Στο απαράδεκτο, σύμφωνα με τον ίδιο, περιστατικό λογοκρισίας ενός τραγουδιού στην Φλώρινα, πριν από 10 περίπου ημέρες όπου ο δήμαρχος της πόλης, διέκοψε συναυλία του συγκροτήματος "Banda Entopica” αναφέρεται με νέα ανάρτησή του ο πρώην πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών και επίτιμος αντιπρόεδρος του ΣτΕ, Χρήστος Ράμμος.
Ο ίδιος, αναφερόμενος στην βίαιη, σύμφωνα με το ίδιο το συγκρότημα, παρέμβαση του δημάρχου Φλώρινας με το επιχείρημα ότι το τραγούδι που τραγουδούσαν ήταν σε σλαβομακεδονική διάλεκτο, τονίζει ότι "το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [Ε.Δ.Δ.Α.] σε πολλές [ων ουκ έστιν πλέον αριθμός] εμβληματικές αποφάσεις του [arrêts de principe] έχει επισημάνει την αξιακή βαρύτητα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της τέχνης σε μια δημοκρατική κοινωνία".
Στη συνέχεια, ο Χρ. Ράμμος επικαλούμενος αποφάσεις του ΕΔΔΑ του 1976 και άλλες δύο του 1999 σημειώνει ότι η "ελευθερία έκφρασης αφορά όχι μόνο τις "πληροφορίες" ή "ιδέες" που γίνονται ευχάριστα αποδεκτές ή που θεωρούνται μη προσβλητικές ή αδιάφορες, αλλά ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ, ΣΟΚΑΡΟΥΝ Ή ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ή ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ. Αυτό απαιτούν οι έννοιες του πλουραλισμού, της ανεκτικότητας και της ευρύτητας πνεύματος, ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ”.
Καταλήγοντας ο Χρ. Ράμμος εύχεται καλή χρονιά "χωρίς τέτοια περιστατικά, τα οποία δεν ταιριάζουν σε μια δημοκρατική κοινωνία, που θέλουμε".
"Θα τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε"
Υπενθυμίζεται ότι ο Χρ. Ράμμος είχε πάρει θέση για το περιστατικό στη Φλώρινα και στις 27 Δεκεμβρίου τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι "σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, όπως είμαστε στα χαρτιά και διεκδικούμε πάντα να είμαστε και στην καθημερινή πράξη [που είναι και το πιο δύσκολο], θα τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε και θα λέμε ό,τι πιστεύουμε, ό,τι μας εκφράζει και ό,τι λαχταράει η καρδιά μας”.
Παράλληλα, αναφερόμενος στον δήμαρχο Φλώρινας σημείωνε ότι "ουδείς αυτόκλητος και αμαθής λογοκριτής, ειδικά όταν ασκεί δημόσια εξουσία, έχει το παραμικρό δικαίωμα ή αρμοδιότητα να μας βάζει εμπόδια στο να το κάνουμε, όπως και εμείς δεν τον εμποδίζουμε να τραγουδάει και να λέει ό,τι εκείνου του αρέσει”.
Ο ίδιος τόνιζε πριν από 6 ημέρες ότι "οι όψιμες εθνικοφροσύνες μάς γυρίζουν πίσω στις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας μας και αποτελούν θλιβερό και ανησυχητικό δείγμα ανόδου ακροδεξιών και μισαλλόδοξων ιδεολογιών. Μην αφήσουμε να μας πάρουν πίσω όσα κατακτήσαμε με τόσους αγώνες τις τελευταίες δεκαετίες".
Επιπλέον, ο κ. Ράμμος σημείωνε: "σήμερα απαγορεύεται ένα τραγούδι, αύριο μπορεί, εν ονόματι της εθνικοφροσύνης που μας βασάνισε άγρια παλιότερα, ή της "ορθοφροσύνης”, όπως αυτή την αντιλαμβάνεται η εξουσία ή μια υποτιθέμενη κοινωνική πλειοψηφία, να απαγορευτεί ή να περισταλεί η ελευθερία του λόγου και να καταλήξουμε στο τέλος σαν την εξ ανατολών γειτονική μας χώρα [που, μεταξύ άλλων, απαγορεύει τη δημόσια και επίσημη χρήση της γλώσσας που είναι η μητρική γλώσσα του 25% του πληθυσμού της], χωρίς καν να το καταλάβουμε, με συνέπεια όταν το αντιληφθούμε να είναι αργά για την όποια αντίδραση, όπως έχει διδάξει τόσο συχνά και πικρά η Ιστορία”.
Αναλυτικά η σημερινή ανάρτηση του Χρ. Ράμμου:
"Μετά την ανάπαυλα της Πρωτοχρονιάς, θα ήθελα να επανέλθω στο μείζον θέμα προστασίας σε επίπεδο Συντάγματος, Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, άλλως της ελευθερίας έκφρασης, που τέθηκε με αφορμή το απαράδεκτο περιστατικό λογοκρισίας ενός τραγουδιού στην Φλώρινα πριν από 10 περίπου ημέρες από τον Δήμαρχο της πόλης, με το επιχείρημα ότι ήταν στην σλαβομακεδονική γλώσσα.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [Ε.Δ.Δ.Α.] σε πολλές [ων ουκ έστιν πλέον αριθμός] εμβληματικές αποφάσεις του [arrêts de principe] έχει επισημάνει την αξιακή βαρύτητα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της τέχνης σε μια δημοκρατική κοινωνία. Δεν θα μιλήσω εγώ. Θα δώσω τον λόγο στο ίδιο το ΕΔΔΑ.
Έτσι, στην θεμελιώδη πρώτη σημαντική απόφαση του επί του θέματος, στην απόφαση Handyside κ. Ην. Βασιλείου, 7.12.1976, αριθ, 5493/72 [η οποία ακολουθείται ως νομολογιακό προηγούμενο έκτοτε και επί 50 πια χρόνια σταθερά,βλ. ενδεικτικά και μόνο αποφάσεις Baskaya και Okcuoglu κ. Τουρκίας, 08.07.1999 Surek και Ozdemir κ. Τουρκίας, 08.07.1999] το Δικαστήριο διακηρύσσει μεταξύ άλλων ότι "η ελευθερία της έκφρασης συνιστά ένα από τα βασικά θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας και μια από τις πρωταρχικές προϋποθέσεις προόδου αυτής και ανάπτυξης της προσωπικότητας των επιμέρους ατόμων” και συνεχίζει στην παράγραφο 49 λέγοντας επί λέξει:
"[…] υπό την επιφύλαξη της παρ. 2 του άρθρου 10, η ελευθερία έκφρασης αφορά όχι μόνο τις "πληροφορίες" ή "ιδέες" που γίνονται ευχάριστα αποδεκτές ή που θεωρούνται μη προσβλητικές ή αδιάφορες, αλλά ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ, ΣΟΚΑΡΟΥΝ Ή ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ή ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ. Αυτό απαιτούν οι έννοιες του πλουραλισμού, της ανεκτικότητας και της ευρύτητας πνεύματος, ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ”. Τέλος, της παράθεσης.
Εύχομαι και πάλι καλή χρονιά και χωρίς τέτοια περιστατικά, τα οποία δεν ταιριάζουν σε μια δημοκρατική κοινωνία, που θέλουμε [υποθέτω στην συντριπτική μας πλειοψηφία] να είναι η ελληνική".