Πέθανε ο τελευταίος επιζών της τραγωδίας των Ανδεων - Η αληθινή ιστορία όσων επέζησαν τρώγοντας τους συνεπιβάτες τους

Ο Αλβάρο Μανγκίνο που πέθανε στις 29 Μαρτίου σε ηλικία 71 ετών, ήταν ίσως ο τελευταίος επιζών της τραγωδίας- άλλοι το ονομάζουν το Θαύμα των Άνδεων. Ο τελευταίος επιζών από τους επιβάτες της πτήσης 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης, που έπεσε στις Άνδεις. Οι επιζώντες, θα καταφέρουν μείνουν στη ζωή για 72 ημέρες- έως καταφθάσουν τα σωστικά συνεργεία- τρώγοντας τους συντρόφους τους.

Ο Economist, με αφορμή τον θάνατο του Αλβάρο Μανγκίνο, έγραψε την πραγματική ιστορία της τραγωδίας των Άνδεων.

Η πρώτη μπουκιά ήταν η πιο δύσκολη. Είχαν τοποθετήσει το κρέας -ήταν υπόλευκο, κομμένο σε φέτες λεπτές σαν σπίρτα- πάνω σε έναν αυτοσχέδιο δίσκο από αλουμίνιο. Αργότερα, τα αγόρια θα διαπίστωναν ότι αν το μαγείρευαν, θα είχε καλύτερη γεύση: σαν μοσχάρι, αλλά πιο μαλακό. Αλλά εκείνη την πρώτη μέρα το έτρωγαν ωμό, σχεδόν παγωμένο. Μερικοί το κατάπιαν σαν φάρμακο. Ένας το έτρωγε με χιόνι, για να καλύψει τη γεύση. Και πάλι πνίγηκε. Κάποιος αστειεύτηκε ότι ήταν σαν ένα καλό ζαμπόν ντελικατέσεν. Ο Αλβάρο δεν μπορούσε να το φάει καθόλου. Ήθελε: όλοι ήξεραν ότι το φαγητό ήταν η μόνη τους ελπίδα να ζήσουν. Όλοι ήξεραν επίσης ότι για να το φάνε, έπρεπε πρώτα να πεθάνουν λίγο.

Αργότερα, η πτήση 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης θα γινόταν πολλά πράγματα για πολλούς ανθρώπους. Θα γινόταν μια ταινία, ένα βιβλίο, μια παραβολή, μια έμπνευση και για μια ερευνητική εργασία ("Enacting project resilience: Η συντριβή της πτήσης 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης στις Άνδεις"). Θα ονομαζόταν επίσης πολλά πράγματα: θα ονομαζόταν το "θαύμα" των Άνδεων και η "τραγωδία" τους. Σίγουρα είχε τραγικά στοιχεία. Υπήρχε ύβρις: λίγο πριν από τη συντριβή, ο πιλότος και ο συγκυβερνήτης ήταν τόσο χαλαροί που κουβέντιαζαν και έπιναν τσάι.

Υπήρχε δραματική ειρωνεία: το αεροπλάνο τους, είπαν, ήταν τόσο σύγχρονο που "πετάει σχεδόν μόνο του". Λίγες στιγμές αργότερα, και οι δύο θα ήταν νεκροί.

Πώς είχαν καταφέρει να επιβιώσουν;

Πάνω απ' όλα, είχε το μίασμα. Αυτή τη φοβερή, τραγική μόλυνση από την οποία ο Αλβάρο Μανγκίνο δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει. Ακριβώς όπως σε μια τραγωδία, η συνειδητοποίηση της ρύπανσης έγινε αργά αντιληπτή από το κοινό που την παρακολουθούσε. Το 1972, ο κόσμος αιχμαλωτίστηκε από την εξαφάνιση του αεροπλάνου και των νεαρών επιβατών του (οι περισσότεροι ήταν φοιτητές). Συγκλονίστηκε ακόμη περισσότερο όταν, μετά από 72 ημέρες, κάποιοι βρέθηκαν ζωντανοί. Πώς, αναρωτήθηκε ο κόσμος με χαρά, είχαν επιβιώσει; Τι πουλιά είχαν φάει; Τι λειχήνες; Ο Αλβάρο δεν μπορούσε να πει ψέματα. Το σημείο της συντριβής βρισκόταν σε ύψος 11.500 ποδιών: δεν υπήρχαν πουλιά, ούτε λειχήνες. Είχαν φάει ο ένας τον άλλον.

Η πτήση 571 θα έπρεπε να ήταν απλά μια διασκέδαση: θα μετέφερε μια νεαρή ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης και μερικούς άλλους στη Χιλή για έναν αγώνα. Και στην αρχή ήταν διασκεδαστικό. Τότε το αεροπλάνο άρχισε να τραντάζεται βίαια. Ένας μαθητής άρχισε να λέει το "Πάτερ ημών". Οι κορυφές των βουνών εμφανίστηκαν στα παράθυρα, πολύ κοντά. Άλλαξε στο "Χαίρε Μαρία": μια πιο σύντομη προσευχή- για πιο γρήγορη σωτηρία. Η σωτηρία δεν ήρθε ποτέ. Λίγο μετά τις 15:30, το αεροπλάνο χτύπησε το βουνό. Η δεξιά πτέρυγα αποκολλήθηκε- μετά η αριστερή. Λεπτό σαν έλκηθρο, η άτρακτος γλίστρησε στο βουνό, πριν σταματήσει στην Κοιλάδα των Δακρύων.

Ο κόσμος είχε συχνά αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε στους νέους ανθρώπους, αν ξαφνικά δεν μετείχαν στην κοινωνία. Σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα, ο Γουίλιαμ Γκόλντινγκ είχε απαντήσει με τον "Άρχοντα των Μυγών", χωρίς κοινωνικούς κανόνες, βασιλεύει η αναρχία και η σκληρότητα.

Η κοινωνία του χιονιού είχε ιεραρχία

Ο Αλβάρο και όσοι βρίσκονταν στην πτήση 571 απάντησαν με μια νέα κοινωνία. Η "πρωτο-κοινωνία" τους άρχισε να διαμορφώνεται σχεδόν αμέσως μόλις το αεροπλάνο σταμάτησε. Δύο φοιτητές ιατρικής, ο Ρομπέρτο και ο Γκουστάβο, κινούνταν ανάμεσα στους τραυματίες- ο Ρομπέρτο έδενε πληγές, έπαιρνε σφυγμούς, έδενε αιμοστατικό επίδεσμο. Το επόμενο πρωί, εμφανίστηκε μια ιεραρχία- και θέσεις εργασίας. Κάποιοι έλιωναν το χιόνι για νερό- άλλοι σχεδίαζαν αποστολές για να βρουν βοήθεια. Όταν, μετά τη συντριβή, υπήρξε μια χιονοστιβάδα, δούλεψαν όλοι μαζί για να συνέλθουν από αυτήν. Αργότερα, κάποιοι κατέληξαν να την αποκαλούν (όπως σημείωσε ο δημοσιογράφος Pablo Vierci στο ομώνυμο βιβλίο του) "κοινωνία του χιονιού".

Ο Αλβάρο δεν μπορούσε να κάνει πολλά για αυτή την κοινωνία στην αρχή. Μετά τη συντριβή, είχε παγιδευτεί κάτω από τα καθίσματα. Όταν τον έβγαλαν έξω, είδε ότι το αριστερό του πόδι, κάτω από το γόνατο, ήταν εντελώς χαλαρό. Απλά κρεμόταν εκεί, σαν να μην του ανήκε. Ο Ρομπέρτο είχε σηκώσει το πόδι του παντελονιού του, κοίταξε το κάταγμα και μετά είπε στον Αλβάρο να μην κοιτάξει. Έκανε μια απότομη κίνηση- έσπασε- ο Αλβάρο ούρλιαξε. Το οστό επανατοποθετήθηκε. Αργότερα, ο Αλβάρο ρώτησε έναν χειρουργό αν έπρεπε να ξαναγίνει. Ο χειρουργός είπε: δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από τον Ρομπέρτο. Ο Ρομπέρτο, τότε, φαινόταν τόσο γέρος. Ήταν 19 χρονών. Μετά το ατύχημα, είχε φορέσει ένα μάλλινο πουλόβερ που του είχε δώσει η μητέρα του, για να τον παρηγορήσει.

Και πάνω απ' όλα, η κοινωνία είχε την περιβόητη μύησή της. Κάθε μέλος της κοινωνίας δικαιολογούσε με τον δικό του τρόπο αυτό που ο Ρομπέρτο θα αποκαλούσε "διεφθαρμένη" στιγμή. Ο ένας το δικαιολόγησε με τη θεολογία. Ήταν σαν τη Θεία Ευχαριστία: πάρτε, φάτε: αυτό είναι το σώμα μου, το οποίο έσπασε για σας. Ο Ρομπέρτο το έβλεπε ως βιολογία: είχε μελετήσει τον κύκλο του Krebs. Ήξερε ότι η πρωτεΐνη μπορεί να μετατραπεί σε ζάχαρη. Ήξερε ότι όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονταν ήταν εκεί, στα σώματα των φίλων τους που είχαν ήδη πεθάνει. Ο Αλβάρο το περιέγραψε αργότερα με τη γραφειοκρατία. Υπήρχαν τρεις κατάλογοι: ο κατάλογος εκείνων που επέζησαν από τη συντριβή- ο κατάλογος εκείνων που επέζησαν από τη χιονοστιβάδα- ο κατάλογος εκείνων που επέζησαν μέχρι τέλους. Για να μπεις στην τρίτη έπρεπε να φας.

Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του

Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του. Τόσο δύσκολη που, εκείνη την πρώτη μέρα, δεν μπόρεσε να το καταφέρει. Αλλά έσυρε τον εαυτό του έξω από την άτρακτο και κατά μήκος του χιονιού για να δει τους άλλους να τρώνε- για να πει "είμαι μαζί σας παιδιά". Τότε έγινε "κόφτης". Η δουλειά του ήταν να κόβει το κρέας σε μικροσκοπικά κομμάτια, τόσο μικρά που δεν υπήρχε καμία ένδειξη για το τι ήταν. Όλοι έβρισκαν ευκολότερο να φάνε αν δεν ήξεραν αν το κρέας προερχόταν από χέρι ή πόδι.

Στην αρχή, έτρωγαν μόνο τους μύες. Τελικά, έφαγαν τα πάντα: τα νεφρά, το συκώτι, την καρδιά. Τέλος, άνοιγαν τα κρανία με τσεκούρι, έτρωγαν τα μυαλά και έβγαζαν με το κουτάλι το μεδούλι από τα οστά.

Τότε, τελικά, στις 21 Δεκεμβρίου, η κοινωνία του χιονιού ήρθε σε επαφή με την εξωτερική κοινωνία. Δύο μήνες μετά τη συντριβή, έφτασαν τα ελικόπτερα. Η κοινωνία τους υποδέχτηκε πίσω με χαρά -και με τις ερωτήσεις που τόσο μισούσε ο Αλβάρο. Πώς είχαν επιβιώσει; Ο Álvaro είπε: πτώματα. Ήλπιζε σε συμπόνια. Αντ' αυτού, είδε σοκ. Για χρόνια μετά, όταν εργαζόταν ως επιχειρηματίας και ακόμη και στο σπίτι, στην ίδια του την οικογένεια, δεν μιλούσε γι' αυτό. Η ευτυχία, ένιωθε, ήταν εφήμερη.

Διαβάστε Επίσης

Η συγκλονιστική ιστορία των επιβατών της αεροπορικής τραγωδίας στις Άνδεις το 1972, σειρά στο Netflix- Αναγκάστηκαν να γίνουν κανίβαλοι

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr