Ουκρανία: "Συγγνώμη, δεν σας προστάτεψα" - Ραγίζει καρδιές ο πατέρας που έχασε τα δυο παιδιά και τη γυναίκα του

Η φρίκη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει πρόσωπο. Αυτό των θυμάτων, των αμάχων που πέφτουν νεκροί, προσπαθώντας εδώ και δεκαπέντε μέρες να προστατεύσουν τις οικογένειές τους και να σωθούν. Έχει όμως και το πρόσωπο των αγαπημένων τους που μένουν πίσω με άδεια αγκαλιά και ραγισμένη καρδιά.

Όπως λέει ο ήρωας αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας: "Όλη η οικογένειά μου πέθανε σε αυτό που εσείς ονομάζεται "ειδική επιχείρηση" και εμείς το λέμε πόλεμο. Μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε μαζί μου. Δεν έχω τίποτα άλλο να χάσω".

Μια ιστορία αδιανόητης φρίκης

Μια τέτοια ιστορία αδιανόητης φρίκης είναι αυτή του 43χρονου Σερχέι Περεμπγίνις και της συνομίλικης γυναίκας του Τετιάνας, όπως την κατέγραψε η αμερικανική εφημερίδα New York Times και ο φακός της φωτογράφου Λίνζεϊ Αντάριο.

A Family’s Dash Toward Safety in Ukraine Ends Tragically - The New York Times https://t.co/m2tOsuHL7z

— lynsey addario (@lynseyaddario) March 10, 2022

Μια ιστορία που ξεκίνησε ανέμελα πριν από πολλά χρόνια στην πίστα μιας ουκρανικής ντισκοτέκ. Το νεαρό ζευγάρι παντρεύτηκε το 2001 και ξεκίνησε την οικογενειακή του ζωή σε ένα διάρι κάπου στην ανατολική Ουκρανία.

Εδώ και λίγα χρόνια, από το 2014, για να γλιτώσουν από τον παραλογισμό των συγκρούσεων και του εμφύλιου πολέμου, ζούσαν στα περίχωρα του Κιέβου. Απέκτησαν δυο παιδιά και δυο σκυλιά, τον Μπενζ και την Κέικ. Για να μετακινούνται κάπως πιο άνετα οδηγούσαν ένα οικογειακό μίνι βαν Σεβρολέτ. Στις διακοπές, μοιράζονταν μια παραθεριστική κατοικία με φίλους τους. Η Τετιάνα δινή κηπουρός και ικανότατη σκιέρ, πέρασε τέλεια στις τελευταίες διακοπές για σκι που έκανε στην Γεωργία τον περασμένο μήνα. Ο Σερχέι είναι προγραμματιστής και η Τετιάνα ήταν λογίστρια. Η Τετιάνα, όπως και τα παιδιά τους Μικίτα και Αλίσα, ήταν. Δεν είναι πια.

Γιατί πριν από δεκαπέντε μέρες η Ρωσία εισάβαλλε στην Ουκρανία και μέσα σε λίγα 24ωρα τα ρωσικά στρατεύματα έφτασαν στα περίχωρα του Κιέβου απειλώντας να καταλάβουν την ουκρανική πρωτεύουσα. Η γειτονιά τους άρχισε να βομβαρδίζεται.

Ένα βράδυ, μια βόμβα χτύπησε το δικό τους κτίριο. Η Τετιάνα και τα παιδιά έτρεξαν στο υπόγειο. Ο Σερχέι είχε φύγει από το Κίεβο λίγες μέρες νωρίτερα για να βρεθεί στην ανατολική Ουκρανία για να συντρέξει την μητέρα του. Η Τετιάνα αποφάσισε πως ήταν ώρα να πάρει τα παιδιά τους, τον 18χρονο Μικίτα και την 9χρονη Αλίσα, και να τρέξουν. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Την Κυριακή 6 Μαρτίου σκοτώθηκαν. Μαζί τους ήταν κι ο 26χρονος Ανατόλι Μπερεζνίγι, ένας εθελοντής στην εκκλησία της ενορίας τους που τους βοηθούσε να διαφύγουν μέσω μιας κατεστραμμένης γέφυρας στην πόλη τους, το Ιρπίν, και να ενωθούν με τους υπόλοιπους κατοίκους του Κιέβου που εκκένωναν την πόλη.

Κουβαλούσαν λίγα μπαγκάζια. Μια μπλε βαλίτσα με ροδάκια, μια γκρι και τρία σακίδια. Όλα βρέθηκαν κοντά στα άψυχα κορμιά τους. Όπως και η μικρή πράσινη πάνινη τσάντα μεταφοράς του μικρού τους σκύλου που γάβγιζε ασταμάτητα.

Η Τετιάνα, τα παιδιά κι ο Ανατόλι ήταν τέσσερις Ουκρανοί που σκοτώθηκαν την ώρα που βομβαρδίστηκε η γέφυρα την οποία διάσχιζαν στο προάστιο του Κιέβου όπου ζούσαν για να βρεθούν σε ασφαλές μέρος.

Μια φωτογραφία τους, που τράβηξε η Lynsey Addario, να κείτονται αιμόφυρτοι και νεκροί "αποτυπώνει την αδιάκριτη σφαγή από έναν εισβολέα ρωσικού στρατού που στοχεύει όλο και περισσότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές αμάχων", όπως γράφουν οι New York Times.

Ο μπαμπάς της οικογένειας έμαθε για τον χαμό της γυναίκας και των παιδιών του από αναρτήσεις που είδε στο twitter, όπως είπε στην αμερικανική εφημερίδα.

Ο Σερχέι Περεμπγίνις μίλησε για τη ζωή τους και τον φρικτό θάνατό τους. "Το προηγούμενο βράδυ είχα πει στη γυναίκα μου πόσο λυπόμουν που δεν ήμουν μαζί τους", είπε κλαίγοντας στους NYT.

"Της είπα: "Συγχώρεσέ με που δεν μπόρεσε να σε προστατέψω. Προσπάθησα να φροντίσω έναν άλλο άνθρωπο και αυτό σήμαινε ότι δεν μπόρεσα να σε προστατέψω".

Εκείνη του απάντησε: "Μην ανησυχείς, θα βγω έξω".

"Όλος ο κόσμος πρέπει να ξέρει τι συμβαίνει εδώ", λέει τώρα ο τραγικός σύζυγος και πατέρας.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που οδηγούνταν σε εκτοπισμό

Η οικογένεια είχε ήδη εκτοπιστεί μια φορά εξαιτίας του πολέμου, το 2014. Τότε ζούσαν στο Ντόνετσκ της διαφιλονικούμενης ανατολικής Ουκρανίας.

Μετακόμισαν στο Κίεβο για να γλιτώσουν από τις μάχες και άρχισαν να ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους. Όταν ρωσικά άρματα μάχης εισήλθαν στην Ουκρανία τον περασμένο μήνα, δύσκολα μπορούσαν να πιστέψουν ότι θα ζούσαν ξανά τον ίδιο εφιάλτη.

Η εταιρεία της Τετιάνα ενθάρρυνε τους υπαλλήλους της να φύγουν

Ο εργοδότης της Τετιάνα, η εταιρεία λογισμικού SE Ranking με γραφεία στην Καλιφόρνια και το Λονδίνο, είχε ενθαρρύνει τους υπαλλήλους της να εγκαταλείψουν την Ουκρανία αμέσως μόλις άρχισαν οι μάχες.

Τους είχε νοικιάσει ακόμη και δωμάτια στην Πολωνία, λέει τώρα ο Σερχέι. Αλλά η σύζυγός του καθυστέρησε την αναχώρησή της λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με το πώς να εκκενώσει τη μητέρα της, η οποία πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Μια συνάδελφος της, η Αναστασία Αβετισιάν, λέει πως η SE Ranking έδινε και χρήματα για την κάλυψη των έκτακτων αναγκών κατά την εκκένωση των εργαζομένων και ότι η Τετιάνα, ως επικεφαλής του λογιστηρίου στο γραφείο της Ουκρανίας, ήταν απασχολημένη τις τελευταίες μέρες της με την εκταμίευση τους.

"Ήμασταν όλοι σε επαφή μαζί της", λέει η συνάδελφός της. "Ακόμα και όταν κρυβόταν στο υπόγειο, ήταν αισιόδοξη και αστειευόταν στις ομαδικές μας συνομιλίες λέγοντας ότι η εταιρεία θα έπρεπε τώρα να κάνει μια ειδική επέμβαση για να τους βγάλει έξω, όπως στην ταινία "Σώζοντας τον Στρατιώτη Ράιαν".

Μέρες έντασης και αγωνίας

Αλλά πέρα από τα αστεία ήταν μια περίοδος αναμονής και έντονης ανησυχίας, λέει ο Σερχέι. Ο γιος του, Μικίτα, άρχισε να κοιμάται τη μέρα και να ξενυχτάει, ξαγρυπνώντας για τη μητέρα και την αδερφή του.

Όταν ακούγονταν ήχοι μάχης, τους ξυπνούσε και οι τρεις τους μεταφέρονταν σε έναν διάδρομο, μακριά από τα παράθυρα. "Ο γιος μου είχε πολύ άγχος".

Το σχέδιο εκκένωσης

Το Σάββατο, μετά από δύο ημέρες στο υπόγειο, η οικογένεια έκανε μια πρώτη προσπάθεια εκκένωσης. Αλλά καθώς φόρτωναν τα πράγματα στο μίνι βαν τους, ένα τανκ πέρασε στον δρόμο έξω από το σπίτι τους. Αποφάσισαν να περιμένουν. Την επόμενη μέρα σηκώθηκαν και ξεκίνησαν περίπου στις 7 το πρωί.

Η Τετιάνα, τα δύο της παιδιά και η μητέρα κι ο πατέρας της, που ζούσαν εκεί κοντά, συναντήθηκαν μια ομάδα ανθρώπων από την εκκλησία τους και προσπάθησαν να εκκενώσουν την περιοχή πηγαίνοντας προς το Κίεβο και μετά να φτάσουν κάπου όπου θα ήταν ασφαλείς.

Οδήγησαν όσο πιο μακριά μπορούσαν από το Ιρπίν, αλλά στη συνέχεια η Τετιάνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το οικογενειακό μίνι βαν.

Ξεκίνησαν με τα πόδια προς μια κατεστραμμένη γέφυρα πάνω από τον ποταμό Ιρπίν. Για να γλιτώσουν, αναγκάστηκαν να διασχίσουν περίπου 100 μέτρα εκτεθειμένοι περπατώντας στη μία πλευρά της γέφυρας. Καθώς οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδιζαν στην περιοχή, πολλοί προσπάθησαν να αναζητήσουν κάλυψη πίσω από έναν τούβλινο τοίχο.

Ο Ανατόλι, ο εθελοντής της εκκλησίας, ο οποίος είχε εκκενώσει νωρίτερα την δική του οικογένεια είχε επιστρέψει για να βοηθήσει άλλους. Ήταν μαζί με την Τετιάνα και τα παιδιά της όταν άρχισαν να τρέχουν προς την άλλη πλευρά της γέφυρας.

Μάταιη αναζήτηση και ίχνη εντοπισμού μέσω κινητού

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Σερχέι είχε προσπαθήσει να παρακολουθήσει την τοποθεσία της συζύγου του χρησιμοποιώντας μια εφαρμογή εντοπισμού στα τηλέφωνά τους. Αλλά η εφαρμογή δεν έδειχνε τίποτα: Η οικογένεια ήταν σε ένα υπόγειο. Γύρω στην αυγή, είδε ένα σήμα που έδειχνε την διεύθυνση του σπιτιού τους. Τίποτα όμως δεν τους έδειχνε να κινούνται. Το σήμα των κινητών τηλεφώνων ήταν πολύ κακό.

Το επόμενο ίχνος εντοπισμού μιας τοποθεσίας στο τηλέφωνο του Σερχέι ήρθε γύρω στις 10 το πρωί της Κυριακής. Ήταν από έβδομη κλινική του νοσοκομείου του Κιέβου. Κάτι είχε πάει στραβά. Τηλεφώνησε στον αριθμό της γυναίκας του. Χτύπησε, αλλά κανείς δεν απάντησε. Κάλεσε τα τηλέφωνα των παιδιών του, με το ίδιο αποτέλεσμα. Περίπου μισή ώρα αργότερα, είδε μια ανάρτηση στο Twitter που ανέφερε ότι μια οικογένεια σκοτώθηκε σε επίθεση όλμου στη διαδρομή εκκένωσης από το Ιρπίν. Λίγο μετά, μια άλλη ανάρτηση στο Twitter εμφανίστηκε με φωτογραφία.

"Αναγνώρισα τις αποσκευές και έτσι ήξερα", είπε. Όταν χτύπησε το βλήμα του όλμου, η οικογένεια και ο Ανατόλι ήταν περίπου 12 μέτρα μακριά από τον κρατήρα που άφησε ο όλμος. Δεν είχαν καμία ευκαιρία. Η έκρηξη εκτόξευσε ένα σπρέι από εκατοντάδες οδοντωτά, μεταλλικά θραύσματα.

Τα σώματά τους σωριάστηκαν στο λασπωμένο δρόμο δίπλα σε ένα μνημείο για τους νεκρούς του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Στο μνημείο γράφει: "Αιωνία η μνήμη σε όσους έπεσαν για την πατρίδα στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο".

Οι γονείς της Τετιάνα είχαν μείνει πίσω από τη μητέρα και τα παιδιά και δεν έπαθαν τίποτα. Τώρα μένουν με τη Νεντάβα, τη νονά της οικογένειας. Την επόμενη μέρα, μια χιονοθύελλα έπληξε το Κίεβο. Οι βαλίτσες, η μία από τις οποίες είχε ανοίξει από την έκρηξη ή ίσως κι από περαστικούς, βρίσκονταν καλυμμένες από το χιόνι πάνω στο δρόμο δίπλα σε κηλίδες αίματος.

Είχαν μόνο λίγα ρούχα: ένα ροζ παιδικό μπλουζάκι, φούτερ, παιδικές κίτρινες και μπλε κάλτσες, προφανώς για την Αλίσα.

Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τη γυναίκα του, ο Σερχέι σωριάστηκε στην καρέκλα του. Ήταν πρόσχαρη, αστειευόταν συχνά και έφτιαχνε το κέφι όσων βρίσκονταν μαζί της.

Για τον μακροχρόνιο γάμο τους, ο Σερχέι λέει τώρα: "ανακαινίσαμε τρία διαμερίσματα και δεν μαλώσαμε ποτέ".

Ο "ήρεμος και γενναιόδωρος" εθελοντής Ανατόλι

Ο Ανατόλι Μπερέζνι είχε μετακομίσει τη σύζυγό του στη δυτική Ουκρανία, αλλά είχε επιστρέψει στο Ίρπιν για να βοηθήσει στην εκκένωση που διοργάνωσε η εκκλησία του, η Εκκλησία της Βίβλου του Ιρπίν, όπως είπε ο πάστορας Μίκολα Ρομάνιουκ.

Όταν ξεκίνησε η επίθεση με τους όλμους και τις οβίδες να πέφτουν μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, άλλοι εθελοντές της εκκλησίας είδαν τον Ανατόλι να τρέχει για να βοηθήσει την Τετιάνα. "Πήρε τη βαλίτσα της και άρχισαν να τρέχουν". Ο Μπερέζνι, λέει ο ιερέας, ήταν ήσυχος και γενναιόδωρος άνθρωπος. "Ήταν το είδος του φίλου που είναι έτοιμος να βοηθήσει χωρίς να χρειάζονται λόγια. Δεν ξέρω πώς μπορεί ο Θεός να συγχωρήσει τέτοια εγκλήματα".

Ο τραγικός πατέρας είχε εγκλωβιστεί στα ανατολικά

Στα μέσα Φεβρουαρίου, πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, ο Σερχέι Πρεμπγίνις είχε ταξιδέψει στη γενέτειρά του, το Ντόνετσκ, στην ανατολική Ουκρανία που ελέγχεται από τους αντάρτες, για να φροντίσει τη μητέρα του, η οποία ήταν άρρωστη με κορονοϊό. Μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, το σημείο διέλευσης έκλεισε και εγκλωβίστηκε στα ανατολικά.

Για να επιστρέψει στο Κίεβο από την ελεγχόμενη από τους αυτονομιστές ανατολική Ουκρανία μετά το θάνατο της οικογένειάς του, ταξίδεψε στη Ρωσία έφτασε αεροπορικώς στο Καλίνινγκραντ, για να επιστρέψει τελικά οδικώς από τα χερσαία σύνορα με την Πολωνία.

Στα σύνορα Ρωσίας-Πολωνίας, είπε, οι Ρώσοι φρουροί τον ανέκριναν, πήραν τα δακτυλικά του αποτυπώματα και λίγο έλλειψε έτοιμοι να τον συλλάβουν για αδιευκρίνιστους λόγους, αν και τελικά του επετράπη να ταξιδέψει.

Λέει ότι τους είπε: "Όλη η οικογένειά μου πέθανε σε αυτό που εσείς ονομάζεται ειδική επιχείρηση και εμείς το λέμε πόλεμο. Μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε μαζί μου. Δεν έχω τίποτα άλλο να χάσω".

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr