Κάθε πρωί, οι συνδρομητές του Economist λαμβάνουν ένα ενημερωτικό σημείωμα. Για την ακρίβεια στο μειλ τους φθάνουν πολλά σημειώματα με τις ειδήσεις και τις αναλύσεις της ημέρας.
Σήμερα, το κείμενο που παρουσιάζει τα θέματα της νέας έκδοσης του περιοδικού που βρίσκεται ήδη στα περίπτερα, υπογράφει ο Robert Guest, αναπληρωτής εκδότης του περιοδικού. Και όσο και αν φαίνεται παράδοξο (και πολύ τρομακτικό) παρομοιάζει αυτά που συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες με την ICE, με τους πραιτωριανούς στρατούς των δικτατόρων στην Αφρική. Και ακόμα πιο τρομακτικό, διατυπώνει και αμφιβολίες μήπως αυτός αφοσιωμένος στον Τραμπ "στρατός", χρησιμοποιηθεί για να αποφύγει ο νυν Πρόεδρος μια οδυνηρή ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές.
Το ύφος και μόνο του βρετανού δημοσιογράφου του περιοδικού φάρου της φιλελεύθερης δημοκρατίας, για τα όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ, δείχνουν πού βρίσκεται (η πόσο κάτω έχει πέσει) σήμερα η αμερικανική δημοκρατία…
Γράφει ο Robert Guest για το αφιέρωμα του Economist στον ιδιωτικό στρατό του Τραμπ
"Ως ξένος ανταποκριτής, έχω δεχτεί δακρυγόνα στη Νότια Κορέα, έχω κρατηθεί σε αστυνομικό τμήμα του Καμερούν από αστυνομικούς που ήθελαν να τους δωροδοκήσω για να με αφήσουν ελεύθερο και έχω συλληφθεί από μεθυσμένους, μυώδεις και γυμνόστηθους αντάρτες της Ακτής Ελεφαντοστού με ανακλαστικά γυαλιά ηλίου και εκτοξευτές ρουκετών. Αλλά ποτέ δεν έχω υποστεί τις τακτικές της ICE.
Κανείς δεν με έχει ρίξει στο έδαφος, χτυπήσει στο κεφάλι με αμβλύ αντικείμενο ή απειλήσει να με σκοτώσει, αν δεν έβαζα το τηλέφωνό μου στην άκρη. Έτσι, ως έμπειρος παρατηρητής χωρών όπου άνδρες με όπλα καταχρώνται της εξουσίας τους – και ως πρώην μετανάστης με έναν Αμερικανό γιο – είμαι ανήσυχος με αυτά που συμβαίνουν στη Μινεάπολη.
Το περιοδικό και τα θέματά του (σσ ο Economist) είναι αυτή την εβδομάδα αφιερωμένα στις δυνάμεις κρούσης του Ντόναλντ Τραμπ. Ξεκινά με ρεπορτάζ από το Μινεάπολη, όπου ο ανταποκριτής μας έχει ταξιδέψει μαζί με διαδηλωτές, τρέμοντας από το κρύο στο χιόνι και παρακολουθώντας μια εκδήλωση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, όπου μερικοί άνθρωποι αστειεύονταν ότι θα σκοτώσουν περισσότερους "ταραξίες".
Στη συνέχεια, κάνουμε ένα βήμα πίσω και αναρωτιόμαστε: τι σημαίνουν όλα αυτά για την αμερικανική δημοκρατία;
Ο Πρόεδρος Τραμπ δημιουργεί κάτι που μοιάζει τρομακτικά με παραστρατιωτική δύναμη. Όπως αναλύουμε, οι επίδοξοι strong men (μετ. ισχυροί άνδρες με δικτατορικές διαθέσεις) σε άλλες χώρες, συχνά δημιουργούν (πραιτοριανές) δυνάμεις που χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα, εκτός της κανονικής αστυνομικής ή στρατιωτικής ιεραρχίας, που ακολουθούν πολιτικές εντολές και έχουν σιωπηρή άδεια να παραβιάζουν τον νόμο.
Αυτή η περιγραφή φαίνεται να ταιριάζει στη νέα ICE. Όταν σκοτώνουν πολίτες, η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης είναι να κατηγορήσει τα θύματα ότι είναι τρομοκράτες.
Ο κ. Τραμπ μπορεί να έκανε μια τακτική υποχώρηση αυτή την εβδομάδα, αλλά είναι σαφές ότι του αρέσει η ιδέα να αναπτύσσει άνδρες με όπλα και επιθετική στάση για να τιμωρήσει τις πόλεις που τον αψηφούν. Αν το Κογκρέσο δεν τον συγκρατήσει, θα συνεχίσει να πιέζει για περισσότερες εξουσίες.
Τον Νοέμβριο, μήπως θα υπάρχουν πράκτορες της ICE έξω από τα εκλογικά τμήματα για να αποτρέψουν τις εθνοτικές μειονότητες από το να ψηφίσουν; Το γεγονός ότι πρέπει να εξετάσουμε αυτό το ερώτημα είναι (από μόνο του) συγκλονιστικό.
Κατά κάποιον τρόπο, οι Αμερικανοί είναι τυχεροί. Τα δικαιώματά τους στην ελευθερία του λόγου και του συνεταιρίζεσθαι αποτελούν ισχυρό φράγμα ενάντια στην τυραννία. Αν οι πράκτορες της ICE δεν βιντεοσκοπούνταν συνεχώς, ποιος ξέρει πόσο πιο βίαιοι θα ήταν;