Πώς εξηγείται ότι ο λαός στο Ιράν διαδηλώνει εναντίον του αυταρχικού και καταπιεστικού καθεστώτος των μουλάδων, φεμινίστριες δολοφονούνται στους δρόμους και η εξέγερση δεν συγκινεί κανέναν στην Ελλάδα; Ούτε διαδηλώσεις, ούτε συναυλίες για τον Ανθρωπο, τίποτα. Τι συμβαίνει;
Στο ερώτημα αυτό θέλησε να δώσει απάντηση ο γνωστός δημοσιογράφος Κώστας Γιαννακίδης και γι΄αυτό, όπως γράφει στη στήλη του στα Νέα, απευθύνθηκε σε δυο του "χώρου" για να πάρει απαντήσεις.
Ο ένας του είπε ότι με το Ιράν οι Ελληνες αριστεροί μοιράζονται τους ίδιους εχθρούς, δηλαδή το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Και όπως πρόσθεσε: Να βγούμε στους δρόμους για να συμπαρασταθούμε στη Μοσάντ και τη CIA; Ο άλλος που ήταν από τον αναρχικό χώρο του είπε ότι, αν κάποιοι έκαναν διαδήλωση για το Ιράν θα εισέπρατταν χλεύη και επιθετικά σχόλια από άλλες κινήσεις όπως ο Ρουβίκωνας. Οι μόνο που θα κατέβαιναν στον δρόμο για τους Ιρανούς, σημείωσε, θα ήταν η Νέα Αριστερά ή ο Βαρουφάκης.
Και ακολουθεί το σχόλιο του Κώστα Γιαννακίδη: "Προσπάθησα να καταλάβω αν η στάση των κινημάτων εκπορεύεται από ιδεολογικούς ή ψυχολογικούς λόγους. Και προτίμησα τη δεύτερη εκδοχή της αμηχανίας μπροστά στα γεγονότα. Αυτή τη στιγμή στους δρόμους της Τεχεράνης σερβίρεται το τέλειο κοκτέιλ για έναν αριστερό ακτιβιστή.
Εξεγερμένο πλήθος στρέφεται εναντίον αυταρχικού , θεοκρατικού καθεστώτος. Καλύτερο δεν θα μπορούσε να γίνει,. Ωστόσο ο ακτιβιστής μας παριστάνει ότι δεν βλέπει προς τα εκεί. Κοιτάζει τα παπούτσια του, καθώς και το θέμα της Γάζας ξεθύμανε κάπως. Γιατί το κάνει; Μα επειδή πάνω απ΄όλα , πέρα από ιδέες, κινήματα και αλληλεγγύη, κυριαρχεί αυτό που θεωρούμε μικρό , αλλά είναι μεγαλύτερο από όλα. Το πείσμα. Αυτό που σου κλείνει τα μάτια και μετά πιέζει με δύναμη το κεφάλι μέσα στην άμμο."