Οι Ευρωπαίοι περίμεναν μια σφοδρή επίθεση, αλλά στο Νταβός ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν σχεδόν συμβιβαστικός. Απαίτησε "δικαίωμα, τίτλο και ιδιοκτησία" της Γροιλανδίας, αλλά εγκατέλειψε τους δασμούς, απέκλεισε τη χρήση βίας και αργότερα χαιρέτισε ένα νέο "πλαίσιο" και μια πιθανή συμφωνία.
Αυτό θα πρέπει να είναι μια ανακούφιση για τους συμμάχους της Αμερικής παντού. Μια κρίση που απειλούσε να καταστρέψει την Ατλαντική Συμμαχία έχει υποχωρήσει. Αλλά για πόσο καιρό; Αυτό μπορεί να είναι μόνο μια τακτική υποχώρηση. Ο κ. Τραμπ επιζητά τη Γροιλανδία εδώ και χρόνια. Καθώς διατύπωνε την αξίωσή του, μίλησε για το ΝΑΤΟ με μια περιφρόνηση που θα πρέ πει να θέσει τις πρωτεύουσες της Ευρώπης σε υψηλό συναγερμό.
Η κρίση της Γροιλανδίας αποτελεί μάθημα για όλες τις χώρες. Η πρώτη είναι ότι ο κ. Τραμπ θα υποκύψει στην πίεση, χωρίς απαραίτητα να εγκαταλείψει τους μακροπρόθεσμους στόχους του. Η δεύτερη είναι ότι η στενή, απαισιόδοξη κοσμοθεωρία του προέδρου και η προθυμία του να ξαναγράψει την ιστορία έχουν υπονομεύσει την εμπιστοσύνη που αποτελούσε το θεμέλιο των συμμαχιών της Αμερικής. Τέλος, κάθε διαμάχη υπό την ηγεσία του κ. Τραμπ απειλεί να έχει υπαρξιακές συνέπειες. Προμηνύει μια παγκόσμια αναδιάταξη για την οποία οι σύμμαχοι της Αμερικής πρέπει να προετοιμαστούν.
Με τη Γροιλανδία, η Ευρώπη ήταν τυχερή. Πέρασε αυτή τη φάση επειδή ο κ. Τραμπ επέλεξε να ξεκινήσει μια διαμάχη για ένα έπαθλο που δεν έχει σχεδόν καμία στρατηγική αξία για την Αμερική. Ο κ. Τραμπ υποστηρίζει, σωστά, ότι η Αρκτική θα είναι αντικείμενο διαμάχης, καθώς το λιώσιμο των πάγων της, επιτρέπει πλέον στα πλοία να πλέουν στην περιοχή. Η Γροιλανδία είναι η τοποθεσία για το μελλοντικό αμερικανικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας "Golden Dome". Αν το νησί ανήκει στην Αμερική, ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα θα τολμήσουν να το χτυπήσουν.
Ωστόσο, η Γροιλανδία διαθέτει ήδη μια αμερικανική βάση για την αποτροπή επιθετικών ενεργειών. Αν δεχθεί επίθεση, η Δανία και οι ευρωπαίοι σύμμαχοί της θα έχουν έντονο συμφέρον να την προστατεύσουν. Η Αμερική μπορεί να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει στη Γροιλανδία βάσει των σημερινών συνθηκών και, στο πλαίσιο του νέου πλαισίου, η Δανία θα μπορούσε να τις ενισχύσει. Το επιπλέον όφελος της δυνατότητας να "χρωματίσει τον χάρτη" – δηλαδή να κάνει την Γροιλανδία αμερικάνικη επαρχία- είναι αμελητέο.
Όλα αυτά βοήθησαν τους Ευρωπαίους να εξηγήσουν ότι το πιθανό κόστος για την Αμερική δεν άξιζε τον κόπο. Οι απειλές του κ. Τραμπ για την επιβολή δασμών οδήγησαν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες να απειλήσουν με αντίποινα. Οι αγορές έλαβαν υπόψη τη ζημιά που θα μπορούσε να προκαλέσει στην Αμερική ένας εμπορικός πόλεμος και μια κρίση ασφάλειας. Η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ είναι σε γενικές γραμμές αντίθετη σε μια δαπανηρή εξαγορά. Υπό την έντονη πίεση των Ευρωπαίων, το Κογκρέσο έδειξε σπάνια σημάδια αντίστασης στον κ. Τραμπ.
Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι, για να κάνεις τον πρόεδρο των ΗΠΑ να υποχωρήσει, πρέπει να τον πείσεις ότι θα του επιβάλεις ένα τίμημα. Στις περισσότερες συναλλαγές τους με τον κ. Τραμπ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες τον έχουν αντιμετωπίσει με υποκρισία. Αυτή τη φορά, ήταν πιο αποφασιστικοί και αυτό απέδωσε.
Η κρίση έληξε…τώρα τα κακά νέα
Εδώ τελειώνουν τα καλά νέα. Στο Νταβός, ο κ. Τραμπ μίλησε για την ιδιοκτησία της Γροιλανδίας, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να επιδιώξει να ασκήσει πίεση αναβιώνοντας τους δασμούς ή ακόμη και απειλώντας με τη χρήση Ακόμα κι αν δεν το κάνει και οι ΗΠΑ και η Δανία καταλήξουν σε μια αναθεωρημένη συνθήκη που δεν θα αφορά την κυριαρχία, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τα λόγια της ομιλίας του. Αυτά αποκαλύπτουν μια απειλητική περιφρόνηση για την Ευρώπη και για την αξία που έχει για τις ΗΠΑ η διατλαντική συμμαχία, όπως λειτουργεί σήμερα.
Ο κ. Τραμπ είπε ότι η Αμερική έχει πληρώσει "100%" για το ΝΑΤΟ και δεν έχει πάρει ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα. Ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών, παραπονιέται ότι η Αμερική έχει ξοδέψει 22 τρισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από τους Ευρωπαίους που επωφελούνται από την άμυνα από το 1980. Η έκθεση Στρατηγικής Ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ- που είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα- προειδοποίησε ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει τον κίνδυνο "εξάλειψης του πολιτισμού της" από τη μετανάστευση και σύντομα μπορεί να μην είναι πλέον ένας αξιόπιστος σύμμαχος.
Αυτό είναι μια παρωδία της ιστορίας του ΝΑΤΟ και του μέλλοντος της Ευρώπης. Είναι αλήθεια ότι, από το τέλος του ψυχρού πολέμου, τα ευρωπαϊκά μέλη της συμμαχίας έχουν δαπανήσει πολύ λίγα για την άμυνα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, αποτελούσαν προπύργιο κατά της σοβιετικής επέκτασης και μοιράζονταν την πίστη στη δημοκρατία και την ελευθερία. βίας.
Σε κάθε περίπτωση, αρχίζουν να ξοδεύουν ξανά περισσότερα χρήματα, εν μέρει λόγω της πίεσης του κ. Τραμπ, αλλά κυρίως λόγω της αυξανόμενης απειλής από τη Ρωσία.
Το ΝΑΤΟ έχει επιτύχει επειδή ιδρύθηκε με βάση το αμοιβαίο όφελος και τις αξίες. Η μόνη φορά που επικαλέστηκε τη δέσμευση αμοιβαίας άμυνας του άρθρου 5 ήταν για να υποστηρίξει την Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Αναλογικά, η Δανία έχασε περισσότερους στρατιώτες στο Αφγανιστάν από ό,τι η Αμερική. Η Ευρώπη παρέχει στην Αμερική βάσεις, όπως η Ράμσταϊν στη Γερμανία, που προβάλλουν τη δύναμή της σε όλο τον κόσμο. Υπερασπίζεται τα αμερικανικά συμφέροντα, μεταξύ άλλων και στην Αρκτική.
Ο Τραμπ αδιαφορεί και υποτιμά τους συμμάχους των ΗΠΑ
Δυστυχώς, ο κ. Τραμπ δεν φαίνεται να αλλάζει την άποψή του ότι οι σύμμαχοι είναι παρασιτικά όντα και ότι οι κοινές αξίες είναι για τους ανόητους. Αυτό είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε περαιτέρω αντιπαραθέσεις, είτε για τη Γροιλανδία είτε για άλλα θέματα. Οι φίλοι της Αμερικής, στην Ευρώπη και αλλού, πρέπει επομένως να προετοιμαστούν για έναν κόσμο στον οποίο θα είναι μόνοι.
Αυτό ξεκινά με την διατήρηση του ΝΑΤΟ . Η οικοδόμηση σκληρής δύναμης απαιτεί χρόνια, και ο κ. Τραμπ βιάζεται. Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Τραμπ πιστεύει ότι η Αμερική κρατά όλα τα χαρτιά, επειδή οι Ευρωπαίοι και Ασιάτες σύμμαχοί του έχουν περισσότερα να χάσουν από μια ρήξη από ό,τι η Αμερική. Έχει εν μέρει δίκιο. Για παράδειγμα, αν η Αμερική αρνηθεί να πουλήσει όπλα στην Ουκρανία και μπλοκάρει τις πληροφορίες, θα διακινδυνεύσει την ήττα της Ουκρανίας και, ως εκ τούτου, την επόμενη ρωσική επιθετικότητα. Η Ευρώπη και η Ασία εξαρτώνται από την Αμερική για τον στρατιωτικό εξοπλισμό. Η Αμερική παρέχει το 40% της ικανότητας του ΝΑΤΟ — και είναι το πιο σημαντικό 40%. Η Αμερική προμηθεύει την Ευρώπη με μια σειρά από οικονομικά ζωτικές υπηρεσίες και ψηφιακές τεχνολογίες.
Η Ευρώπη πρέπει να προσπαθήσει να εκθέσει την επιπολαιότητα της σκέψης του κ. Τραμπ. Μπορεί να ξεκινήσει καταρτίζοντας έναν κατάλογο με όσα έχει να χάσει η Αμερική — και αυτός περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από το κόστος για τους Αμερικανούς καταναλωτές από την επιβολή περισσότερων δασμών.
Η Ευρώπη είναι μια αγορά αξίας 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες. Παρέχει βασικές τεχνολογίες, μεταξύ άλλων για την κατασκευή τσιπ, τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού, φακών, αεροσκαφών και πολλά άλλα. Οι ευρωπαίοι κατάσκοποι, ειδικά οι Βρετανοί, παρέχουν στην Αμερική πολύτιμες πληροφορίες.
Η Γροιλανδία είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου
Στη συνέχεια, η Ευρώπη θα πρέπει να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς για τον εχθρικό κόσμο που ο κ. Τραμπ είναι πρόθυμος να δημιουργήσει. Ανίκανοι να εμπιστευτούν την Αμερική, η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Πολωνία και η Νότια Κορέα θα επανεξοπλιστούν ακόμη πιο γρήγορα και ίσως επιδιώξουν την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Η διάδοση των πυρηνικών όπλων θα περιορίσει την αξία του αμερικανικού οπλοστασίου και θα εμποδίσει την άσκηση της πολιτικής της χώρας. Η Κίνα και η Ρωσία δεν θα συμφωνήσουν με τον κ. Τραμπ σχετικά με το πού τελειώνει η επιρροή της Αμερικής και πού αρχίζει η δική τους. Όλα αυτά μπορεί να οδηγήσουν σε έναν πόλεμο τόσο καταστροφικό που η Αμερική δεν θα μπορεί να μείνει εκτός.
Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλίσει ότι, όταν οι επενδυτές, οι ψηφοφόροι και το Κογκρέσο, αντιδράσουν στα αλαζονικά σχέδια του κ. Τραμπ, θα επικεντρωθούν όχι μόνο στις ευπάθειες της Ευρώπης, αλλά και στη ζημιά που θα μπορούσαν να υποστούν οι ίδιοι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει οι Ευρωπαίοι να απευθυνθούν στο προσωπικό συμφέρον των Αμερικανών, εκτός από τις κοινές αξίες. Οι επενδυτές δεν θέλουν να χάσουν χρήματα, οι πολίτες δεν θέλουν να τσιγκουνεύονται και να κάνουν οικονομίες και οι πολιτικοί δεν θέλουν να χάσουν τις εκλογές.
Δυστυχώς, οι συμμαχίες της Αμερικής ενδέχεται να μην επιβιώσουν από τις συνεχείς διαμάχες που ξεκινά ένας πρόεδρος που θεωρεί ότι οι σύμμαχοι δεν έχουν καμία αξία. Εσωτερικά, η Ευρώπη θα υποφέρει από διχασμό, καθώς διαφορετικές χώρες θα επιδιώκουν διαφορετικές συμβιβαστικές λύσεις με μια επιθετική Αμερική. Εκτός συνόρων, οι πρόεδροι της Ρωσίας και της Κίνας, Βλαντιμίρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ, θα επιδιώξουν να διαβρώσουν την ενότητα των συμμάχων με προκλήσεις που θα τους διαιρέσουν. Τις τελευταίες δεκαετίες, η αμερικανική προστασία έχει κακομάθει τους Ευρωπαίους. Αντί να ασχοληθούν με τη σκληρή δύναμη, έχουν επικεντρωθεί στην καλή ζωή. Αυτές οι εποχές έχουν τελειώσει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να προσπαθήσουν να επιβραδύνουν τη διάβρωση της διατλαντικής συμμαχίας, αλλά πρέπει επίσης να προετοιμαστούν για την ημέρα που το ΝΑΤΟ δεν θα υπάρχει πια.