Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εξετάσεων PISA που μετρούν τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στα μαθηματικά, τη φυσική και την κατανόηση κειμένου, ίσως τα ξέρετε. Κάθε χρόνο άλλωστε τα ίδια λέμε.
Οι Ελληνες μαθητές πατώνουν σε όλα και όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα, ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών που αποφοιτούν από το σχολείο, δεν είναι σε θέση καν να καταλάβει ένα απλό κείμενο. Η να κάνει μια απλή μαθηματική πράξη. Απελπισία.
Ποιος φταίει; Συνήθως λέμε για τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος που έχει αφήσει το σχολείο εκτός ελέγχου για να αποφύγει τις συγκρούσεις, που δεν έχει καταφέρει ακόμα να θεσμοθετήσει αξιόπιστους μηχανισμούς αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και των σχολείων,, λέμε επίσης για τις ευθύνες των εκπαιδευτικών που δεν ενδιαφέρονται για την παρεχόμενη γνώση αλλά μόνο για αυξήσεις και λιγότερες ώρες μαθήματος- ώστε να έχουν χρόνο για τα ιδιαίτερα… (Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί κατεβαίνουν σε απεργία για να μην γίνουν οι εξετάσεις της Pisa. Για να μην μάθουμε τα χάλια μας...)
Λέμε για τις ευθύνες των πολιτικών και των εκπαιδευτικών αλλά ξεχνάμε τις ευθύνες των γονιών. Ναι των γονιών.
Φταίνε και οι γονείς
Ένα από τα πιο απογοητευτικά ευρήματα της ανάλυσης της PISA, είναι άλλωστε και η αποκάλυψη ότι ένα ελάχιστο ποσοστό γονέων ενδιαφέρονται για τις επιδόσεις των παιδιών τους, όπως λένε τα ίδια τα παιδιά στην σχετική ερώτηση.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Όπως γράφει πολύ σωστά ο Ηλίας Κανέλλης στην εφημερίδα Τα Νέα, πολλές φορές οι μαθητές ζουν σε περιβάλλοντα που τους μαθαίνουν την αδιαφορία για η γνώση και τους εθίζουν στον κομφορμισμό των τυπικών προσόντων που αποκτιούνται δια της απομνημονεύσεως, αποκοιμίζοντας την όποια κριτική ικανότητα.
Και προσθέτει :
Και πολλοί γονείς απλώς προστατεύουν τα βλαστάρια τους, παραδίδοντάς τα έρμαια σε μια λούμπεν, εκχυδαϊσμένη και βίαιη πραγματικότητα, την οποία κι οι ίδιοι συχνά υπερασπίζουν με τα ίδια μέσα. Τι ελπίδα να υπάρξει σε αυτό το χάλι;
Ενώ σημειώνει: Όλο το σύστημα ευνοεί την πολτοποιημένη ομοιομορφία. Η ιδιαιτερότητα σε αυτή είναι εξοβελισμένη. Ο ξεχωριστός μαθητής, ο ξεχωριστός δάσκαλος, ο ξεχωριστός γονιός, ο ξεχωριστός πολιτικός είναι εχθροί. Όλοι πρέπει να είναι συστατικά αυτού του άμορφου πολτού της μετριότητας.
Για αυτό όσο περιζήτητα είναι, άλλο τόσο είναι μισητά τα σχολεία που προσπαθούν να ξεχωρίσουν, τα πρότυπα και τα πειραματικά, εσχάτως τα Ωνάσεια, αλλά και ορισμένα ιδιωτικά η τα επίσημα σχολεία ξένων κρατών στην Ελλάδα, γι΄αυτό βρίσκονται στο στόχαστρο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που υπάρχει φόβος να αλλάξουν τους κανόνες.