Για μισό αιώνα, η Γυάρος ήταν ένα νησί "κλειστό" για τον κόσμο.
Ένας τόπος εξορίας, φυλακής και στρατιωτικών ασκήσεων. Ένα νησί, που είχε συνδεθεί με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Σήμερα, όμως, το ίδιο απομονωμένο νησί του Αιγαίου αποτελεί έναν πολύτιμο φυσικό παράδειγμα, καθώς έχει μετατραπεί σε καταφύγιο για σπάνια είδη ζώων, ανάμεσά τους και η μεσογειακή φώκια.
Η εικόνα της Γυάρου απέχει πολύ από την κλασική καρτ ποστάλ των Κυκλάδων.
Δεν υπάρχουν λευκά σπίτια, πολυσύχναστα λιμάνια ή τουριστικές υποδομές. Μόνο άγριο τοπίο, βράχια και η εγκαταλελειμμένη φυλακή από κόκκινο τούβλο, το κτίριο που χάρισε στο νησί το προσωνύμιο "Νησί του Διαβόλου".
Η Γυάρος αποτέλεσε τόπο εξορίας πολιτικών κρατουμένων ήδη από παλαιότερες εποχές, όμως η πιο σκοτεινή περίοδός της ξεκίνησε το 1948, όταν μετατράπηκε επίσημα σε φυλακή.
Χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως πολιτικοί κρατούμενοι, φοιτητές, συγγραφείς και καλλιτέχνες, στάλθηκαν εκεί σε περιόδους πολιτικής καταστολής.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, το νησί χρησιμοποιήθηκε ξανά ως τόπος κράτησης και καταναγκαστικής εργασίας. Μετά την πτώση της χούντας, η Γυάρος πέρασε στη χρήση του Πολεμικού Ναυτικού ως πεδίο βολής, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Από τόπος εξορίας σε νησί - παράδεισο της άγριας ζωής
Η μακρά απουσία ανθρώπινης δραστηριότητας, αν και προέκυψε από μια δύσκολη ιστορική συγκυρία, δημιούργησε τελικά τις συνθήκες για να αναπτυχθεί ένα μοναδικό οικοσύστημα.
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν μια φωτογραφία ενός ψαροντουφεκά αποκάλυψε κάτι απρόσμενο: μια μητέρα μεσογειακή φώκια με το μικρό της να ξεκουράζονται σε ανοιχτή παραλία. Η εικόνα εντυπωσίασε τους επιστήμονες, καθώς τέτοια συμπεριφορά είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τη Μεσόγειο λόγω της ανθρώπινης παρουσίας.
Οι έρευνες που ακολούθησαν αποκάλυψαν μια από τις σημαντικότερες αποικίες μεσογειακής φώκιας στην περιοχή, με περίπου 70 ενήλικα ζώα. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η απομόνωση της Γυάρου επέτρεψε στις φώκιες να ζουν πιο ήρεμα, χωρίς τη συνεχή πίεση που αντιμετωπίζουν σε άλλες περιοχές.
Σήμερα, το νησί προστατεύεται ως θαλάσσια προστατευόμενη περιοχή, ενώ οι έλεγχοι έχουν ενισχυθεί για την αντιμετώπιση της παράνομης αλιείας.
Παράλληλα, η Γυάρος αποτελεί καταφύγιο και για άλλα σπάνια είδη, όπως τα αρπακτικά ψάρια, τα δελφίνια αλλά και τα θαλασσοπούλια, με μια από τις μεγαλύτερες αποικίες μύχων στον κόσμο.
Παρά τις προσπάθειες προστασίας, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η ισορροπία παραμένει εύθραυστη. Η παράνομη αλιεία, η κλιματική αλλαγή και οι ανθρώπινες δραστηριότητες στη Μεσόγειο εξακολουθούν να αποτελούν απειλές.
Η Γυάρος, όμως, παραμένει ένα μοναδικό παράδειγμα για το πώς ένας τόπος που κάποτε συμβόλιζε τον φόβο και την απομόνωση, μπορεί να μετατραπεί σε έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς θησαυρούς της Ελλάδας.