Εξήντα έξι χρόνια στο ίδιο σπίτι. Μια ολόκληρη ζωή πίσω από τους ίδιους τοίχους. Εκεί μεγάλωσε τα παιδιά της, εκεί έζησε τις χαρές και τις δυσκολίες της οικογένειάς της και εκεί, στα 92 της χρόνια, βρέθηκε αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να χάσει τη μοναδική κατοικία που γνωρίζει εδώ και δεκαετίες στη Θεσσαλονίκη.
Η Παρθένα Χαραλαμπίδου, με ποσοστό αναπηρίας 87%, έζησε τις τελευταίες ημέρες με τον φόβο μιας επικείμενης έξωσης, χωρίς, σύμφωνα με την οικογένειά της, να διαθέτει άλλη κατοικία στην οποία θα μπορούσε να μεταφερθεί. Η προγραμματισμένη για την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου έξωση ανεστάλη, έπειτα από κινητοποίηση πολιτών και συλλογικοτήτων. Ωστόσο, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και η αγωνία της οικογένειας δεν έχει τελειώσει.
Ο γιος της, Θεόδοχος Χαραλαμπίδης, μιλά στο TheToc.gr και περιγράφει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η μητέρα του, το χρονικό του δανείου που οδήγησε στον πλειστηριασμό του ακινήτου, αλλά και τις συγκινητικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν έξω από το σπίτι, όταν δεκάδες άνθρωποι σχημάτισαν μια ανθρώπινη αλυσίδα για να μεταφέρουν ξανά μέσα τα προσωπικά αντικείμενα της οικογένειας.
"Η μητέρα μου είναι πάρα πολύ απογοητευμένη. Έχει αναστατωθεί, κλαίει συνέχεια", αναφέρει, εξηγώντας ότι η περιπέτεια αυτή έχει επηρεάσει τόσο την ψυχολογία όσο και την υγεία της.
Παράλληλα, ο Θεόδοχος Χαραλαμπίδης διατυπώνει σοβαρές αιτιάσεις για τη στάση της τράπεζας, υποστηρίζοντας ότι δεν προσήλθε σε προγραμματισμένη συνεδρία διαμεσολάβησης, ενώ ζητά να ληφθούν υπόψη η ηλικία, η αναπηρία και οι ιδιαίτερες συνθήκες διαβίωσης της μητέρας του.
"Περιμένουμε γραπτή απάντηση από την τράπεζα"
Μετά τις εξελίξεις της Παρασκευής και την αναστολή της έξωσης, ποια είναι η τελευταία ενημέρωση που έχετε από την τράπεζα; Έχετε λάβει κάποια επίσημη απάντηση;
Την Παρασκευή, η τράπεζα απάντησε μέσω της δικηγόρου της και μας ζήτησε να στείλουμε μια πρόταση.
Την πρόταση συνέταξε η δικηγόρος που ήρθε μαζί με το ΠΑΜΕ. Η παρουσία της ήταν πολύ σημαντική, γιατί μίλησαν οι δύο δικηγόροι μεταξύ τους ως συνάδελφοι και όχι ένας πολίτης ή ένας δανειολήπτης με τον δικηγόρο της τράπεζας.
Στην πρόταση αναφέρεται ότι πρέπει να ανασταλεί η έξωση μέχρι να τελεσιδικήσει η αγωγή χρησικτησίας που έχει υποβάλει η μητέρα μου. Η δικάσιμος είναι στις 11 Νοεμβρίου 2027.
Αυτό σημαίνει ότι, αν υπάρξει έφεση, θα πρέπει να περιμένουμε και την εκδίκασή της.
Άρα, πρακτικά, τι σημαίνει αυτή η αναβολή;
Αυτό σημαίνει ότι την Παρασκευή ανεστάλη η έξωση που είχε προγραμματιστεί να γίνει.
Τώρα περιμένω να πάρω την απάντηση της τράπεζας. Θέλω να υπάρχει κάτι γραπτό από τους δικηγόρους της, ώστε να μην το λέμε προφορικά και μετά να μην μπορούμε να το αποδείξουμε.
Η δική μας πρόταση υπάρχει, έχει κατατεθεί. Εγώ μέχρι τώρα δεν έχω λάβει απάντηση.
Φαντάζομαι ότι η τράπεζα πρέπει να το θέσει σε κάποιο συμβούλιο, σε κάποια επιτροπή, δεν ξέρω ακριβώς πώς λειτουργεί αυτή η διαδικασία, και να αποφασίσει.
Μπορεί ακόμη και τη Δευτέρα να μου απαντήσουν. Προς το παρόν, όμως, περιμένουμε.
"Το σπίτι κατακυρώθηκε για 48.000 ευρώ – Η πραγματική του αξία είναι περίπου 148.000"
Ποια είναι σήμερα η νομική κατάσταση του ακινήτου, δεδομένου ότι εκκρεμεί και η αγωγή χρησικτησίας της μητέρας σας;
Η νομική κατάσταση είναι ότι, από τη μία πλευρά, υπάρχει ένα δάνειο σε δύο ονόματα, στο δικό μου και της αδελφής μου. Εμείς εμφανιζόμαστε ως ιδιοκτήτες, αλλά δεν χρησιμοποιούσαμε το ακίνητο.
Το πήραμε για τυπικούς λόγους στο όνομά μας και έτσι προχωρήσαμε στο δάνειο.
Υπάρχει η κατακυρωτική έκθεση του ακινήτου, το οποίο είναι 134 τετραγωνικά μέτρα και κατακυρώθηκε για μόλις 48.000 ευρώ. Η πραγματική του αξία, είναι περίπου 148.000 ευρώ.
Από την άλλη πλευρά, εκκρεμεί η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στη μητέρα μου και την τράπεζα.
Η μητέρα μου διεκδικεί το ακίνητο με αγωγή χρησικτησίας. Υποστηρίζουμε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο Αστικός Κώδικας, καθώς κατοικεί εκεί επί δεκαετίες.
Η αδελφή μου μένει στη Γερμανία και εγώ κατοικώ στο χωριό. Δεν χρησιμοποιούμε εμείς το συγκεκριμένο σπίτι.
Ποια είναι η ιστορία αυτού του σπιτιού; Πόσα χρόνια κατοικεί εκεί η μητέρα σας;
Το σπίτι το αγόρασαν ο πατέρας μου και η μητέρα μου το 1960.
Αρχικά είχε δύο δωμάτια και το έκαναν πέντε. Εκεί δημιούργησαν την οικογένειά μας. Ήμασταν οκτώ άνθρωποι, έξι παιδιά και οι δύο γονείς.
Μετά τον θάνατο του πατέρα μου και την κληρονομική διαδοχή, η μητέρα μου δεν απέκτησε κάποιο ακίνητο στο όνομά της. Συνέχισε, όμως, να χρησιμοποιεί αυτή την κατοικία.
Από το 1960 μέχρι σήμερα, το 2026, είναι 66 χρόνια που μένει στο ίδιο ακίνητο.
Επομένως, εάν πραγματοποιηθεί τελικά η έξωση, υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση; Έχει κάπου αλλού να μείνει;
Όχι, δεν υπάρχει.
Η μητέρα μου δεν έχει άλλο σπίτι. Αν τη βγάλει η τράπεζα έξω, δεν έχει πού να μείνει.
Στην ίδια οικοδομή υπήρχε και άλλο ακίνητο, στον δεύτερο όροφο, το οποίο ανήκε στον αδελφό μου και το πήρε επίσης η τράπεζα.
Υπήρχε και ένα ακόμη ακίνητο, περίπου 50 τετραγωνικών μέτρων, στο όνομα της αδελφής μου, το οποίο πήρε η Eurobank.
Το δάνειο σε ελβετικό φράγκο και η οικονομική κρίση
Πότε ξεκίνησαν οι δυσκολίες στην αποπληρωμή του δανείου; Πότε διαπιστώσατε ότι δεν μπορούσατε πλέον να ανταποκριθείτε στις δόσεις;
Το δάνειο το πήραμε περίπου το 2008 με 2009.
Θέλω, όμως, να επισημάνω κάτι. Το συμβόλαιο του δανείου το χαρακτήριζε επισκευαστικό.
Η τράπεζα μας προσέλκυσε και μας είπε ότι μπορούσαμε να πάρουμε αυτά τα χρήματα χωρίς να κάνουμε απαραίτητα επισκευές, αλλά να τα χρησιμοποιήσουμε όπως θέλαμε.
Το σπίτι εξακολουθεί να βρίσκεται στην κατασκευαστική κατάσταση του 1960.
Θεωρώ ότι υπήρξε καταχρηστική συμπεριφορά από την πλευρά της τράπεζας, αν και αναγνωρίζω ότι υπάρχει και δική μας συνυπαιτιότητα.
Επιπλέον, το δάνειο ήταν σε ελβετικό φράγκο.
Δεν μας ενημέρωσαν για τον συναλλαγματικό κίνδυνο, ότι δηλαδή η ισοτιμία μπορούσε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει και να αυξάνονται οι δόσεις.
Και στη συνέχεια ήρθε η οικονομική κρίση. Πώς επηρέασε τη δική σας επαγγελματική και οικονομική κατάσταση;
Η διεθνής τραπεζική κρίση και στη συνέχεια η κρίση χρέους του ελληνικού Δημοσίου ήταν για εμένα λόγοι ανωτέρας βίας.
Εγώ είμαι καλλιτέχνης. Ασχολούμαι με τα καλλιτεχνικά ψηφιδωτά. Έχω φιλοτεχνήσει έργα στην Αθήνα, στην Ιερά Σύνοδο, στο Κολωνάκι, στην Παναγία Σουμελά, στη Δράμα, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες περιοχές.
Είμαι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, αναγνωρισμένος καλλιτέχνης, με ειδική ταυτότητα μέλους.
Με την οικονομική κρίση έχασα τη δουλειά μου και το εισόδημά μου. Δεν μπορούσα πλέον να αποπληρώσω το δάνειο.
Δεν ήταν κάτι που συνέβη για προσωπικούς λόγους. Ήταν οι οικονομικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν και με οδήγησαν σε αυτή τη δυσχερή κατάσταση.
Το ακίνητο οδηγήθηκε σε πλειστηριασμό το 2020. Από τότε μέχρι σήμερα είχατε επιχειρήσει να αποτρέψετε την έξωση;
Ο πλειστηριασμός έγινε το 2020 και το ακίνητο το πήρε η ίδια η τράπεζα.
Εγώ προσπάθησα να αξιοποιήσω τη δυνατότητα να νοικιάσω το σπίτι, ώστε να συνεχίσουμε να κατοικούμε σε αυτό.
Υπήρχε τότε μια σχετική νομοθετική δυνατότητα. Όταν ετοίμασα τα έγγραφα και πήγα στην τράπεζα, μου είπαν ότι είχε περάσει η προθεσμία.
Η καταληκτική ημερομηνία ήταν η 28η Φεβρουαρίου και εγώ πήγα την 1η Μαρτίου. Μου είπαν ότι δεν μπορούσα πλέον να κάνω τίποτα. Έτσι, χάθηκε και αυτή η δυνατότητα.
Στο μεταξύ, η μητέρα μου συνέχιζε να κατοικεί στο σπίτι. Έμενα και εγώ μαζί της για να τη φροντίζω, επειδή είναι ανάπηρη.
"Κλαίει συνέχεια – Έχει αρχίσει να χάνει την ευχέρεια της ομιλίας της"
Πώς βιώνει η μητέρα σας όλη αυτή την κατάσταση; Τι αντίκτυπο έχει στην ψυχολογία και την υγεία της;
Η μητέρα μου είναι πάρα πολύ απογοητευμένη.
Έχει καταλάβει τι συμβαίνει και είναι πολύ δυσαρεστημένη. Έχει αναστατωθεί. Κλαίει συνέχεια.
Όλο αυτό έχει επηρεάσει την ψυχολογική της κατάσταση, αλλά και την υγεία της.
Έχει αρχίσει να χάνει την ευχέρεια της ομιλίας της. Δεν έχει την ίδια ευφράδεια που είχε παλαιότερα.
Όμως, αυτό που συνέβη την Παρασκευή ήταν πολύ σημαντικό για εκείνη.
Μαζεύτηκαν περίπου 150 άνθρωποι έξω από το σπίτι.
Ήρθε το ΠΑΜΕ, ήρθε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ήρθε ο Ρουβίκωνας, ήρθαν και άλλες ομάδες. Ήρθαν και νέοι άνθρωποι από τη γειτονιά.
Όλοι αυτοί αντέδρασαν με τον τρόπο τους. Στο σημείο βρέθηκαν και αστυνομικές δυνάμεις.
Όταν έγινε γνωστό ότι η τράπεζα δέχτηκε να παραλάβει την πρότασή μας και να σταματήσει η έξωση της Παρασκευής, ο Ρουβίκωνας οργάνωσε μια ανθρώπινη αλυσίδα.
Εγώ είχα ήδη ένα φορτηγό απέναντι από το σπίτι, φορτωμένο με κάποια από τα πράγματά μας, γιατί προετοιμαζόμασταν να φύγουμε.
Οι άνθρωποι αυτοί ξεφόρτωσαν το φορτηγό και έφεραν τα πράγματα ξανά μέσα στο σπίτι.
Η μητέρα μου το έβλεπε όλο αυτό.
Το διαμέρισμα είναι ισόγειο, με τρία σκαλοπάτια, και μπορείς να δεις από μέσα όλη την κίνηση που γίνεται έξω.
Για εκείνη ήταν πολύ δραματικό, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή φανταζόταν ότι θα έβγαινε από το σπίτι και δεν θα είχε πού να μείνει.
"Δεν πίστευε στα μάτια της και δάκρυζε όταν είδε να επιστρέφουν τα πράγματά μας"
Δεδομένου ότι η μητέρα σας είναι 92 ετών και έχει ποσοστό αναπηρίας 87%, τι θα σήμαινε πρακτικά για τη φροντίδα της μια ενδεχόμενη απομάκρυνσή της από το σπίτι;
Αυτό πραγματικά θα ήταν έκθεση σε κίνδυνο της ζωής της.
Όταν αλλάζουν οι συνθήκες διαβίωσης ενός ανθρώπου που είναι ανάπηρος, είναι πάρα πολύ επιβαρυντικό.
Ήδη η ψυχολογική της κατάσταση έχει επηρεαστεί σημαντικά από όλη αυτή τη διαδικασία.
Εμείς έχουμε ενημερώσει την τράπεζα ότι η μητέρα μου μένει σε αυτό το σπίτι τόσα χρόνια. Τους έχει επιδοθεί και η αγωγή.
Η αγωγή έχει καταχωριστεί και στο Ελληνικό Κτηματολόγιο ως βάρος επάνω στο ακίνητο.
Η μητέρα μου δεν πίστευε στα μάτια της και δάκρυζε όταν είδε τους ανθρώπους να σχηματίζουν μια ανθρώπινη αλυσίδα, να ξεφορτώνουν το φορτηγό που βρισκόταν μπροστά στο σπίτι και να φέρνουν ξανά μέσα την οικοσκευή.
Αυτό ήταν ένα θαύμα στη ζωή μας.
Ήταν ένα πολιτικό γεγονός αντίδρασης, χωρίς καταστροφές, χωρίς ζημιές, χωρίς βιαιοπραγίες, αλλά με ειρηνικό τρόπο και με δημοκρατική διαδικασία.
"Η τράπεζα είχε την ευκαιρία να δείξει ένα ανθρώπινο πρόσωπο"
Τι θα θεωρούσατε εσείς πραγματική λύση για τη μητέρα σας; Τι θα μπορούσε να δώσει οριστικό τέλος σε αυτή την περιπέτεια;
Η πραγματική λύση θα ήταν να παραιτηθεί η τράπεζα από το αίτημά της.
Βλέπει τη νομική κατάσταση, γνωρίζει ότι στο σπίτι κατοικεί ένας υπερήλικος άνθρωπος με αναπηρία. Θα έπρεπε να παραιτηθεί.
Τους καλέσαμε την προηγούμενη ημέρα, στις 29 Οκτωβρίου 2026, σε υποχρεωτική αρχική συνεδρίαση διαμεσολάβησης.
Δεν προσήλθαν.
Είχαν την ευκαιρία να πουν ότι, για κοινωνικούς λόγους, θα δείξουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.
Η συνεδρίαση έγινε στην Αθήνα και υπάρχει το έγγραφο της πρόσκλησης.
Σε μερικές ημέρες θα πάρουμε και το πρακτικό, όπου θα αναγράφεται ότι η τράπεζα δεν προσήλθε.
Θα μπορούσαν να πουν ότι παραιτούνται από την αξίωσή τους.
Μια τράπεζα που έχει σημαντικά κέρδη κάθε χρόνο θα μπορούσε να δείξει κοινωνική ευαισθησία.
Αυτό εμπίπτει και στην εταιρική κοινωνική ευθύνη που έχει κάθε τράπεζα και κάθε ανώνυμη εταιρεία.
Δηλαδή, ένα μέρος από τα κέρδη της να το επιστρέφει στον λαό, στον κόσμο, στην κοινωνία.
"Δεν θα πάω να πολεμήσω για εκείνους που μας έβγαλαν από το σπίτι"
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο τόνο, ο Θεόδοχος Χαραλαμπίδης αναφέρεται και στον προσωπικό αντίκτυπο που είχε η υπόθεση, συνδέοντάς τον με τη στρατιωτική του ιδιότητα.
"Σε εμένα προκάλεσε κατάπτωση των εθνικών αξιών. Εγώ είμαι υπολοχαγός Πεζικού και το έχω δηλώσει πολλές φορές.
Πρόσφατα αυξήθηκε το όριο ηλικίας των αξιωματικών που καλούνται σε επιστράτευση από τα 62 στα 68 χρόνια και αυτό περιλαμβάνει και εμένα.
Δεν θα πάω στον στρατό.
Θα στείλω το προσκλητήριο στην Εθνική Τράπεζα, στους servicers, στα funds και στις κεφαλαιουχικές εταιρείες της χρηματοπιστωτικής αγοράς, να πάνε να πολεμήσουν αυτοί.
Γιατί εγώ δεν θα πάω να πολεμήσω για κάποιους οι οποίοι έβγαλαν εμένα από το σπίτι και έφεραν τη μητέρα μου σε αυτή την κατάσταση".
Η αγωνία παραμένει παρά την αναστολή της έξωσης
Παρά τις εξελίξεις της Παρασκευής, η υπόθεση της Παρθένας Χαραλαμπίδου δεν έχει κλείσει.
Η οικογένεια αναμένει την επίσημη απάντηση της τράπεζας στην πρόταση για αναστολή της έξωσης μέχρι να ολοκληρωθεί η δικαστική διαμάχη, ενώ η αγωγή χρησικτησίας που έχει κατατεθεί από την ηλικιωμένη εξακολουθεί να εκκρεμεί.
Για τον Θεόδοχο Χαραλαμπίδη, το ζητούμενο δεν είναι μια προσωρινή αναβολή, αλλά μια οριστική λύση που θα επιτρέψει στη μητέρα του να παραμείνει στο σπίτι όπου ζει από το 1960.
"Αν τη βγάλει η τράπεζα έξω, δεν έχει πού να μείνει", επαναλαμβάνει.
Και ενώ η οικογένεια περιμένει τις επόμενες εξελίξεις, η εικόνα της 92χρονης να παρακολουθεί συγκινημένη τους συγκεντρωμένους να επιστρέφουν τα πράγματά της στο σπίτι αποτυπώνει ίσως με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο όσα διακυβεύονται για την ίδια.