Με τις καταθέσεις επιζώντων της τραγωδίας των Τεμπών συνεχίστηκε η δίκη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας.
Οι μάρτυρες περιέγραψαν τις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν μετά τη σύγκρουση, τις φλόγες, την προσπάθεια διαφυγής και τις εικόνες που εξακολουθούν να τους στοιχειώνουν. Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η κατάθεση της Μαρίας Λαζαρίδου, η οποία ταξίδευε με τη μητέρα της και το έξι μηνών μωρό της, ενώ κατά τη διάρκεια της διαδικασίας υπέστη κρίση πανικού και χρειάστηκε να της παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Η Μαρία Λαζαρίδου, επιβάτιδα του τρίτου βαγονιού, περιέγραψε τις στιγμές αγωνίας που έζησε μέσα στο σκοτάδι και δίπλα στις φλόγες, αναζητώντας το μωρό της. "Υπήρχε σκοτάδι. Ένιωσα ότι έχασα το μωρό μου. Ακριβώς δίπλα μου υπήρχε φωτιά. Φώναξα το όνομά της και άρχισε να κλαίει", ανέφερε χαρακτηριστικά. Όπως εξήγησε, αναλογίστηκε τι θα είχε συμβεί εάν είχε τραυματιστεί σοβαρά και δεν μπορούσε να βοηθήσει το παιδί της να βγει από το βαγόνι.
Πριν ολοκληρώσει την κατάθεσή της, η επιζήσασα υπέστη κρίση πανικού και χρειάστηκε τη συνδρομή των ανθρώπων που βρίσκονταν στην αίθουσα, προκειμένου να της παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Δίκη για Τέμπη: "Από εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να κοιμηθώ"
Η Ιωάννα Παπαγιαννίδου, επιβάτιδα επισήμανε πως: "στα Παλαιοφάρσαλα υπήρξε μεγάλη στάση. Για περίπου 30 λεπτά. Και στη Λάρισα έγινε μεγάλη στάση. Δεν θυμάμαι στάση αφού έφυγε από την Λάρισα το τρένο. Έτρεχε πολύ. Φαίνεται πως προσπάθησε να φρενάρει. Ξαφνικά αρχίζει ένας θόρυβος έσπαγαν τζάμια. Κατέβασα το κεφάλι και έπεσα κάτω. Εγκλωβίστηκα και κατάλαβα ότι έφευγε το τρένο, σαν να εκτροχιαζόταν. Ακούσαμε ένα μπαμ, ήταν η έκρηξη. Είδαμε την φωτιά. Σηκώθηκα και άκουσα την κόρη μου: "μαμά το μωρό".
Η πρόεδρος επέμενε να ρωτάει για το πώς έγινε η σύγκρουση και πώς την κατάλαβε η επιβάτης, με εκείνη να σημειώνει: "Είχε μυρωδιά και καπνίλα δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Ο καπνός ερχόταν από το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Σκαρφαλώναμε για να βγούμε από το παράθυρο. Είδα μια εγκλωβισμένη μας ζήτησε βοήθεια. Δεν μπορούσα να την βοηθήσω. Βγήκα από το παράθυρο. Ήμουν σαν χαμένη. Είχε φλόγες σε δύο τρία σημεία κοντά στο βαγόνι 3. Ξεχωριστά από την άλλη. Άνθρωποι ήταν κάτω στο έδαφος, φώναζαν. Από εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να κοιμηθώ. Όλες οι εικόνες έρχονται στο μυαλό μου. Μυρωδιά υπήρχε αλλά δεν ξέραμε τι είναι".
Η μάρτυρας αναφέρθηκε και στην Ιφιγένεια Μήτσκα, την οποία είδε μέσα στο βαγόνι και κατάλαβε ότι ήταν νεκρή. Περιέγραψε, παράλληλα, τις προσπάθειες των επιβατών να σκαρφαλώσουν και να διαφύγουν από τα παράθυρα, ενώ στο σκοτάδι διέκριναν ανθρώπους να πηδούν στο έδαφος και να φωνάζουν.
Στο ίδιο βαγόνι ταξίδευε και ο Αθανάσιος Κουμπούρης, ο οποίος περιέγραψε τον φόβο που ένιωσε αμέσως μετά τη σύγκρουση. "Νόμιζα ότι θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή", ανέφερε, εξηγώντας ότι, όταν σταμάτησε η σύγκρουση, το βαγόνι έγειρε. Από όσα έζησε, όπως είπε, του έχει μείνει έντονα στη μνήμη η μυρωδιά του καμένου.
Ο ίδιος αναφέρθηκε και στις εικόνες που αντίκρισε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε μετά το δυστύχημα. Θυμήθηκε έναν πολυτραυματία με εγκαύματα τρίτου βαθμού, αλλά και έναν άνθρωπο που αναζητούσε την κοπέλα του, η οποία είχε χάσει τη ζωή της. "Ένιωθα ενοχές που κατάφερα να ζήσω", κατέθεσε, αποτυπώνοντας το ψυχικό βάρος που εξακολουθεί να συνοδεύει τους επιζώντες.
Η Χρυσάνθη Κρεβάϊκα - καθαρίστρια είναι το μοναδικό μέλος του προσωπικού που επιβίωσε της σύγκρουσης. Στην κατάθεση της ανέφερε: "Μπήκα από τη Λάρισα στο πρώτο βαγόνι και ξεκίνησα καθαριότητα. Μόλις πήγα στο 6ο βαγόνι και στα πρώτα καθίσματα έγινε ένα δυνατό μπαμ και εκτινάχθηκα. Με σήκωσαν οι επιβάτες. Άνοιξα ένα μοχλό και άνοιξαν οι πόρτες. Περπατήσαμε τις γραμμές προς τα πίσω. Δεν κατάλαβα τι έγινε μπροστά. Γύρισα πίσω και βλέπω πως είχε μια ομίχλη και μέσα στην ομίχλη είχε μια κόκκινη ομίχλη. Νοσηλεύτηκα και μετά που βγήκα έμαθα τι έγινε. Από το 2022 εργαζόμουν στα τρένα. Δεν ένιωθα φόβο".