Ιράν: Τι συμβαίνει με τα δικαιώματα των γυναικών - Διακρίσεις, βασανιστήρια και 164 εκτελέσεις σε 11 χρόνια

reuters

Χιλιάδες άνθρωποι ανακρίθηκαν, διώχθηκαν άδικα και/ή κρατήθηκαν αυθαίρετα μόνο και μόνο επειδή άσκησαν ειρηνικά τα ανθρώπινα δικαιώματά τους και εκατοντάδες παρέμειναν άδικα φυλακισμένοι στο Ιράν το 2021, γράφει η Διεθνής Αμνηστία.

Οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν παράνομα θανατηφόρα βία και σκάγια για να καταστείλουν τις διαδηλώσεις.

Οι γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και οι εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες αντιμετώπισαν παγιωμένες διακρίσεις και βία.

Οι νομοθετικές εξελίξεις υπονόμευσαν περαιτέρω τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην ελευθερία της θρησκείας και των πεποιθήσεων και την πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Τα βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης επαρκούς ιατρικής περίθαλψης των κρατουμένων, παρέμειναν ευρέως διαδεδομένα και συστηματικά.

Οι αρχές απέτυχαν να εξασφαλίσουν έγκαιρη και ισότιμη πρόσβαση σε εμβόλια Covid-19.

Επιβλήθηκαν δικαστικές τιμωρίες όπως μαστίγωμα, ακρωτηριασμοί και τύφλωση.

Η θανατική ποινή χρησιμοποιήθηκε ευρέως, μεταξύ άλλων και ως όπλο καταστολής.

Οι εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν μετά από άδικες δίκες.

Επικράτησε συστηματική ατιμωρησία για παλαιότερα και συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που σχετίζονται με τις σφαγές στις φυλακές το 1988 και άλλα εγκλήματα βάσει του διεθνούς δικαίου.

Ελευθερία της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι

Οι αρχές συνέχισαν να καταστέλλουν σε μεγάλο βαθμό τα δικαιώματα της ελευθερίας της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι. Απαγόρευσαν τα ανεξάρτητα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, λογόκριναν τα μέσα ενημέρωσης και μπλόκαραν τα δορυφορικά τηλεοπτικά κανάλια.

Τον Ιανουάριο, οι αρχές πρόσθεσαν το Signal στον κατάλογο των αποκλεισμένων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος περιελάμβανε το Facebook, το Telegram, το Twitter και το YouTube. Αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών προέβησαν σε αυθαίρετες συλλήψεις για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θεωρήθηκαν "αντεπαναστατικές" ή "αντιισλαμικές".

Οι αρχές επέβαλαν κλείσιμο του διαδικτύου κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, αποκρύπτοντας την κλίμακα των παραβιάσεων από τις δυνάμεις ασφαλείας. Τον Ιούλιο, το κοινοβούλιο επιτάχυνε τις προετοιμασίες για ένα νομοσχέδιο που αναμένεται να εγκριθεί το 2022 και το οποίο θα ποινικοποιεί την παραγωγή και τη διανομή εργαλείων παράκαμψης της λογοκρισίας και θα εντείνει την επιτήρηση.

Αρκετές χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά ανακρίθηκαν, διώχθηκαν άδικα και/ή κρατήθηκαν αυθαίρετα μόνο και μόνο επειδή άσκησαν ειρηνικά τα δικαιώματά τους στην ελευθερία της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι. Μεταξύ αυτών ήταν διαδηλωτές, δημοσιογράφοι, αντιφρονούντες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, εκπαιδευτικοί και διπλοί υπήκοοι. Μεταξύ αυτών ήταν επίσης υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων δικηγόρων, υπερασπιστές των δικαιωμάτων των γυναικών, υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, των εργασιακών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, περιβαλλοντολόγοι, αγωνιστές κατά της θανατικής ποινής και πενθούντες συγγενείς που ζητούσαν λογοδοσία, μεταξύ άλλων για μαζικές εκτελέσεις και εξαφανίσεις κατά τη δεκαετία του 1980. Εκατοντάδες παρέμεναν άδικα φυλακισμένοι στο τέλος του έτους.

Συνεχίστηκε ο δεκαετής αυθαίρετος κατ' οίκον περιορισμός των πρώην υποψηφίων προέδρων Mehdi Karroubi και Mir Hossein Mousavi, καθώς και της συζύγου του τελευταίου, Zahra Rahnavard.

Οι αντιφρονούντες και οι δημοσιογράφοι που εδρεύουν στο εξωτερικό αντιμετώπισαν εντεινόμενες απειλές και οι οικογένειές τους στο Ιράν ανακρίθηκαν ή/και κρατήθηκαν αυθαίρετα σε αντίποινα για το έργο τους. Τον Ιούλιο, οι εισαγγελικές αρχές των ΗΠΑ απήγγειλαν κατηγορίες σε τέσσερις Ιρανούς πράκτορες για συνωμοσία με σκοπό την απαγωγή του Ιρανο-αμερικανού δημοσιογράφου Μασίχ Αλινετζάντ από το έδαφος των ΗΠΑ. Τον Αύγουστο, αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών ανέκριναν τους συγγενείς του εξόριστου Κούρδου υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Arsalan Yarahmadi και τον απείλησαν με θάνατο. Ο ιρανο-σουηδός αντιφρονούντας Χαμπίμπ Τσαάμπ και ο ιρανο-γερμανός αντιφρονούντας Τζαμσίντ Σαρμάχτ, οι οποίοι είχαν προηγουμένως απαχθεί στο εξωτερικό και είχαν επιστρέψει στο Ιράν, παρέμεναν σε κίνδυνο θανατικής ποινής.

Οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν παράνομη βία, συμπεριλαμβανομένων αληθινών πυρομαχικών και σκάγια για πουλιά, για να συντρίψουν τις ως επί το πλείστον ειρηνικές διαμαρτυρίες. Τον Ιούλιο, τουλάχιστον 11 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για την έλλειψη νερού στις επαρχίες Khuzestan και Lorestan και δεκάδες τραυματίστηκαν.3 Στις 26 Νοεμβρίου, οι δυνάμεις ασφαλείας έριξαν μεταλλικά σφαιρίδια για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις για την κακή διαχείριση του νερού στο Esfahan, με αποτέλεσμα δεκάδες άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, να τυφλωθούν ή να υποστούν άλλους σοβαρούς τραυματισμούς στα μάτια.

Πάνω από 700 εργαζόμενοι στα πετροχημικά απολύθηκαν άδικα επειδή συμμετείχαν σε πανεθνικές απεργίες τον Ιούνιο.

Βασανιστήρια και άλλη κακομεταχείριση

Τα βασανιστήρια και η άλλη κακομεταχείριση παρέμειναν ευρέως διαδεδομένα και συστηματικά, ιδίως κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων. "Ομολογίες" που είχαν επηρεαστεί από τα βασανιστήρια μεταδίδονταν από την κρατική τηλεόραση και χρησιμοποιούνταν συστηματικά για την έκδοση καταδικαστικών αποφάσεων.

Οι σωφρονιστικές και εισαγγελικές αρχές, που εργάζονταν υπό τη δικαστική εξουσία, κρατούσαν τους κρατούμενους σε σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες που χαρακτηρίζονταν από υπερπληθυσμό, κακές συνθήκες υγιεινής, ανεπαρκή τροφή και νερό, ανεπαρκή κρεβάτια, κακό εξαερισμό και μόλυνση από έντομα, και αρνούνταν σε πολλούς από αυτούς την κατάλληλη ιατρική περίθαλψη, θέτοντάς τους σε μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν το Covid-19.

Όλο και συχνότερα, οι αρχές μετέφεραν γυναίκες κρατούμενες συνείδησης σε άθλιες συνθήκες σε φυλακές μακριά από τις οικογένειές τους, σε αντίποινα επειδή συνέχισαν να καταγγέλλουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ ήταν φυλακισμένες.

Πλάνα που διέρρευσαν από τις κάμερες παρακολούθησης της φυλακής Εβίν της Τεχεράνης τον Αύγουστο έδειχναν σωφρονιστικούς υπαλλήλους να ξυλοκοπούν, να παρενοχλούν σεξουαλικά και να βασανίζουν ή να κακομεταχειρίζονται με άλλο τρόπο τις κρατούμενες.

Τουλάχιστον 24 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους υπό ύποπτες συνθήκες, οι οποίες αφορούσαν ισχυρισμούς για βασανιστήρια ή άλλη κακομεταχείριση, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης επαρκούς ιατρικής περίθαλψης.

Ο ποινικός κώδικας διατήρησε ποινές που παραβιάζουν την απαγόρευση των βασανιστηρίων και άλλων κακομεταχειρίσεων, όπως μαστίγωμα, τύφλωση, ακρωτηριασμό, σταύρωση και λιθοβολισμό. Τον Φεβρουάριο, ο Hadi Rostami μαστιγώθηκε 60 φορές στη φυλακή Urumieh σε αντίποινα για τις απεργίες πείνας που έκανε ενάντια στις επανειλημμένες απειλές ότι θα εφαρμοζόταν η ποινή ακρωτηριασμού του.

Ο Hadi Atazadeh πέθανε στη φυλακή Ahar τον Σεπτέμβριο μετά από μαστίγωμα.

Τον Οκτώβριο, δικαστήριο της Τεχεράνης καταδίκασε έναν άνδρα σε τύφλωση από το ένα μάτι βάσει της αρχής της "ανταπόδοσης σε είδος" (qesas) για επίθεση.

Τουλάχιστον 152 άτομα καταδικάστηκαν σε μαστίγωμα, σύμφωνα με το Κέντρο Abdorrahman Boroumand.

Διακρίσεις

Γυναίκες και κορίτσια

Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν διακρίσεις στο νόμο και στην πράξη, μεταξύ άλλων σε σχέση με το γάμο, το διαζύγιο, την απασχόληση, την κληρονομιά και τα πολιτικά αξιώματα.

Οι νόμοι περί υποχρεωτικής κάλυψης του κεφαλιού που εισάγουν διακρίσεις οδηγούσαν σε καθημερινή παρενόχληση, αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και άλλη κακομεταχείριση, άρνηση πρόσβασης στην εκπαίδευση, την απασχόληση και τους δημόσιους χώρους. Τουλάχιστον έξι υπερασπίστριες των δικαιωμάτων των γυναικών παρέμειναν φυλακισμένες επειδή έκαναν εκστρατεία κατά της υποχρεωτικής κάλυψης.

Το Κοινοβούλιο υπονόμευσε περαιτέρω το δικαίωμα στη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία με την υιοθέτηση του νομοσχεδίου "Νεανικός πληθυσμός και προστασία της οικογένειας" τον Νοέμβριο, το οποίο, μεταξύ άλλων, απαγορεύει στις κρατικά χρηματοδοτούμενες εγκαταστάσεις να παρέχουν δωρεάν αντισύλληψη- απαιτεί από τα φαρμακεία να πωλούν αντισύλληψη μόνο με ιατρική συνταγή- απαγορεύει την αγγειεκτομή και τη σαλπιγγεκτομή, εκτός εάν η εγκυμοσύνη θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας ή θα οδηγούσε σε σοβαρή σωματική βλάβη ή αφόρητη ταλαιπωρία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή μετά τον τοκετό- και καταστέλλει την πρόσβαση σε προγεννητικές εξετάσεις.

Η κοινοβουλευτική Κοινωνική Επιτροπή ενέκρινε τον Ιούλιο το μακροχρόνιο νομοσχέδιο "Υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και προστασία των γυναικών από τη βία" μετά από οπισθοδρομικές τροποποιήσεις από το δικαστικό σώμα. Το νομοσχέδιο, το οποίο ανέμενε την τελική έγκριση, περιέχει ευπρόσδεκτες διατάξεις, όπως η δημιουργία ειδικών αστυνομικών μονάδων, καταφυγίων και μιας εθνικής ομάδας εργασίας για την εκπόνηση στρατηγικών για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Ωστόσο, αποτυγχάνει να ορίσει την ενδοοικογενειακή βία ως ξεχωριστό αδίκημα, να ποινικοποιήσει τον βιασμό στην οικογένεια και τον γάμο ανηλίκων ή να διασφαλίσει ότι οι άνδρες που δολοφονούν τις συζύγους ή τις κόρες τους αντιμετωπίζουν ανάλογες ποινές. Σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, το νομοσχέδιο δίνει προτεραιότητα στη συμφιλίωση έναντι της απόδοσης ευθυνών.

Η νόμιμη ηλικία γάμου για τα κορίτσια παρέμεινε στα 13 έτη και οι πατέρες μπορούσαν να λάβουν δικαστική άδεια για να παντρευτούν οι κόρες τους σε μικρότερη ηλικία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μεταξύ Μαρτίου 2020 και Μαρτίου 2021, καταγράφηκαν οι γάμοι 31.379 κοριτσιών ηλικίας 10 έως 14 ετών, γεγονός που αντιπροσωπεύει αύξηση 10,5% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

ΛΟΑΤΚΙ

Η δολοφονία τον Μάιο του Alireza Fazeli Monfared, ο οποίος αυτοπροσδιοριζόταν ως μη δυαδικός ομοφυλόφιλος άνδρας, ανέδειξε πώς η ποινικοποίηση της συναινετικής σεξουαλικής συμπεριφοράς του ίδιου φύλου και της μη συμμόρφωσης με το φύλο με ποινές που κυμαίνονται από μαστίγωμα έως θανατική ποινή διαιωνίζει τη βία και τις διακρίσεις κατά των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.

Οι υποστηριζόμενες από το κράτος "θεραπείες μεταστροφής" που ισοδυναμούν με βασανιστήρια ή άλλη κακομεταχείριση παρέμειναν διαδεδομένες, μεταξύ άλλων και σε βάρος παιδιών.

Τα άτομα που δεν συμμορφώνονταν με το φύλο κινδύνευαν με ποινικοποίηση, εκτός εάν επεδίωκαν νόμιμη αλλαγή φύλου, η οποία απαιτούσε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου και στείρωση.

Ο στρατός συνέχισε να χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία ως "διαστροφή". Οι στρατιωτικές κάρτες εξαίρεσης που εκδίδονταν σε ομοφυλόφιλα και τρανσέξουαλ άτομα αποκάλυπταν έμμεσα τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους χωρίς τη συγκατάθεσή τους, θέτοντάς τα σε κίνδυνο βίας.

Εθνοτικές μειονότητες

Οι εθνοτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων Αχβάζι, των Τούρκων του Αζερμπαϊτζάν, των Μπαλούτσι, των Κούρδων και των Τουρκμένων, αντιμετώπισαν διακρίσεις, περιορίζοντας την πρόσβασή τους στην εκπαίδευση, την απασχόληση και τα πολιτικά αξιώματα. Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για γλωσσική ποικιλομορφία, η περσική παρέμεινε η μοναδική γλώσσα διδασκαλίας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Οι εθνοτικές μειονότητες εξακολουθούσαν να πλήττονται δυσανάλογα από τις θανατικές καταδίκες που επιβάλλονταν για ασαφείς κατηγορίες όπως "εχθρότητα κατά του Θεού". Οι αρχές εκτελούσαν κρυφά όσους καταδικάζονταν για τέτοιες κατηγορίες και αρνούνταν να επιστρέψουν τα πτώματά τους στις οικογένειές τους, όπως στις περιπτώσεις τεσσάρων Αχβάζι Αράβων τον Μάρτιο και ενός Κούρδου, του Heidar Ghorbani, τον Δεκέμβριο.7 Τουλάχιστον 20 Κούρδοι παρέμεναν θανατοποινίτες αφού είχαν καταδικαστεί για τέτοιες κατηγορίες.

Οι αρχές αρνήθηκαν να σταματήσουν και να λογοδοτήσουν για την παράνομη δολοφονία δεκάδων άοπλων Κούρδων διασυνοριακών ταχυδρόμων (kulbars) μεταξύ των περιοχών του Κουρδιστάν του Ιράν και του Ιράκ και άοπλων αχθοφόρων καυσίμων (soukhtbar) των Μπαλούτσι στην επαρχία Σιστάν και Μπαλουσεστάν.

Περισσότεροι από 200 Κούρδοι, συμπεριλαμβανομένων αντιφρονούντων και ακτιβιστών της κοινωνίας των πολιτών, παρασύρθηκαν από δύο κύματα αυθαίρετων συλλήψεων τον Ιανουάριο και τον Ιούλιο-Αύγουστο. Οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από εβδομάδες ή μήνες βίαιης εξαφάνισης ή κράτησης σε απομόνωση, ενώ αρκετοί παρέμειναν στη φυλακή και αρκετοί άλλοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.

Θρησκευτικές μειονότητες

Οι θρησκευτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Μπαχάι, των χριστιανών, των Γκοναμπάντι Δερβίσηδων, των Εβραίων, των Γιαρεζάν και των σουνιτών μουσουλμάνων, υπέστησαν διακρίσεις στο νόμο και στην πράξη, μεταξύ άλλων όσον αφορά την πρόσβαση στην εκπαίδευση, την απασχόληση, την υιοθεσία παιδιών, τα πολιτικά αξιώματα και τους τόπους λατρείας, καθώς και αυθαίρετες κρατήσεις, βασανιστήρια και άλλη κακομεταχείριση επειδή ομολογούσαν ή ασκούσαν την πίστη τους.

Τα άτομα που γεννήθηκαν από γονείς που χαρακτηρίστηκαν ως μουσουλμάνοι από τις αρχές παρέμεναν σε κίνδυνο αυθαίρετης κράτησης, βασανιστηρίων ή θανατικής ποινής για "αποστασία" εάν υιοθετούσαν άλλες θρησκείες ή άθεες πεποιθήσεις.

Τα μέλη της μειονότητας των Μπαχάι υπέστησαν εκτεταμένες και συστηματικές παραβιάσεις, όπως αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και άλλη κακομεταχείριση, αναγκαστική εξαφάνιση, βίαιο κλείσιμο επιχειρήσεων, κατάσχεση περιουσίας, κατεδαφίσεις σπιτιών, καταστροφή νεκροταφείων και ρητορική μίσους από αξιωματούχους και κρατικά μέσα ενημέρωσης, ενώ τους απαγορεύτηκε η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τον Απρίλιο, οι αρχές εμπόδισαν τους Μπαχάι να θάψουν τους αγαπημένους τους σε άδεια οικόπεδα σε ένα νεκροταφείο κοντά στην Τεχεράνη, επιμένοντας να τους θάψουν ανάμεσα σε υπάρχοντες τάφους ή στον κοντινό μαζικό τάφο του Χαβαράν που σχετίζεται με τις σφαγές στις φυλακές του 1988- οι αρχές ήραν την απαγόρευση μετά από δημόσια κατακραυγή. Τον Ιούνιο, οι δυνάμεις ασφαλείας κατεδάφισαν περίπου 50 σπίτια Μπαχάι στο χωριό Ιβέλ στην επαρχία Μαζανταράν, στο πλαίσιο μιας μακρόχρονης εκστρατείας για την εκδίωξή τους από την περιοχή.

Τον Ιανουάριο, το κοινοβούλιο υπονόμευσε περαιτέρω το δικαίωμα στην ελευθερία της θρησκείας και των πεποιθήσεων με την εισαγωγή δύο άρθρων στον ποινικό κώδικα που προβλέπουν φυλάκιση έως και πέντε έτη ή/και πρόστιμο για "προσβολή ιρανικών εθνοτήτων, θεϊκών θρησκειών ή ισλαμικών δογμάτων" ή για συμμετοχή σε "αποκλίνουσα εκπαιδευτική ή προσηλυτιστική δραστηριότητα που αντιβαίνει στο ... Ισλάμ". Τον Ιούλιο, τρεις χριστιανοί καταδικάστηκαν σε μακροχρόνια φυλάκιση σε αυτή τη βάση.

Αρκετοί δερβίσηδες Gonabadi παρέμειναν άδικα φυλακισμένοι, μεταξύ άλλων σε σχέση με μια ειρηνική διαμαρτυρία που οι αρχές κατέστειλαν βίαια το 2018. Ένας από αυτούς, ο Behnam Mahjoubi, πέθανε υπό κράτηση στις 21 Φεβρουαρίου έπειτα από μήνες βασανιστηρίων και άλλης κακομεταχείρισης, συμπεριλαμβανομένης της σκόπιμης άρνησης επαρκούς ιατρικής περίθαλψης.

Οι αρχές συνέχισαν να πραγματοποιούν επιδρομές σε κατ' οίκον εκκλησίες.

Διαβάστε Επίσης

Χάος στο Ιράν: Τουλάχιστον 31 νεκροί στις διαδηλώσεις - Στις φλόγες περιπολικά και αστυνομικά τμήματα - Εκοψαν Instagram, WhatsApp

Δικαίωμα στην υγεία

Η αντίδραση των αρχών στο Covid-19 χαρακτηρίστηκε από έλλειψη διαφάνειας και αδυναμία αντιμετώπισης των ελλείψεων σε εμβόλια, νοσοκομειακά κρεβάτια, προμήθειες οξυγόνου και νοσηλευτές.

Το Ιράν ξεκίνησε το πρόγραμμα εμβολιασμού με το Covid-19 τον Φεβρουάριο, αλλά δεδομένης της απόφασης του Ανώτατου Ηγέτη του Ιανουαρίου να απαγορεύσει τα εμβόλια που παράγονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, μέχρι τον Αύγουστο είχε εμβολιαστεί λιγότερο από το 6% του πληθυσμού. Η απαγόρευση άρθηκε τον Αύγουστο και πάνω από το 80% του πληθυσμού είχε λάβει την πρώτη δόση του εμβολίου μέχρι το τέλος του έτους.

Οι αρχές απέτυχαν να σχεδιάσουν εθνική στρατηγική για να εξασφαλίσουν έγκαιρη και ισότιμη πρόσβαση στα εμβόλια Covid-19 για χιλιάδες Αφγανούς υπηκόους χωρίς χαρτιά, με τους τοπικούς αξιωματούχους σε ορισμένες επαρχίες να δημιουργούν ειδικά κέντρα εμβολιασμού για την ομάδα αυτή από τον Οκτώβριο.

Σε ορισμένες πόλεις, κινητές ομάδες εμβολιασμού στάλθηκαν σε άτυπους οικισμούς και σε περιοχές όπου ζούσαν άνθρωποι που βιώνουν την έλλειψη στέγης, αλλά η εμβολιαστική κάλυψη παρέμεινε άνιση σε εθνικό επίπεδο.

Ο εμβολιασμός των φυλακισμένων δεν ξεκίνησε πριν από τον Αύγουστο.

Έξι άτομα συνελήφθησαν αυθαίρετα τον Αύγουστο και δικάστηκαν με ψευδείς κατηγορίες περί εθνικής ασφάλειας τον Οκτώβριο μόνο και μόνο επειδή συναντήθηκαν για να συζητήσουν πιθανές νομικές ενέργειες σχετικά με την αποτυχία των αρχών να εξασφαλίσουν την πρόσβαση στα εμβόλια Covid-19.

Θανατική ποινή

Η θανατική ποινή επιβλήθηκε μετά από άδικες δίκες, μεταξύ άλλων για αδικήματα που δεν πληρούσαν το όριο των "σοβαρότερων εγκλημάτων", όπως η διακίνηση ναρκωτικών και η οικονομική διαφθορά, καθώς και για πράξεις που δεν αναγνωρίζονται διεθνώς ως εγκλήματα. Οι θανατικές ποινές χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο καταστολής κατά διαδηλωτών, αντιφρονούντων και εθνικών μειονοτήτων.

Οι Yousef Mehrdad και Saadollah Fazeli στο Arak καταδικάστηκαν σε θάνατο για "προσβολή του Προφήτη".

Ο Sajad Sanjari, που συνελήφθη σε ηλικία 15 ετών, και ο Arman Abdolali, που συνελήφθη σε ηλικία 17 ετών, εκτελέστηκαν τον Αύγουστο και τον Νοέμβριο, αντίστοιχα. Πάνω από 80 άτομα παρέμεναν σε θανατική ποινή για αδικήματα που συνέβησαν όταν ήταν παιδιά.

Συνολικά, μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2010-10 Οκτωβρίου 2021 έχουν εκτελεστεί τουλάχιστον 164 γυναίκες, σύμφωνα με την ΜΚΟ Iran Human Rights.

Το 31% (51) των εκτελέσεων ανακοινώθηκαν από επίσημες πηγές και το 69% (113)
εκτελέστηκαν κρυφά ή δεν ανακοινώθηκαν.

Τουλάχιστον 86 γυναίκες εκτελέστηκαν με κατηγορίες για ναρκωτικά.

Τουλάχιστον 60 γυναίκες εκτελέστηκαν με την κατηγορία της δολοφονίας.

Από τις τρεις γυναίκες που εκτελέστηκαν με κατηγορίες gia l;ogoyw ασφαλείας, οι δύο εκτελέστηκαν για κατασκοπεία.

Η τρίτη γυναίκα (Shirin Alamhooli), εκτελέστηκε με την κατηγορία του moharebeh (εχθρότητα κατά του Θεού) για συμμετοχή σε κουρδική ομάδα της αντιπολίτευσης.

Οι κατηγορίες εναντίον 15 από τις γυναίκες είναι άγνωστες.

Ο μέσος αριθμός των γυναικών που εκτελούνται ετησίως για κατηγορίες δολοφονίας διπλασιάστηκε μετά την τροποποίηση του νόμου κατά των ναρκωτικών το 2017.

Τρεις από τις εκτελεσθείσες γυναίκες ήταν ανήλικες παραβάτριες.

Μια γυναίκα (Zahra Bahrami) εκτελέστηκε με κατηγορίες που σχετίζονται με ναρκωτικά, αφού συνελήφθη σε σχέση με τις πανεθνικές διαδηλώσεις του 2009 και καταδικάστηκε αρχικά σε moharebeh (εχθρότητα κατά του θεού).

Ατιμωρησία

Οι αρχές συνέχισαν να συγκαλύπτουν τον αριθμό των ατόμων που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Νοεμβρίου 2019, απέρριψαν τις καταγγελίες των οικογενειών των θυμάτων και επαίνεσαν τις δυνάμεις ασφαλείας για την καταστολή. Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, οι δυνάμεις ασφαλείας διέλυαν ειρηνικές συγκεντρώσεις συγγενών που ζητούσαν δικαιοσύνη και τους ξυλοκοπούσαν και τους κρατούσαν προσωρινά. Ο Manouchehr Bakhtiari, πατέρας ενός δολοφονηθέντος διαδηλωτή, συνελήφθη τον Απρίλιο και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τον Ιούλιο επειδή κατήγγειλε την ατιμωρησία.

Η δίκη του Hamid Nouri, που συνελήφθη στη Σουηδία για φερόμενη συμμετοχή σε σφαγές σε φυλακές το 1988, άρχισε τον Αύγουστο βάσει της αρχής της καθολικής δικαιοδοσίας. Σύμφωνα με τα μακροχρόνια πρότυπα άρνησης και διαστρέβλωσης, το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν περιέγραψε τη δίκη ως "συνωμοσία" που επινοήθηκε από "τρομοκράτες" και βασίστηκε σε "πλαστά έγγραφα και μάρτυρες".

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr