Η δεξαμενή σκέψης Rand Corporation, με έδρα τις ΗΠΑ, δημοσίευσε μια έκθεση που περιγράφει ένα πιθανό σενάριο πολέμου μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ το 2030, με φόντο τη σύγκρουση στην Ουκρανία και τη σταδιακή απεξάρτηση από την "ομπρέλα" των ΗΠΑ που επιδιώκει η ΕΕ.
Σύμφωνα με το σενάριο που υπογράφουν οι Τζέιμς Μπλακ (James Black), Κίραν Σόυμαν-Τσόχαν (Kiran Suman-Chauhan) και Λιάνε Α. Ιόριο (Leanne A. Iorio), ο Βλαντιμίρ Πούτιν πεθαίνει από φυσικά αίτια σε ηλικία 74 ετών τον Ιανουάριο του 2027, χωρίς να έχει ορίσει διάδοχο, γεγονός που πυροδοτεί μια διαμάχη για την εξουσία στο Κρεμλίνο.
Τον Μάρτιο, ένας πρώην στρατηγός της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας αναλαμβάνει καθήκοντα νέου προέδρου.
Ο νέος πρόεδρος συμφωνεί σε κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα τη μερική άρση των κυρώσεων. Η συμφωνία διαπραγματεύεται από τις ΗΠΑ και υποστηρίζεται από τη Βρετανία και τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Ωστόσο, αυτή δεν θα είναι μια περίοδος ηρεμίας. Σύμφωνα με το σενάριο, οι συνομιλίες για μια συνολική ειρηνευτική συμφωνία περιέρχονται σε αδιέξοδο έως τον Ιούλιο του 2027, καθώς η Ρωσία εξακολουθεί να διεκδικεί τα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη και ο πόλεμος μετατρέπεται σε μια "παγωμένη" σύγκρουση.
Το Κρεμλίνο ανακατευθύνει τους πόρους που εξοικονομήθηκαν προς την ανασυγκρότηση του στρατού του. Έως τον Ιανουάριο του 2028, ο νέος πρόεδρος αρχίζει να αντικαθιστά τους συμμάχους του Πούτιν με αξιωματούχους πιστούς στον ίδιο, ωστόσο μια οικονομική και κοινωνική κρίση καθιστά την παραμονή του στην εξουσία επισφαλή.
Στο πλαίσιο αυτό, αποφασίζει να ενισχύσει τη θέση του μέσω μιας υβριδικής εκστρατείας εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ. Σε αυτήν περιλαμβάνονται κυβερνοεπιθέσεις δολιοφθορές και καταστροφές σε δίκτυα επικοινωνιών, ενεργειακές υποδομές και κρίσιμες βιομηχανίες.
Επίσης, η Μόσχα χρησιμοποιεί την παραπληροφόρηση ως όπλο, εκμεταλλευόμενη τις εντάσεις γύρω από τις εθνοτικές ρωσικές μειονότητες στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ παράλληλα επιδιώκει να τροφοδοτήσει τον αποσχιστικό προσανατολισμό και να εμβαθύνει τις διαιρέσεις μεταξύ των δυτικοευρωπαίων συμμάχων.
Η Βρετανία γίνεται βασικός στόχος. Ως κύριος στρατιωτικός παράγοντας του NATO και ως έθνος-πλαίσιο για τις συμμαχικές δυνάμεις στην Εσθονία, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στις ρωσικές προσπάθειες να διαταράξουν τις στρατιωτικές επικοινωνίες, τα δίκτυα μεταφορών και τις αμυντικές βιομηχανίες.
Η Ρωσία επιτίθεται σε χώρες της Βαλτικής το 2029
Μέχρι το 2029, το Κρεμλίνο καταστρώνει σχέδιο για μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση στις χώρες της Βαλτικής, προσδοκώντας να καταδείξει την αδυναμία του ΝΑΤΟ να υπερασπιστεί τα μέλη του.
Ο στόχος δεν είναι αρχικά η κατάληψη εδαφών, αλλά η αποκάλυψη των διαιρέσεων εντός του NATO και η απόδειξη ότι το Άρθρο 5 -η ρήτρα συλλογικής άμυνας της συμμαχίας- δεν εγγυάται στρατιωτική απάντηση.
Τον Μάιο του 2030 η Μόσχα χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την καταστολή διαδηλώσεων από ρωσόφωνους πληθυσμούς στην εσθονική πόλη Νάρβα. Οι κινητοποιήσεις εξελίσσονται σε ταραχές, τις οποίες οι Αρχές της βαλτικής χώρας καταστέλλουν με τη βία.
Η Μόσχα ισχυρίζεται στη συνέχεια ότι η Εσθονία δεν μπορεί πλέον να προστατεύσει τον ρωσόφωνο πληθυσμό της και στέλνει στρατεύματα πέρα από τα σύνορα για να καταλάβει τη Νάρβα και τις γύρω περιοχές.
Μέχρι τότε, οι ΗΠΑ έχουν μειώσει τη στρατιωτική τους παρουσία στην Ευρώπη, λόγω μιας σοβαρής κρίσης στη Νότια Αμερική. Το Κρεμλίνο εκτιμά ότι το ΝΑΤΟ θα αποδεχθεί την περιορισμένη εισβολή, προκειμένου να αποφύγει μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας, αλλά η Συμμαχία επικαλείται το Άρθρο 5 της Συνθήκης Συλλογικής Άμυνας και αποστέλλει στρατεύματα στην Εσθονία.
Μέχρι τον Ιούνιο του 2030, η αντιπαράθεση κλιμακώνεται σε πόλεμο πλήρους κλίμακας. Η Ρωσία επεκτείνει τη σύγκρουση στον Απώτατο Βορρά, απειλώντας το Σβάλμπαρντ και τη βόρεια Νορβηγία, ενώ παράλληλα επιχειρεί να προωθήσει τον στόλο των υποβρυχίων της στον Βόρειο Ατλαντικό.
Η Βρετανία γίνεται ξανά ένας από τους κύριους στόχους της Μόσχας. Η Ρωσία υπολογίζει ότι η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από τη σύγκρουση θα της δώσει τη δυνατότητα να απειλήσει ζωτικές ναυτιλιακές οδούς του Ατλαντικού.
Οι μάχες εξαπλώνονται σε όλη την ανατολική πλευρά του NATO, ενώ κυβερνοεπιθέσεις και περιορισμένες στρατιωτικές επιθέσεις πλήττουν τη Νότια και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η Ρωσία αποφεύγει σκόπιμα να προκαλέσει την Τουρκία, η οποία παραμένει σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο. Ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι τον Οκτώβριο του 2030.
Έως τον Νοέμβριο του 2030, οι ευρωπαϊκοί στρατοί είναι εξαντλημένοι έπειτα από μήνες συγκρούσεων, αλλά η Ρωσία εξακολουθεί να μην επιτυγχάνει κάποια αποφασιστική στρατιωτική νίκη.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Μόσχας παγιδεύονται σε έναν δαπανηρό πόλεμο φθοράς. Ο Ρώσος πρόεδρος αντιμετωπίζει εσωτερικές πιέσεις λόγω της αποτυχίας του να εξασφαλίσει μια γρήγορη νίκη στην Εσθονία.
Η Μόσχα ανακοινώνει ότι η επιχείρηση πέτυχε τον στόχο της, που ήταν η προστασία του ρωσόφωνου πληθυσμού. Οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης συμφωνούν σε κατάπαυση του πυρός, ενώ τα ρωσικά στρατεύματα εξακολουθούν να ελέγχουν τη Νάρβα και το μεγαλύτερο μέρος της εσθονικής επαρχίας Ίντα-Βίρου.
Πριν το NATO προλάβει να οργανώσει αντεπίθεση, η Μόσχα προτείνει κατάπαυση του πυρός, ελπίζοντας να αφήσει την Εσθονία ανίκανη να συνεχίσει να πολεμά μόνη της. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2031, η εκεχειρία εξακολουθεί να ισχύει, αλλά οι ειρηνευτικές συνομιλίες περιέρχονται εκ νέου σε αδιέξοδο και η σύγκρουση "παγώνει".
Αντιμέτωπο με την προοπτική μιας ακόμη "παγωμένης" σύγκρουσης και μιας ολοένα και πιο αποσταθεροποιημένης Ευρώπης, η αξιοπιστία του NATO πλήττεται και το αποτέλεσμα είναι ένα αβέβαιο και ασταθές περιβάλλον ασφαλείας, με αποτέλεσμα το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας να κρέμεται σε μια κλωστή, καταλήγει η ανάλυση του RAND.
Οι αναλυτές διευκρινίζουν ότι το σενάριο αυτό δεν αποτελεί πρόβλεψη, αλλά μία από τις διάφορες πιθανές εξελίξεις. Ωστόσο, οι συντάκτες της έκθεσης θεωρούν ότι, έως το 2030, η απειλή ενός πολέμου στην Ευρώπη εναντίον ενός ισάξιου αντιπάλου είναι αρκετά πραγματική.