Ελληνες επιστήμονες δημιούργησαν καταλύτες από χρυσό για καθαρή ενέργεια

H ελληνίδα καθηγήτρια Μαρία Φλυτζάνη-Στεφανοπούλου και ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής Μάνος Μαυρικάκης στην ομάδα επιστημόνων που δημιούργησαν καταλύτες από χρυσό.

ellines-epistimones-dimiourgisan-katalutes-apo-xruso-gia-kathari-energeia
SHARE THIS
0
SHARES

Νέοι καταλύτες που βασίζονται στον χρυσό μπορούν να αποτελέσουν μια ακόμα λύση για την παραγωγή καθαρής ενέργειας με την εφαρμογή τους σε οχήματα που τροφοδοτούνται από κυψέλες καυσίμου υδρογόνου.

Τους πρωτοποριακούς καταλύτες ανέπτυξε ερευνητική ομάδα στις ΗΠΑ, με επικεφαλής την ελληνίδα καθηγήτρια του Τμήματος Χημικής και Βιολογικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου Ταφτς της Μασαχουσέτης, Μαρία Φλυτζάνη-Στεφανοπούλου. Μέλος της ερευνητικής ομάδας είναι επίσης ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής Μάνος Μαυρικάκης από το Τμήμα Χημικής και Βιολογικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου Μάντισον του Ουισκόνσιν.

Οι καταλύτες αποτελούνται από μια μοναδική δομή επιμέρους διάσπαρτων ατόμων χρυσού, συνδεδεμένων μέσω οξυγόνου με άτομα νατρίου ή καλίου, πάνω σε ένα υπόστρωμα υλικών από πυρίτια (οξείδιο του πυριτίου). Όταν χρησιμοποιούνται για την παραγωγή υδρογόνου, οι νέοι καταλύτες εμφανίζουν ανάλογη λειτουργικότητα και σταθερότητα με τους υπάρχοντες καταλύτες από νανοσωματίδια πολυτίμων μετάλλων πάνω σε σπάνιες γαίες.

Μάλιστα είναι πολύ φθηνότεροι καθώς χρειάζονται μικρότερες ποσότητες πολύτιμων μετάλλων, ενώ η διασπορά ατόμων χρυσού ή πλατίνας σε υπόστρωμα οξειδίων κάποιου μετάλλου, όπως το πυρίτιο, μπορεί να αξιοποιηθεί για νέου τύπου καταλύτες μέγιστης αποδοτικότητας, που μπορούν να λειτουργήσουν σε θερμοκρασίες έως 200 βαθμούς Κελσίου.

Οι νέοι καταλύτες μπορούν να αξιοποιηθούν μελλοντικά για την παραγωγή καθαρού υδρογόνου σε συσκευές και οχήματα που χρησιμοποιούν κυψέλες υδρογόνου, πράγμα που θα επιτρέψει την παραγωγή πιο καθαρής ενέργειας, προστατεύοντας το περιβάλλον. Επίσης θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν τους συμβατικούς καταλύτες που χρησιμοποιούνται σε διάφορες χημικές διαδικασίες.

Όπως δήλωσε στο Science Express η κα. Φλυτζάνη-Στεφανοπούλου “δεδομένης της σπανιότητας των πολύτιμων μετάλλων και των εξωφρενικών δαπανών για την επεξεργασία των καυσίμων, αυτά τα νέα (καταλυτικά) συστήματα είναι πολλά υποσχόμενα για την εξεύρεση βιώσιμων λύσεων στο πεδίο της ενέργειας παγκοσμίως“.

H Μαρία Φλυτζάνη-Στεφανοπούλου είναι απόφοιτος της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (EMΠ). Συνέχισε τις σπουδές της στις ΗΠΑ, με μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Ταφτς από το 1994. Έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία για το έργο της, ενώ φέτος έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής των ΗΠΑ.

Ποιά είναι η Μαρία Φλυτζάνη - Στεφανοπούλου

Η Μαρία Φλυτζάνη Στεφανοπούλου είναι καθηγήτρια Χημικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Tufts και υπεύθυνη του εργαστηρίου Ενέργειας και νανο-καταλυτών. Η ρηξικέλευθη έρευνα της πάνω στην παραγωγή καθαρής ενέργειας τιμήθηκε με το «Robert and Marcy Haber Endowed Professorship in Energy Sustainability in the School of Engineering (SOE)». Σκοπός της έρευνας της είναι να σχεδιαστούν καταλύτες που μπορούν να επιταχύνουν τις αντιδράσεις και να παράγουν υδρογόνο, το καύσιμο του μέλλοντος, όπως έχει χαρακτηριστεί πιο επαρκώς και πιο γρήγορα. Επίσης, προσπαθεί να δημιουργήσει πιο «καθαρά» βιοκαύσιμα μέσα από μια διαδικασία που χρησιμοποιεί βιομάζα και καταλύτες για να παράγει ρευστοποιημένο αέριο.

Αν η έρευνα της στεφθεί με επιτυχία, θα επηρεάσει σημαντικά την ενεργειακή επάρκεια. Έχει δεχθεί δεκάδες βραβεία για την έρευνα της, συμπεριλαμβανομένων διακρίσεων από την Αμερικανική Ένωση για την Ανάπτυξη της Επιστήμης και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Χημικών Μηχανικών. Το 1987 τιμήθηκε από τη NASA, με το Space Act Award and Certificate of Recognition. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της πάνω στην Χημική Μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα. Από το 1994 βρίσκεται στο Chemical Engineering Faculty of Tufts University. Πριν εργαζόταν στο Τμήμα Χημικής Μηχανικής του MIT και στο Jet Propulsion Laboratory στην Πασαντίνα.

 

Πηγή: econews, ellines.com


 


 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook