Μια σοβαρή καταγγελία για επίθεση που, όπως υποστηρίζει, δέχθηκε μαζί με την 80χρονη μητέρα της στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας, έκανε μέσω των social media η δημοσιογράφος Χριστίνα Γαλανοπούλου.
Όπως περιγράφει σε ανάρτησή της, το περιστατικό σημειώθηκε το βράδυ της Παρασκευής (11/9), περίπου στις 20:30, στη συμβολή των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου. Σύμφωνα με την ίδια, οι δύο γυναίκες βρέθηκαν αντιμέτωπες με ομάδα πέντε ατόμων στην πλατεία Βικτωρίας.
Η δημοσιογράφος αναφέρει ότι προσπάθησε να προστατεύσει τη μητέρα της μπαίνοντας μπροστά της, όμως ένας από τους φερόμενους ως δράστες την έσπρωξε. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα πάντα με την καταγγελία, ένας δεύτερος άνδρας χτύπησε με γροθιά την 80χρονη στο πρόσωπο και επιχείρησε να της πάρει την τσάντα.
Κατά την περιγραφή της, η ηλικιωμένη γυναίκα τραβήχθηκε από την αλυσίδα που φορούσε στον λαιμό. Η αλυσίδα έσπασε, με αποτέλεσμα η 80χρονη να χάσει την ισορροπία της και να πέσει με το πρόσωπο στην άσφαλτο.
Οι υπόλοιποι της ομάδας, σύμφωνα με την ίδια, βρίσκονταν περιμετρικά των δύο γυναικών και δημιουργούσαν "μπούγιο" καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης.
Η μεταφορά της 80χρονης στο νοσοκομείο
Μετά το περιστατικό, η κατάσταση της ηλικιωμένης ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, όπως αναφέρει η κόρη της. Η 80χρονη αιμορραγούσε και αδυνατούσε να σταθεί όρθια.
Η ίδια καταγγέλλει ότι, παρά την κλήση στο ΕΚΑΒ, το ασθενοφόρο δεν κατάφερε να φτάσει στο σημείο. Τελικά, η τραυματισμένη γυναίκα μεταφέρθηκε με ιδιωτικό αυτοκίνητο στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", με τη συνδρομή αστυνομικών και κατοίκων της περιοχής.
Όπως αναφέρει η κόρη της, από την επίθεση η ηλικιωμένη υπέστη κάταγμα στη μύτη, ενώ έφερε επίσης μώλωπες και τραύματα σε διάφορα σημεία του σώματός της.
Σύμφωνα με την ανάρτηση, αργότερα δύο αστυνομικοί με πολιτικά μετέβησαν στον "Ευαγγελισμό", προκειμένου να λάβουν καταθέσεις για το περιστατικό.
Η καταγγέλλουσα υποστηρίζει ακόμη ότι οι φερόμενοι ως δράστες εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν λίγο πριν εισέλθουν στις κατοικίες τους, σε κοντινή περιοχή. Όπως αναφέρει, ζητήθηκε από την ίδια και τη μητέρα της να είναι ιδιαίτερα προσεκτικές κατά τη διαδικασία αναγνώρισής τους.
Η ίδια, από την πλευρά της, τραυματίστηκε ελαφρά στον αυχένα, ωστόσο δηλώνει πως εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση σοκ μετά τα όσα συνέβησαν.
"Κάποιος πρέπει να απαντήσει"
Στην ανάρτησή της, η Χριστίνα Γαλανοπούλου εκφράζει έντονο προβληματισμό για την κατάσταση που, όπως υποστηρίζει, επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή της πλατείας Βικτωρίας.
Όπως επισημαίνει, δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το περιστατικό ως αφορμή για πολιτική αντιπαράθεση ούτε για τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κοινωνικών ή πληθυσμιακών ομάδων.
Παράλληλα, απευθύνει σειρά ερωτημάτων προς τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ζητώντας, όπως αναφέρει, να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για την εικόνα που παρουσιάζει η περιοχή.
Στην ανάρτησή της κάνει λόγο για προβλήματα που, σύμφωνα με την ίδια, αφορούν όχι μόνο την πλατεία Βικτωρίας αλλά και περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, η Κυψέλη και το Μεταξουργείο. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται σε υποβάθμιση, ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και διακίνηση ναρκωτικών.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στη λειτουργία του αστυνομικού τμήματος της περιοχής. Παράλληλα, επικαλείται περιστατικό που, όπως αναφέρει, σημειώθηκε στις 15 Αυγούστου, όταν ιερέας στον Άγιο Παντελεήμονα ζήτησε δημόσια την παρέμβαση των αρμόδιων φορέων για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή.
Η δημοσιογράφος ξεκαθαρίζει ότι δε θέλει η υπόθεση να οδηγήσει σε "πογκρόμ" ή σε στοχοποίηση ανθρώπων εξαιτίας της καταγωγής τους. Ταυτόχρονα, δηλώνει ότι διατηρεί κάθε νόμιμο δικαίωμά της απέναντι σε πρόσωπα που θεωρεί ότι φέρουν πολιτική ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή.
Κλείνοντας, συνδέει την επίθεση που καταγγέλλει με το γενικότερο αίσθημα ανασφάλειας που, όπως υποστηρίζει, έχει διαμορφωθεί στη γειτονιά και δηλώνει αποφασισμένη να ζητήσει απαντήσεις "από αυτούς που πρέπει".
Αναλυτικά η ανάρτηση για την επίθεση στην πλατεία Βικτωρίας
Την Παρασκευή (11/9, 20.30) επιτέθηκαν στη μητέρα μου και σ’ εμένα πέντε άτομα επί των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας.
Ο ένας έσπρωξε εμένα που ενστικτωδώς μπήκα μπροστά της, ο άλλος γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τη μητέρα μου, την άρπαξε από το πουκάμισο πιστεύοντας ότι μπορεί να της βγάλει την τσάντα που είχε περασμένη χιαστί και τελικά την έσυρε από μία μικρή αλυσίδα που είχε στο λαιμό, μέχρι που της την έσπασε, πετώντας την με το πρόσωπο στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι έκαναν μπούγιο γύρω μας, μέχρι να τελειώσουν.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ούρλιαζα από την πρώτη στιγμή μέχρι που μαζεύτηκε κόσμος. Το μόνο που θυμάμαι –εκτός από τα πρόσωπα των δύο από αυτούς- ήταν το αίμα της μάνας μου παντού, στην άσφαλτο, πάνω μου, στο φόρεμά της, αίμα παντού και μυρωδιά αίματος. Το ΕΚΑΒ δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ.
Έφτασαν δύο αστυνομικοί που έκαναν ό,τι μπορούσαν (!) για να σταματήσουν την αιμορραγία. Κατέβηκαν και γείτονες από την περιοχή για τις πρώτες ασθμαίνουσες βοήθειες σε μια γυναίκα που δεν μπορούσε να σταθεί ούτε σε καρέκλα. Βρεθήκαμε με ιδιωτικό αυτοκίνητο στον Ευαγγελισμό.
Της έσπασαν τη μύτη, έχει μώλωπες και πληγές σε όλο της το σώμα. Στον Ευαγγελισμό λίγη ώρα μετά ήρθαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά για καταθέσεις. Τους είχαν συλλάβει λίγο πριν μπουν στο σπίτι τους, κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά μας. Επέμειναν πολύ ώστε να είναι σίγουροι ότι έχουμε αναγνωρίσει τα σωστά άτομα. Φέρθηκαν σχολαστικά, με φροντίδα στη μάνα μου που σχεδόν δεν είχε πρόσωπο από τα χτυπήματα. Προσωπικά, είμαι ακόμα σε σοκ και με ενοχές.
Γιατί εγώ έφυγα από αυτό με ένα ελαφρύ τράβηγμα στον αυχένα, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να έχω προστατεύσει μια μικροσκοπική γυναίκα στα 80 που δεν ακούμπησε ποτέ ούτε μηρμύγκι. Που κάθε της κίνηση, φτιάχνει κάτι όμορφο. Που ξέρει μόνο να βοηθάει.
Νιώθω ενοχές γιατί πάντα τσακωνόμασταν όταν έβλεπε μπούγιο από άντρες και μου έλεγε "κατέβα από το πεζοδρόμιο", για να της απαντήσω "να κατέβουν αυτοί, ο δρόμος ανήκει σε όλους μας". Εδώ και δύο μέρες, κάθε φορά που προσπαθώ να κλείσω τα μάτια βέπω το αίμα της να απλώνεται παντού, το μυρίζω πάνω μου, όσο και να πλυθώ, πετιέμαι στον παραμικρό θόρυβο. Κάθε γκριμάτσα πόνου της με διαλύει, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να βοηθήσω. Δεν μισώ κανέναν. Όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει. Αν όχι σε εμένα, σε εκείνην. Στα 80 της χρόνια, στη δουλειά και στους κόπους της, στους φόρους που έχει πληρώσει για να ζει με τον φόβο ότι η ζωή της θα τελειώσει στη μέση του δρόμου, χωρίς καμία τιμωρία για τους δράστες.
Δεν θέλω αυτό το ποστ να γίνει αφορμή για μικροπολιτικές και σιχαμένα ξεσπάσματα. Θέλω όμως να ρωτήσω τον κύριο Haris Doukas πώς νιώθει ως Δήμαρχος Αθηναίων για τη μοίρα που διαχρονικά επιφύλαξαν σε αυτό το σημείο της Αθήνας ο ίδιος και οι προκάτοχοι του με το ίδιο με το δικό του ενδιαφέρον; Πώς νιώθει που βλέπει τη Βικτώρια, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Κυψέλη, το Μεταξουργείο να μετατρέπονται σε αποθήκες ψυχών, όπου απυθόνονται καθημερινά άνθρωποι χωρίς φροντίδα, χωρίς εφόδια, με μωρά που κοιμούνται στο χώμα; Τι αισθάνεται ως παράγοντας της πόλης που απ’ άκρη σ’ άκρη της μυρίζει αποχωρητήριο;
Επίσης, πώς περνάει ο κ. Michalis Chrisochoidis αυτόν τον καιρό; Είναι καλά; Γνωρίζοντας ότι η Πλατεία Βικτώριας είναι ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ διακίνησης ναρκωτικών από κάθε περιθωριακή –ημεδαπή ή αλλοδαπή – ομάδα; Γνωρίζοντας ότι η πλατεία καθαρίζεται μόνο για να πατήσουν ως επισκέπτες του τετάρτου της ώρας βουλευτές όλων των παρατάξεων που δεν ντρέπονται να μας κοιτάζουν στα μάτια; Το αστυνομικό τμήμα της περιοχής το έχει επισκεφθεί ποτέ; Κι αν ναι πώς του φάνηκε ο χώρος που εργάζονται οι υφιστάμενοί του;
Στις 15 Αυγούστου, στο προαύλιο του Αγίου Παντελεήμονα, ο ιερέας σχεδόν κλαίγοντας ζήτησε τη βοήθεια όλων των παραπάνω, μέσα σ’ έναν ναό σπασμένο, φόβο και τρόμο της περιοχής. Τον άκουσαν και του έκαναν πατ-πατ στην πλάτη. Και μετά;
Ξαναλέω σε όλους τους τόνους ότι αυτό εδώ δεν προσφέρεται για φτηνή σπέκουλα ούτε από δεξιά, ούτε από ακροδεξιά, ούτε από αριστερά. Κι ότι δεν επιθυμώ την τσουβουλιαστή δίωξη από πογκρόμ που προκύπτουν μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό. Επιφυλάσσομαι όμως για κάθε νόμιμο δικαίωμά μου απέναντι σε όσους έχουν την πολιτική ευθύνη της περιοχής. Και κάθε περιοχής που αφήνεται στη μοίρα της, μοίρα γνωστή: πρώτα η εξαθλίωση και μετά η κατατεμάχισή της σε "φιλέτα".
Πριν από 30 χρόνια, έφυγα μία φορά από το σπίτι που με κόπο έχτισαν οι γονείς μου. Γύρισα μετά από δικό μου σοβαρό πρόβλημα υγείας και μην έχοντας πού αλλού να πάω.
Αυτή τη φορά θα γίνει πόλεμος. Αλλά με αυτούς που πρέπει. Όχι με τον "εχθρό" που μας πουλάνε, αλλά με αυτόν που πληρώνω με τους φόρους μου.
* Φωτογραφίες από το πρόσωπό της μάνας μου, σπασμένο και καταξεσκισμένο, έχω. Τις κρατάω για όσους έχουν άντερα να τις δουν. Η πλατφόρμα είναι ευαίσθητη στο αίμα και τις πληγές, οπότε είναι πολύ πιθανό ο αλγόριθμος να "κατεβάσει" τη φωτογραφία με το φόρεμά της.
** Ευχαριστώ απ' την καρδιά μου όσους βοήθησαν εκείνο το βράδυ. Και την κυρία Διονυσία και τον γιο της.