Μέχρι πριν από λίγες ώρες, το Ντουμπάι συνέχιζε να προβάλλει την εικόνα της ασφαλούς, λαμπερής μητρόπολης που μένει μακριά από τις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής. Όταν όμως οι ιρανικές επιθέσεις έπληξαν χώρες του Κόλπου, η αίσθηση κανονικότητας κατέρρευσε απότομα. Η μαρτυρία δυτικού δημοσιογράφου, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη, αποτυπώνει τη μετάβαση από την ανεμελιά στην αβεβαιότητα και την αμηχανία μιας κοινωνίας που δεν είχε μάθει να ζει με τον φόβο.
Ο συντάκτης του Politico, Gregorio Sorgi, περιγράφει πώς μια πόλη που είχε χτίσει την παγκόσμια εικόνα της πάνω στην ασφάλεια, την πολυτέλεια και την αίσθηση απόστασης από τις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με τον φόβο.
Ένας δυνατός κρότος διέκοψε απότομα μια χαλαρή βραδιά σε διαμέρισμα κοντά στον Burj Khalifa. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο συναγερμός του κτιρίου ενεργοποιήθηκε και τα κινητά τηλέφωνα άρχισαν να χτυπούν ταυτόχρονα, με επείγουσα ειδοποίηση των αρχών: "Παραμείνετε σε εσωτερικούς, ασφαλείς χώρους".
Η αντίδραση ήταν άμεση. Διαβατήρια στο χέρι, γρήγορη κάθοδος από τις σκάλες και αναζήτηση καταφυγίου στο γκαράζ — καθώς στο Ντουμπάι δεν υπάρχουν καταφύγια αεροπορικών επιδρομών. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν με συνεχείς ελέγχους στο κινητό για ενημερώσεις και με την αίσθηση ότι η κανονικότητα είχε χαθεί μέσα σε λίγα λεπτά.
Όπως σημειώνει ο ίδιος, μέχρι εκείνη τη στιγμή ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι το Ντουμπάι θα γινόταν τόπος αναζήτησης καταφυγίου. Ακόμη και ο Ιταλός υπουργός Άμυνας, Γκουίντο Κροσέτο, εγκατέλειψε εσπευσμένα την πόλη, επιστρέφοντας στη Ρώμη με στρατιωτικό αεροσκάφος.
Τα σχέδια του Sorgi να ταξιδέψει στη Λευκωσία για συνάντηση υπουργών της ΕΕ ακυρώθηκαν, καθώς οι ιρανικές επιθέσεις έπληξαν σειρά χωρών του Κόλπου, μεταξύ των οποίων τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και η Σαουδική Αραβία.
Μέσα σε 24 ώρες εκτοξεύθηκαν εναντίον της χώρας 165 βαλλιστικοί πύραυλοι
Σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας των ΗΑΕ, μέσα σε 24 ώρες εκτοξεύθηκαν εναντίον της χώρας 165 βαλλιστικοί πύραυλοι, δύο πύραυλοι cruise και 541 drones. Τα περισσότερα αναχαιτίστηκαν, ωστόσο συντρίμμια έπεσαν στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι και σε δύο εμβληματικά ξενοδοχεία, το Fairmont The Palm και το Burj Al Arab.
Γρήγορα έγινε φανερό ότι η κοινότητα των δυτικών εκπατρισμένων — στελέχη πολυεθνικών, influencers και τουρίστες — δεν ήταν προετοιμασμένη για μια τέτοια κρίση. Ενώ η ασφαλέστερη επιλογή ήταν οι σκάλες, αρκετοί έμεναν στη ρεσεψιόν με τα κατοικίδιά τους, την ώρα που σπορ αυτοκίνητα έβγαιναν με ταχύτητα στους αυτοκινητόδρομους, δημιουργώντας ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο φυγή παρά οργανωμένη αντίδραση.
Η ιδέα να οδηγήσουν προς το Ομάν — μια θεωρητικά ασφαλή επιλογή — εγκαταλείφθηκε, απόφαση που αποδείχθηκε σωστή, καθώς την επόμενη ημέρα και το Ομάν βρέθηκε στο στόχαστρο επιθέσεων.
Την Κυριακή, οι συνήθως ασφυκτικά γεμάτοι δρόμοι του Ντουμπάι ήταν σχεδόν άδειοι, ενώ οι εκρήξεις συνέχιζαν να ακούγονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Η Kite Beach, μέχρι πρότινος γεμάτη δρομείς και επισκέπτες, άδειασε μέσα σε λίγες ώρες. Όσοι παρέμειναν, αντιδρούσαν με πανικό σε κάθε απρόσμενο θόρυβο — ακόμη κι αν συνέχιζαν να παραγγέλνουν avocado toast.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, οι διανομείς φαγητού με τα μικρά μηχανάκια δεν σταμάτησαν να εργάζονται, κρατώντας μια στοιχειώδη αίσθηση κανονικότητας για όσους είχαν κλειστεί στα σπίτια τους — μια εικόνα που, όπως περιγράφει, θύμιζε τους υγειονομικούς στην περίοδο της πανδημίας.
Είναι ακόμη νωρίς για να φανεί αν οι επιθέσεις θα αφήσουν μόνιμο αποτύπωμα στην εικόνα του Ντουμπάι ως ασφαλούς και κοσμοπολίτικου προορισμού. Όπως έγραψε στο X ο αναλυτής και συγγραφέας Σανάκα Άνσλεμ Περέρα, "το Ιράν δεν χτύπησε μια στρατιωτική βάση στο Ντουμπάι — χτύπησε την ίδια την ιδέα του Ντουμπάι", δηλαδή την πεποίθηση ότι μια παγκόσμια πόλη μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από τις εντάσεις της περιοχής.
Και όμως, ακόμη και μέσα στην ανασφάλεια, κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες. "Τώρα είναι η στιγμή να αγοράσεις ακίνητο, οι τιμές θα πέσουν μετά τις επιθέσεις", είπε στον δημοσιογράφο ένας νεαρός σύμβουλος — μια φράση που ίσως αποτυπώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον τρόπο με τον οποίο το Ντουμπάι αντιμετωπίζει ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές του.