Το ρέμα της Ευρυάλης στην ουσία εξαφάνισε τις οδούς Μετσόβου και Ανθέων, οι οποίες καλύφθηκαν με πέτρες, λάσπες και φερτά υλικά.
Σύμφωνα με την μετεωρολογική ανάλυση του διευθυντή της ΕΜΥ, Θοδωρή Κολυδά, τα μεγάλα ύψη βροχής και η υπογειοποίηση του ρέματος της Ευρυάλης συνέβαλαν καθοριστικά στις καταστροφές.
Το ρέμα, με ιστορική διαδρομή που ξεκινά από τον Υμηττό και εκβάλλει στον Άγιο Κοσμά, υπέστη εκτεταμένες παρεμβάσεις στη μεταπολεμική περίοδο για να εξυπηρετηθούν οδικά έργα, οικιστικές επεκτάσεις και υποδομές του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού.
Σήμερα, μόνο ένα μικρό τμήμα διατηρεί ανοιχτή κοίτη, γεγονός που πολλαπλασίασε τον όγκο των υδάτων και των φερτών υλικών κατά την κακοκαιρία.
Όπως σημειώνει ο Θοδωρής Κολυδάς, οι συνδυασμένες συνθήκες -έντονες βροχοπτώσεις, στερεοπαροχή και η αλλαγή της φυσικής ροής του ρέματος- δημιούργησαν "σφοδρά πλημμυρικά φαινόμενα σε περιοχές που θεωρούνταν ασφαλείς", προκαλώντας τραγικές συνέπειες και υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ολοκληρωμένο πολεοδομικό και αντιπλημμυρικό σχεδιασμό στην Αττική.
Όπως εξήγησε, ήδη από τον 19ο αιώνα -σύμφωνα με τους χάρτες του Kaupert- το ρέμα διέθετε περισσότερους του ενός κλάδους και ανοιχτή φυσική κοίτη, η οποία διέσχιζε έναν κατά κύριο λόγο φυσικό και επίπεδο χώρο, με αμμοθίνες και αλυκές στην παραλιακή ζώνη.
"Στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα με την έντονη πολεοδομική ανάπτυξη, το ρέμα υπέστη εκτεταμένες ανθρώπινες επεμβάσεις. Η φυσική του κοίτη κατατμήθηκε, μετατοπίστηκε και σε μεγάλο βαθμό υπογειοποιήθηκε, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οδικά έργα, επεκτάσεις οικισμών και υποδομές του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. Σήμερα, μόνο ένα μικρό τμήμα του διατηρεί ανοιχτή κοίτη, κυρίως μεταξύ Λεωφόρου Βουλιαγμένης και Περγάμου" τόνισε.
"Η ψηφιοποίηση των ιστορικών χαρτών και η σύγκρισή τους με αεροφωτογραφίες αναδεικνύουν καθαρά τη ρήξη ανάμεσα στη φυσική – ιστορική διαδρομή του ρέματος και τη σύγχρονη αστική πραγματικότητα, τεκμηριώνοντας το μέγεθος και τις συνέπειες των επεμβάσεων στον υδρολογικό και πολεοδομικό ιστό της περιοχής" κατέληξε.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Η πλημμύρα του 1993
Στις 21 Νοεμβρίου 1993, ισχυρή νεροποντή μεγάλης διάρκειας έπληξε τα νότια προάστια της Αττικής, με επίκεντρο τη Βάρη, τη Βούλα και τη Γλυφάδα. Σε διάστημα περίπου πέντε έως επτά ωρών καταγράφηκε βροχόπτωση που έφτασε συνολικά τα 64 χιλιοστά.
Τα ορμητικά νερά προκάλεσαν εκτεταμένες πλημμύρες σε σπίτια, καταστήματα και υπόγεια, με κατοίκους να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν προσωρινά τις κατοικίες τους. Εκατοντάδες ακίνητα πλημμύρισαν, αυτοκίνητα παρασύρθηκαν, ενώ δρόμοι καλύφθηκαν από νερό που έφτασε ακόμη και το ένα μέτρο, προκαλώντας πολύωρες διακοπές στην κυκλοφορία. Περίπου 2.000 κάτοικοι χαρακτηρίστηκαν πλημμυροπαθείς, με μαρτυρίες να κάνουν λόγο για σπίτια που πλημμύρισαν μέχρι τον πρώτο όροφο.
Στη Βάρη, μετά τα γεγονότα του 1993, ακολούθησαν ανοίγματα ρεμάτων και σημαντικά έργα αποχέτευσης ομβρίων στην παραλιακή ζώνη. Σύμφωνα με τις αναφορές, από τότε η περιοχή δεν αντιμετώπισε ανάλογες καταστροφές, σε αντίθεση με τη Βούλα και τη Γλυφάδα, όπου τα προβλήματα συνέχισαν να εμφανίζονται.