Η ημέρα ξημέρωσε στη Βηρυτό με έντονη την μυρωδιά των εκρήξεων από τους χθεσινους βομβαρδισμούς. Το Ισραήλ σφυροκοπούσε τα νότια προάστια με τον εκκωφαντικό θόρυβο να φτάνει μέχρι το κέντρο της πρωτεύουσας.
Και χθες όμως τα προειδοποιητικά μηνύματα του εκπροσώπου του ισραηλινού στρατού για τα χωριά του Νότιου Λιβάνου ήταν συνεχή. Εκεί, στα σύνορα με το Ισραήλ, όπου ο στρατός του Τελ Αβίβ επιχειρεί να εισέλθει όλο και πιο μέσα, χτυπώντας με σφοδρά πυρά την Χεζμπολά. Η οργάνωση δεν το βάζει κάτω και απαντά με ρουκέτες.
Έχοντας στα χέρια το χαρτί από τον στρατό του Λιβάνου για να έχουμε δικαίωμα να τραβήξουμε με την κάμερα, αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς την Τύρο, μια πόλη που κάποτε έσφυζε από ζωή, ούσα ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Η απόσταση από την Βηρυτό αγγίζει τα 100 χλμ, μετατρέποντας ένα ποτήρι καφέ σε ..πιστό σύμμαχο.
Κινούμενοι προς τον Νότο ήταν ωστόσο απαραίτητο να σταματήσουμε εκ νέου για να πάρουμε ακόμη μια άδεια από τον στρατό, που όμως ήθελε μερικές υπογραφές ακόμη, και τηλέφωνα στις αρχές για το πού πάμε.
Φθάνοντας στην Τύρο, οι σημαίες του Λιβάνου κυματίζουν ψηλά, αγκαλιά με τις σημαίες της Χεζμπολά. Το πολιτικό σκέλος της οργάνωσης άλλωστε είναι στη Βουλή με αρκετούς βουλευτές. Οι αφίσες τους Νασράλα αλλά και του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεσπόζουν στην είσοδο της πόλης. Μαζί με τις γιγαντοαφισες των μαχητών που έπεσαν στον αγώνα, μαχόμενοι τον εχθρό. Η ένδειξη Press τοποθετείται στο μπροστινό αλλά και στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, νομίζοντας ότι θα μας... σώσει στην περίπτωση πυραυλικής επίθεσης.
Φτάνοντας πια στην πόλη, που είναι ένα φάντασμα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει εύκολα πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον πόλεμο. Δεκάδες καταστήματα και εμπορικά κέντρα, εστιατόρια, γυμναστήρια, spa, τράπεζες, όλα κλειστά και με τις προσόψεις κατεστραμμένες. Το πρώτο ισοπεδωμένο κτίριο που συναντήσαμε ήταν το υποκατάστημα τράπεζας της Χεζμπολά, που θεωρείται ότι συνδράμει στην ενίσχυση της οργάνωσης για τα όπλα της αλλά και τους μισθούς των μαχητών. Το ΑΤΜ κρέμεται σχεδόν στον αέρα.
Οι λιγοστοί πολίτες που βρίσκονται εκείνη την ώρα στο σημείο ψωνίζουν για τις καθημερινές τους ανάγκες σε υπαίθριες αγορές. Κυρίως λαχανικά και μπανάνες. Οι τελευταίες φημίζονται στο Λίβανο. Μετά από συνεννόηση μας επιτρέπεται να καταγράψουμε τις καταστροφές σε έναν σταθμό ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες άφησαν την Τύρο χωρίς ρεύμα. "Τραβάτε μόνο τα ερείπια και όχι πρόσωπα" ήταν η εντολή που είχαμε. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι πολύ ευπρόσδεκτοι στην περιοχή και κυρίως οι δυτικοί.
Μετά το σταντ απ για το δελτίο του Mega μέσα στα χαλάσματα της τράπεζας, φεύγουμε για ένα ξενοδοχείο στην παραλία με πανοραμική θέα στα σύνορα με το Ισραήλ. Οι συνάδελφοι από διεθνή μέσα έχουν στήσει εκεί πρόχειρες τέντες για τον ήλιο για την προστασία των ίδιων και των καμερών τους. Μόλις φτάνουμε, μας δίνουν ένα ποτηράκι καφέ με κάρδαμο, που έχουν φτιάξει μόλις στο μπρίκι τους. "Welcome" μας λένε και μας ρωτούν αν είμαστε Ισπανοί. Όταν τους απαντήσαμε ότι είμαστε Έλληνες αναφώνησαν Yunan, και μας έδωσαν λίγο ρεύμα από την μπαλαντέζα τους.
Η απόλυτη ησυχία με θέα την παραλία της Τύρου διακόπτονταν μόνο από το Ισραηλινό drone που πετάει διαρκώς στον ουρανό, χωρίς όμως να μπορείς να το διακρίνεις, και από πυρά από καλάσνικοφ. Μετά από μια τηλεοπτική σύνδεση αποφασίζουμε να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού πριν νυχτώσει και να πάμε ξανά στον λόφο Μπαμντα, στα προάστια της Βηρυτού γιατί η ενημέρωση που έχουμε είναι ότι δέχεται σφοδρά πυρά εδώ και ώρα. Απαραίτητη η στάση για ένα ...τυλιχτο με αραβική πίτα, χούμους και κεμπάπ και πίσω στον λόφο, όπου η ...θέα των εκρήξεων από τις Ισραηλινές επιθέσεις είναι καθηλωτική.
Από το απόγευμα έχει ανοίξει ένα παράθυρο στην διπλωματία με τις δηλώσεις Τραμπ ότι μπορεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή να μην διαρκέσει πολύ, καθώς και οι δηλώσεις του Ισραηλινού ΥΠΕΞ ότι το Τελ Αβιβ δεν θέλει να εμπλακεί σε έναν ατέρμονο πόλεμο. Στο πεδίο ωστόσο η εικόνα μέχρι στιγμής είναι άλλη. Η ελπίδα όμως είναι πιο δυνατή.