Σε ανάλυσή του το βρετανικό περιοδικό Economist, κάνει μια ενδιαφέρουσα αποτίμηση της δράσης του Αμερικανού Προέδρου στην εξωτερική πολιτική και ειδικότερα όσον αφορά την επίθεση στο Ιράν. Και σε αντίθεση με ότι θα περίμενε κανείς, η αποτίμηση είναι μάλλον θετική, έστω και αν όπως σημειώνει το βρετανικό μέσο, ο κ. Τραμπ δεν βλέπει μακριά και δεν υπολογίζει τις τελικές συνέπειες των αποφάσεών του. (Ισως ο αρθρογράφος να εννοεί και την ύβρι, που ακολουθεί όσους τολμούν μεγάλες κινήσεις.)
Πάντως όσον αφορά αυτόν καθ΄εαυτόν τον πόλεμο στο Ιράν, ο Economist γράφει, ειρωνευόμενος μάλιστα τους μόνιμους επικριτές του Προέδρου των ΗΠΑ, ότι είναι πιθανό αυτός ο πόλεμος να πετύχει. " Ίσως ο κ. Τραμπ να τερματίσει για πάντα την πυρηνική απειλή, να εξαλείψει τον πιο άσπλαχνο εχθρό της Αμερικής, ακόμη και να απελευθερώσει επιτέλους τους Ιρανούς. Τι θα πείτε τότε;" γράφει ο Economist, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα σε όσους θεωρούν ότι όλα όσα κάνει ο κ. Τραμπ είναι εξ ορισμού λάθος.
"(Θα πείτε) ότι πιθανώς ότι δεν σας πειράζει αυτό που έκανε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το έκανε. Αυτή είναι συνήθως η τελευταία οχυρωμένη θέση των διαδικασιο-κεντρικών και των "φοβισμένων", γνωστών και ως Δημοκρατικών", σημειώνει δεικτικά το περιοδικό.
Γιατί όντως μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο ότι δεν έχει στρατηγική και συνέπεια- να θυμίσουμε ότι στην προηγούμενη επίθεση εναντίον του καθεστώτος των Αγιοταλάχ ο κ. Τραμπ υποστήριζε ότι οι ΗΠΑ κατέστρεψαν κάθε δυνατότητα να παράξει η Τεχεράνη πυρηνικά όπλα…- αλλά οφείλει να σεβαστεί την τόλμη του κ. Τραμπ να εντοπίζει και να λύνει παλαιά προβλήματα: είτε πρόκειται για την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, την υπερβολική ρύθμιση στην οικονομία ή το ιρανικό καθεστώς.
Ναι, φαίνεται να υποστηρίζει το περιοδικό, ο πρόεδρος Τραμπ δεν είναι συνεπής με αυτά που έλεγε, αλλά έχει την τόλμη να δρα. Και συνεχίζει εξηγώντας γιατί έδρασε τώρα:
"Πρώτον, ο κ. Τραμπ ενεργεί, όπως και στη Βενεζουέλα, όχι επειδή ο αντίπαλος είναι ισχυρός — γεμάτος βαλλιστικούς πυραύλους και εμπλουτισμένο ουράνιο — αλλά επειδή είναι αδύναμος. (Κούβα: λάβετέ το υπόψη.) Από την επίθεση της Χάμας στις 7 Οκτωβρίου 2023, η τρομακτική εκστρατεία του Ισραήλ εναντίον των αντιπροσώπων του Ιράν (σσ εννοεί τους Χούθι, την Χεζμπολάχ και τον Ασαντ) έχει υπονομεύσει την ικανότητά του να σπείρει το χάος στην περιοχή. Οι ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις πέρυσι υποβάθμισαν τις άμυνες του Ιράν. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Τραμπ είδε την ευκαιρία για ένα γρήγορο νοκ-άουτ.
Εμαθε το μάθημά του από την πρώτη του θητεία
Ο πρόεδρος ενεργεί επίσης επειδή έχει μάθει (το μάθημα) από την πρώτη θητεία του. Τότε, δίστασε. Επιμένοντας ότι μπορούσε να κλείσει μια συμφωνία "σε μια μέρα", έστειλε τον έναν απεσταλμένο μετά τον άλλο για να διαπραγματευτούν (με την Τεχαράνη), χωρίς αποτέλεσμα. Διέταξε μια επίθεση για αντίποινα, αλλά την ακύρωσε την τελευταία στιγμή από φόβο για ιρανικές απώλειες. Οι κύριοι σύμβουλοί του ήταν διχασμένοι. Η τετραετής διακοπή της θητείας του Τραμπ του έδωσε χρόνο να σκεφτεί και να σχεδιάσει.
Αυτή τη φορά, για καλύτερα ή, πιθανώς, για χειρότερα, είναι σίγουρος για την κρίση του και οι βοηθοί του δεν τον αντιμιλούν. Αντί να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις, φαίνεται να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορούσε να επιτύχει καλύτερη συμφωνία από αυτή που πέτυχε ο Ομπάμα – και την οποία ο Τραμπ εγκατέλειψε απερίσκεπτα κατά την πρώτη θητεία του."
Τέλος, ο κ. Τραμπ είναι ένας γέρος που βιάζεται. Έχει εκφράσει δημοσίως την ανησυχία του όχι μόνο για το πώς η επιστροφή των Δημοκρατικών στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές θα μπορούσε να περιορίσει τη διοίκησή του, αλλά και για το αν θα καταφέρει "να φτάσει στον παράδεισο". Γι αυτό και αποφάσισε τώρα την επίθεση… αναβιώνοντας την ιδέα της Αμερικής ως παγκόσμιου αστυνομικού, ενώ ταυτόχρονα ορίζει τον εαυτό του ως μοναδικό δικαστή και εκτελεστή.
Και ακολουθεί το συμπέρασμα του Economist για τον Τραμπ: "Είναι σίγουρα ένας πολύ σημαντικός πρόεδρος, αλλά, πέρα από την επόμενη λαμπρή νίκη του στην αυριανή μάχη, παραδόξως δεν δείχνει ενδιαφέρον για τις τελικές συνέπειες. Ο κ. Τραμπ έχει καταστήσει τον εαυτό του μια παγκόσμια ιστορική προσωπικότητα, χωρίς όμως να εκτιμά τα τραγικά διδάγματα της ιστορίας."