Parkour: H Τέχνη της Φυγής

Τους βλέπουμε σε ταινίες και διαφημιστικά, να πηδούν από ταράτσες, να σκαρφαλώνουν σε τοίχους, να κάνουν με το σώμα τους δυνατά τ' αδύνατα! Αυτός είναι ο κόσμος των traceurs και του parkour!

|
SHARE THIS
0
SHARES

Το Parkour ("παρ-κώρ" στα αγγλικά και "παγ-κούγ" στα γαλλικά), γνωστό και ως Η Τέχνη της Φυγής, είναι μια γαλλικής καταγωγής μη-ανταγωνιστική σωματική και πνευματική τέχνη που έχει ως στόχο την ταχύτατη, ασφαλή και βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε σημείο, μόνο τις ανθρώπινες σωματικές ικανότητες. Οι μαθητές του Parkour ονομάζονται traceurs και οι μαθήτριες traceuses.

Το Parkour καθιερώθηκε από το David Belle (Νταβίντ Μπελ) τη δεκαετία του '80, και ως γενέτειρά του θεωρείται η Lisses, ένα προάστιο του Παρισιού. Ο όρος Parkour προκύπτει από το Parcours du Combattant, ένα είδος στρατιωτικού αγωνίσματος δρόμου μετ' εμποδίων. Ο Hubert Koundé, φίλος του David Belle, είχε την ιδέα να δανειστούν τη λέξη parcours (που σημαίνει διαδρομή), να αντικαταστήσουν το γράμμα "c" με "k" για να υποδηλώνει μαχητικότητα, και να αφαιρέσουν το άηχο "s", γιατί ήταν αντίθετο με τη φιλοσοφία του Parkour περί ελάχιστης κατανάλωσης ενέργειας.

Κι ενώ μιλάμε για αγώνισμα δρόμου, στο parkour περιλαμβάνονται και η υπερπήδηση εμποδίων, φυσικών και τεχνητών, όπου ως εμπόδια μπορούν να θεωρηθούν τα πάντα, από βράχοι, ποτάμια, ή κλαδιά μέχρι τοίχοι, πεζούλια, ή κάγκελα. Ένας traceur καλλιεργεί την ικανότητα να εντοπίζει εναλλακτικούς τρόπους κίνησης και πορείας, τους οποίους ενδέχεται να χρησιμοποιήσει τόσο στην καθημερινή του ζωή, όσο και σε καταστάσεις εκτάκτων αναγκών. Γι' αυτό το λόγο η κατηγοριοποίηση του Parkour ως δραστηριότητα είναι δύσκολη, αφού κάποιοι το θεωρούν άθλημα ενώ κάποιοι πολεμική τέχνη. Πολλοί, πάντως, τοποθετούν το Parkour στη δική του κατηγορία: "Το Parkour είναι Parkour."

Το πόσο επικίνδυνο είναι εξαρτάται κατά μέγιστο βαθμό άμεσα από τον ίδιο τον traceur. Αν προχωρεί κανείς υπομονετικά, μεθοδικά, και πειθαρχημένα, οι πιθανότητες ατυχήματος μειώνονται δραματικά. Οι μικροτραυματισμοί στο Parkour (μελανιές, γρατσουνιές, γδαρσίματα, κτλ) είναι εξαιρετικά συχνοί, αλλά εξαρτώνται κατά κύριο λόγο από τον ίδιο τον αθλητή. Ο λόγος που πολλοί τραυματίζονται συχνά είναι προφανείς. Βιάζονται υπερβολικά να βελτιωθούν, και καταλήγουν με ένα σωρό τραυματισμούς: από σπασμένα χέρια ή δόντια, μέχρι μόνιμες ζημιές στις αρθρώσεις. Το βέβαιο πάντως είναι, ότι όλοι θα πέσουν κάποια στιγμή!

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το άθλημα, μπορείτε να δείτε εδώ: www.parkour.gr και εδώ http://athpkclasses.wix.com/athensparkour

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook