασία πέφτει αισθητά.
Φοράμε χοντρά μπουφάν και ανεβαίνουμε στο λόφο για την μετάδοση στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του Mega, τσεκαρωντας τις τελευταίες πληροφορίες. Στον Νότο του Λιβάνου, εκεί που η χώρα συνορεύει με το Ισραήλ οι επιθέσεις είναι σφοδρές, με τη Χεζμπολάχ να αντεπιτίθεται με ρίψεις ρουκετών. Συνολικά έχουν εντοπιστεί 600.000 άνθρωποι μέσα στον Λίβανο, πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα, ενώ έχουν χάσει τη ζωή τους 480 άνθρωποι.
Η κάμερα κλείνει στις 8.30 και η επιστροφή στο ξενοδοχείο έρχεται σαν δώρο. Η είδηση ότι ο Πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν ζήτησε από τους Ευρωπαίους στήριξη για τον Στρατό ώστε να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ ακούγεται μάλλον πολύ αισιόδοξη. Η Χεζμπολάχ νωρίτερα με ανακοίνωση της είχε δώσει τις ευλογίες της στον νέο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν, δηλώνοντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν εκφοβίζεται.
Αφού γράψω αυτά τα λόγια και μιλήσω με τους δικούς μου στην Αθήνα θα κοιμηθώ, γιατί ξέρω ότι θα ξυπνήσω στις 3 η στις 4 τα ξημερώματα από τους ήχους των εκρήξεων.