Ο Εμμανουέλ Μακρόν και η γαλλική εκδοχή του "Τρίτου Δρόμου"

Με τις προεδρικές εκλογές της 23ης Απριλίου στη Γαλλία να πλησιάζουν, ο ανεξάρτητος κεντροαριστερός υποψήφιος Εμμανουέλ Μακρόν αποφάσισε να απαντήσει στις Κασσάνδρες που τον κατηγορούσαν για “θολό προεκλογικό πρόγραμμα” και “αμφίσημες δεσμεύσεις” και να κάνει τα πολιτικά του αποκαλυπτήρια.

Με ένα εκτενές κείμενο 150 σελίδων, που αναρτήθηκε στο σάιτ του κινήματός του, παρουσίασε το συνολικό πρόγραμμά του για την αναδιάρθρωση της Γαλλίας.

Πολλά από τα σημεία του προγράμματος του, όπως η κατάργηση του κράτους νεποτισμού με την απαγόρευση των βουλευτών να προσλαμβάνουν συγγενείς, απαγόρευση στους βουλευτές να έχουν εταιρείες συμβούλων, υιοθέτηση ενός καθολικού συστήματος συνταξιοδότησης, μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας και της επαγγελματικής κατάρτισης, ριζική αναδιάρθρωση της παιδείας από το Δημοτικό σχολείο, έμφαση στα προάστια και τις περιοχές που ζουν νέοι με προβλήματα, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ για το 80% των νοικοκυριών και μείωση 50% της πυρηνικής ενέργειας στην παραγωγή ενέργειας, είναι αλήθεια πως πλέον δεν φαντάζουν καθόλου “θολά” στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Και πλέον, όλο και περισσότερο, σκιαγραφείται με αδρά χρώματα η πολιτική προσωπικότητα του 39χρονου Μακρόν, ο οποίος προβάλλεται στα γαλλικά ΜΜΕ ως ο ιδανικός συνεχιστής της πολιτικής παρακαταθήκης του Τρίτου Δρόμου.

Ο Μακρόν αυτό που, κοντολογίς, επιθυμεί είναι το εξής: να πάρει την Γαλλία και την νέα της γενιά από το χέρι και να την οδηγήσει με ασφάλεια διαμέσου του στενού κι μισοφωτισμένου εκείνου τούνελ που ονομάζεται “σύγχρονη οικονομία” και “παγκοσμιοποιημένη υφήλιος”.

Απώτερος στόχος του; Να καταφέρει, μέσω του Τρίτου Δρόμου, να δώσει στην Κεντροαριστερά το “φιλί της ζωής”, όπως το έκανε ο Γκέρχαρντ Σρέντερ στην μετά-Κολική Γερμανία, ο “πολύς” Μπιλ Κλίντον στο αμερικάνικο Δημοκρατικό Κόμμα στην ύστερη Ρεϊγκανική περίοδο κι ο Τόνι Μπλερ στην -καταρρέουσα μετά την Μάργκαρετ Θάτσερ- Βρετανία (προτού ο ίδιος ο Μπλερ πάρει την κατηφόρα το 2003 με την εμπλοκή του στο Ιράκ και τελικά... χύσει την καρδάρα με το γάλα).

Ο Τρίτος Δρόμος ασφαλώς, ως ένα ιδιότυπο πολιτικό κράμα σοσιαλισμού και οικονομικού φιλελευθερισμού, προκαλεί, είναι η αλήθεια τους επικριτές του να μιλήσουν για τυχόν “ασάφειες”.

Γι' αυτό και ο Μακρόν φρόντισε από νωρίς να ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Έχοντας καταλάβει πως ο δικομματισμός δεν λειτουργεί πλέον όπως παλιά, αποφάσισε να κάνει σλόγκαν της προεκλογικής εκστρατείας της παράταξης του, En Marche! (Εμπρός!), το σύνθημα “ένα κόμμα που δεν προέρχεται ούτε από τα δεξιά, αλλά ούτε και από τα αριστερά”.

Ποια είναι λοιπόν η πολιτική μήτρα του Μακρόν; Η πρόοδος. Η προοδευτική σκέψη. Το να σκέφτεται κανείς “outside the box”, που λένε και οι Αγγλοσάξονες. Δηλαδή με αντισυμβατικό και πρωτοποριακό τρόπο.

“Είναι ανοικτός σε ιδέες, είναι νέος και δεν μιλάει με διχαστικό λόγο”, λέει στην εφημερίδα New York Times ο Τομά Μπι, ένας 37χρονος Γάλλος που παρέστη τις προάλλες σε μια από τις συγκεντρώσεις του στη Λυών.

“Είναι ρεαλιστής. Η ιδέα του είναι: “πάρτε τα χρήματα από όποια πηγή μπορείτε”, προσθέτει με τη σειρά της η 70χρονη συνταξιούχος γιατρός Ζενεβιέβ Κεπενακιαν.

Μπλερισμός με άρωμα... Gauloises

“Ο Μακρόν διαθέτει μόνο ύφος και καθόλου ουσία: Είναι ο Τόνι Μπλερ της Γαλλίας”, λέει ένας Γάλλος, μιλώντας ανώνυμα, στο βρετανικό Spectator.

Αν το άκουγε αυτό ο Μακρόν, ίσως και να χαμογελούσε με ικανοποίηση γιατί δεν είναι ένας χαρακτηρισμός που τον απωθεί.

“Υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία ανάμεσα στους δυο άντρες”, τονίζει το ρεπορτάζ του Spectator, “ο Μακρόν είναι 39 και ο Μπλερ όταν εξελέγη πρωθυπουργός ήταν 43 ετών. Επίσης αμφότεροι είναι δυναμικοί και εμμονικοί με την δημόσια εικόνα τους. Επιπροσθέτως, αμφότεροι είναι μοντερνιστές, με προοδευτικά μυαλά, δεν φοβούνται να δοκιμάσουν νέες τάσεις και είναι καινοτόμοι στη σκέψη”.

Φυσικά, η σημαντικότερη ομοιότητα είναι πως ο Μακρόν υπόσχεται να κάνει ξανά “μεγάλη την Γαλλία”.

Όχι όμως με τον χοντροκομμένα προσβλητικό τρόπο που υποσχέθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ όταν χρησιμοποίησε το ίδιο προεκλογικό σλόγκαν (“Κάντε την Αμερική ξανά σπουδαία”), αλλά με έναν περισσότερο εκλεπτυσμένο τρόπο που ομοιάζει τους λεπτούς χειρισμούς του Μπλερ από το 1996 κι έκτοτε, όταν ο Τρίτος Δρόμος οδήγησε στην έξαρση της Cool Britannia.

“Μακρόν και Μπλερ μοιάζουν στον τρόπο διαχείρισης των ΜΜΕ: τα μέσα δεν χορταίνουν να τους προβάλλουν, γοητευμένα από το χιούμορ τους, την διαύγεια, το πνεύμα τους αλλά και την νεανικότητα της δημόσιας εικόνας τους”, επισημαίνει το Spectator.

Ο Τρίτος Δρόμος της Επικοινωνίας

Ενδεικτικό της νέας επικοινωνιακής προσέγγισης που εφαρμόζει ο Μακρόν ήταν όταν πριν λίγες εβδομάδες ο γαλλος προεδρικός υποψήφιος απευθύνθηκε στο κοινό του πανεπιστημίου Χούμπολτ στο Βερολίνο, τους μίλησε στα αγγλικά. “Και οι Γερμανοί φοιτητές τον λάτρεψαν, ακριβώς όπως είχαν κάνει και οι Γάλλοι το 1998, όταν ο Μπλερ είχε μιλήσει στα γαλλικά στην Εθνοσυνέλευση”, σχολιάζει το βρετανικό περιοδικό.

“Θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν σε μια Ευρώπη που θα νιώθουν σαν στο σπίτι τους, είτε στο ένδοξο Παρίσι, είτε στην πανέμορφη Ρώμη, είτε στην επιβλητική Βιέννη, είτε στο σπίτι τους στο Λονδίνο”, είχε πει τότε ο Μπλερ, αιχμαλωτίζοντας τα βλέμματα και μαζί το συλλογικό θυμικό των παρευρισκομένων.

Και μετά επέστρεψε στο Λονδίνο και πήγε για μια μπίρα στις παμπ του λονδρέζικου Σόχο, συγχρωτιζόμενος κοινωνικά με τους αδελφούς Νόελ και Λίαμ Γκάλαχερ του συγκροτήματος των Oasis.

Ο,τι κάνει δηλαδή και σήμερα, μια εικοσαετία μετά, ο Μακρόν που βγαίνει στα σικάτα μπιστρό της Μονμάρτρης, μιλώντας με τριαντάχρονους Γάλλους της γενιάς των Millenials.

Ενώ του πιστώνεται πως κατάφερε να γυρίσει ανάποδα μέχρι και την “μπουρζουάδικη” εικόνα του, μια κατηγορία που του προσάπτει συχνά πυκνά η Μαρίν Λεπέν, εγκαλώντας τον πως “δεν απευθύνεται στον απλό λαό, αλλά στα υψηλότερα μορφωτικά και οικονομικά στρώματα”.

Κι όμως ο Μακρόν προέταξε ως επιχείρημα το ότι, όχι απλώς καταλαβαίνει τον απλό λαό, αλλά καθόλου δεν “την έχει δει κάπως”, καθώς ακόμη διαμένει στο “αριστερίστικο” παρισινό προάστιο του Μοντρέιγ -κάτι σαν τα δικά μας Εξάρχεια.

“Θέλω να βοηθήσω τον κάθε Γάλλο να βρει την δική του θέση σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταλλάσσεται”, είναι η συχνή κατακλείδα της κάθε προεκλογικής του ομιλίας.

Ένα μήνυμα που, απ' ότι φαίνεται, κάνει μεγαλύτερο “γκελ” στις -δημοσκοπικά δυνατές- ηλικίες 24-45, απ' ότι η κινδυνολογική ρητορική της ηγέτιδας του Εθνικού Μετώπου.

Θα του στοιχίσουν οι όποιες “ανορθογραφίες”;

Γιατί υπάρχουν κι αυτές.

Σε μια προ εβδομάδων επίσκεψή του στην Αλγερία, ο Μακρόν τόλμησε να μιλήσει για ένα θέμα που φέρνει σε αμηχανία πολλούς Γάλλους, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας ή ακραιφνείς Γκολικούς.

Ο 39χρονος πολιτικός τόνισε πως η ιστορία της Γαλλίας στην Αλγερία ήταν «ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», σημειώνοντας πως: «Είναι πραγματικά βάρβαρη και αποτελεί μέρος του παρελθόντος το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να ζητήσουμε συγγνώμη σε εκείνους που πληγώθηκαν».

Οι Αλγερινοί ζούσαν για 132 χρόνια υπό γαλλική κυριαρχία έως ότου κερδίσουν την ανεξαρτησία τους το 1962 σε έναν αιματηρό πόλεμο, με 1.5 εκατομμύρια αλγερινούς νεκρούς, σύμφωνα με την αλγερινή κυβέρνηση.

Η Λεπέν άδραξε ασφαλώς την ευκαιρία για να δηλώσει “υπάρχει τίποτε χειρότερο όταν θες να γίνεις πρόεδρος από το να μεταβαίνεις στο εξωτερικό και να κατηγορείς την χώρα της οποίας θες να ηγηθείς για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας;”

Λίγες ημέρες μετά, η, συνήθως πιο μετριοπαθής, εφημερίδα Le Figaro έσπευσε με την σειρά της να αναρωτηθεί, μετά την ομιλία του Μακρόν στο πανεπιστήμιο Χούμπολτ το αν “η άρνηση του Μακρόν να υιοθετήσει τα γαλλικά και την Γαλλία ενόσω στο εξωτερικό, η διάθεση του να μιλήσει την γλώσσα του μόνο στους συμπατριώτες του, αποδεικνύει πως δεν θεωρεί και πολύ σημαντική την χώρα, την οποία θέλει να υπηρετήσει ως πρόεδρος”.

Το κατά πόσο τα παραπάνω θα αποδειχτούν “αγκάθια στο πλευρό του”, θα αποδειχτεί σε λίγο καιρό -πάντως, μέχρι στιγμής, ο Τρίτος Δρόμος που ακολουθεί φαίνεται να αποδεικνύεται γι' αυτόν η οδός της Αρετής κι όχι της Κακίας.

Ή, πάλι, μπορεί να παραδειγματιστεί απ' τα λόγια του Μπλερ, που σε εκείνη την ομιλία του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1998, είχε καταλήξει λέγοντας “μπορεί η κυβέρνηση μου να φαίνεται πως κυριαρχείται από μια ιδεολογική σύγχυση. Αλλά στα μάτια μου δεν υπάρχει καμιά σύγχυση, παρά μόνο μια απόπειρα να κατανοήσουμε τον σύγχρονο κόσμο. Έναν κόσμο που κάθε εμμονή πάνω σε οποιαδήποτε ιδεολογία μπορεί να αποδειχτεί μοιραία, έναν κόσμο όπου οι πολίτες δεν ψάχνουν από την κυβέρνηση τους ένα δόγμα, αλλά μια αίσθηση εθνικού σκοπού, μέσα από ξεκάθαρες αξίες κι ιδανικά”.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr