Πριν έρθει αντιμέτωπος με τη σοβαρή αιματολογική ασθένεια που τελικά του κόστισε τη ζωή, ο Αλέξης Σταμάτης είχε ήδη περάσει μια δύσκολη προσωπική δοκιμασία, αρκετά χρόνια πριν.
Για πολλά χρόνια ο Αλέξης Σταμάτης, έδινε τη δική του μάχη με το αλκοόλ, μια εξάρτηση για την οποία μιλούσε ανοιχτά, θέλοντας να δείξει πως ακόμη και από τις πιο δύσκολες καταστάσεις μπορεί κάποιος να βρει τον δρόμο της αλλαγής.
Ο ίδιος είχε περιγράψει πως η σχέση του με το ποτό ξεκίνησε μετά την περίοδο του Πολυτεχνείου και σταδιακά εξελίχθηκε σε σοβαρό πρόβλημα.
Όπως είχε αποκαλύψει σε συνεντεύξεις του, η κατανάλωση αλκοόλ είχε φτάσει σε σημείο να επηρεάζει την καθημερινότητά του, καθώς έπινε μεγάλες ποσότητες χωρίς να μπορεί να κρατήσει τον έλεγχο.
Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή του ήρθε στις 10 Απριλίου 1996, όταν αποφάσισε να σταματήσει οριστικά το αλκοόλ. Από εκείνη τη μέρα, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, δεν ξαναήπιε ποτέ. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς του επέτρεψε να αφιερωθεί περισσότερο στη συγγραφή, στη δημιουργία και στην προσωπική του ζωή.
Μάλιστα, σημαντικό ρόλο στη νέα του πορεία έπαιξαν η σχέση του με την Εύα Σιμάτου και η γέννηση του γιου τους, Ερμή. Ο ίδιος είχε αναφέρει πως η πατρότητα του έδωσε νέο νόημα και μια διαφορετική ματιά στη ζωή, γεμίζοντάς τον με δύναμη και αισιοδοξία.
Αλέξης Σταμάτης: Η τελευταία συγκλονιστική ανάρτηση πριν φύγει από τη ζωή μέσα από το νοσοκομείο
Λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, ο Αλέξης Σταμάτης έκανε μια ανάρτηση που σήμερα αποκτά ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα.
Ο συγγραφέας και γιος της Μπέτυς Αρβανίτη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών έπειτα από μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα βαθιά προσωπικό κείμενο, αφιερωμένο στην ανώνυμη αιμοδοσία, την ελπίδα και τη δύναμη της ανθρώπινης προσφοράς.
Με αφορμή μια φωτογραφία από το δωμάτιο του νοσοκομείου, ο Αλέξης Σταμάτης κατέγραψε τις σκέψεις του για την αναμονή, την αγωνία και την αξία της ζωής, μέσα από τον ιδιαίτερο, ποιητικό λόγο που χαρακτήριζε τη γραφή του.
"Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση…", έγραφε στην αρχή της ανάρτησής του, περιγράφοντας το άδειο μεταλλικό στήριγμα της σακούλας αίματος που βρισκόταν δίπλα του.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη σημασία της ανώνυμης αιμοδοσίας, χαρακτηρίζοντας το αίμα ως την ύψιστη πράξη αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων.
"Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους… Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό… Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω… Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου".