Υπάρχουν στιγμές που δεν κρίνουν την ποιότητα ενός νοσοκομείου οι ιατρικές πράξεις ή ο τεχνολογικός του εξοπλισμός, αλλά η συμπεριφορά απέναντι σε έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη. Ιδίως όταν αυτός είναι 87 ετών, εξαντλημένος από την ηλικία και τον καύσωνα.
Ένα τέτοιο περιστατικό μετέφερε στο theToc αναγνώστης μας, ο οποίος δηλώνει ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας όσων εκτυλίχθηκαν σήμερα το πρωί, περίπου στις 9:00, στο ισόγειο του Γ΄ Κτιρίου του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Αθηνών, στην οδό Πυρρή.
Σύμφωνα με την περιγραφή του, ένας άνδρας συνόδευε τον 87χρονο πατέρα του, εμφανώς καταπονημένο από τη ζέστη και την ταλαιπωρία. Ο ηλικιωμένος έπρεπε να μεταβεί στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου, που βρίσκονται περίπου 100 μέτρα μακριά, στη Βασιλίσσης Σοφίας 108. Για να αποφύγει την έκθεσή του στον καύσωνα και τον κίνδυνο μιας κατάρρευσης, ο συνοδός ζήτησε να χρησιμοποιήσει προσωρινά ένα από τα τρία αναπηρικά καροτσάκια που, όπως αναφέρει ο αυτόπτης μάρτυρας, βρίσκονταν έξω από το γραφείο των τραυματιοφορέων.
Ακολουθεί ο διάλογος, όπως μεταφέρθηκε στο theToc από τον αυτόπτη και αυτήκοο μάρτυρα:
Συνοδός ηλικιωμένου: "Καλημέρα σας. Συγγνώμη. Θα πρέπει να πάω τον ηλικιωμένο πατέρα μου στο κτίριο των εξωτερικών ιατρείων, στη Βασιλίσσης Σοφίας 108. Επειδή έχει πολύ ζέστη και είναι ταλαιπωρημένος, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω ένα από τα καροτσάκια που βρίσκονται εδώ;"
Τραυματιοφορέας: "Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Κανένα καροτσάκι δεν φεύγει από το κτίριο."
Συνοδός ηλικιωμένου: "Με συγχωρείτε, αλλά πρόκειται για ηλικιωμένο, όπως σας είπα, και φοβάμαι ότι μπορεί να λιποθυμήσει από τη ζέστη στον δρόμο."
Σύμφωνα με την καταγγελία, ο τραυματιοφορέας απάντησε σε ενοχλημένο και επιθετικό τόνο:
Τραυματιοφορέας: "Αυτό μου ακούγεται σαν απειλή. Ότι άμα λιποθυμήσει θα φταίω εγώ."
Συνοδός ηλικιωμένου: "Όχι, κύριε. Δεν είναι απειλή. Πρόκειται για γνήσια ανησυχία μήπως λιποθυμήσει."
Εκείνη τη στιγμή, σύμφωνα πάντα με τον αυτόπτη μάρτυρα, μία συνάδελφος του τραυματιοφορέα επιχείρησε να παρέμβει στη συζήτηση με στόχο να εξυπηρετήσει, ρωτώντας τον συνοδό πού ακριβώς έπρεπε να μεταβεί ο ηλικιωμένος. Πριν όμως ολοκληρώσει τη φράση της, ο τραυματιοφορέας της απάντησε σε έντονο ύφος:
Τραυματιοφορέας: "Σε παρακαλώ, μην ανακατεύεσαι."
Στη συνέχεια στράφηκε προς τον συνοδό και του είπε με επιτακτικό ύφος:
"Όπως τον έφερες σε αυτό το κτίριο, έτσι να τον πας και στα εξωτερικά ιατρεία."
Απογοητευμένος, ο συνοδός άρχισε να απομακρύνεται λέγοντας:
Συνοδός ηλικιωμένου: "Αρκεί να μη λιποθυμήσει... Ευχαριστώ."
Και, σύμφωνα πάντα με τον αυτόπτη μάρτυρα, η τελευταία απάντηση του τραυματιοφορέα σε σαφή ειρωνικό τόνο:
Τραυματιοφορέας: "Αν λιποθυμήσει, θα τον μαζέψω εγώ...!"
Ο συνοδός γύρισε στον 87χρονο, τον βοήθησε να σηκωθεί από την καρέκλα που καθόταν και πήραν μαζί το δρόμο προς τα εξωτερικά ιατρεία.
Ο ηλικιωμένος ρώτησε τον συνοδό του: "Δεν θα πάμε με καροτσάκι;"
-"Όχι", του απάντησε ο συνοδός του, εμφανώς απογοητευμένος. "Θα σου εξηγήσω στον δρόμο. Αν νιώσεις την παραμικρή αδιαθεσία, θα μου το πεις αμέσως."
Και οι δύο ξεκίνησαν σιωπηλά. Ο γιος κρατούσε τον πατέρα του από το μπράτσο, καθώς έκαναν τα πρώτα βήματα μέσα στον καύσωνα της διαδρομής προς τα εξωτερικά ιατρεία.
Ίσως ο τραυματιοφορέας να εφάρμοζε έναν υπηρεσιακό κανόνα. Αν πράγματι υπάρχει τέτοιος κανόνας, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να τηρείται. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην εφαρμογή ενός κανονισμού και στον τρόπο με τον οποίο αυτός εφαρμόζεται. Γιατί η αποστολή ενός νοσοκομείου δεν εξαντλείται στη θεραπεία των ασθενειών. Περιλαμβάνει και τη φροντίδα του ανθρώπου. Την επίδειξη ανθρωπιάς και ευγένειας.
Η εικόνα που έμεινε στον αυτόπτη μάρτυρα, όπως τη μετέφερε στο Toc, δεν ήταν εκείνη ενός υπαλλήλου που τήρησε έναν κανονισμό. Ήταν η εικόνα ενός τραυματιοφορέα που έκανε επίδειξη ισχύος απέναντι στην ανθρώπινη αδυναμία στο όνομα του κανονισμού. Τού έμεινε , βεβαίως, και η εικόνα ενός 87χρονου εμφανώς ταλαιπωρημένου ανθρώπου που, εν μέσω καύσωνα, έκανε πεζός τη διαδρομή του, κρατώντας τον γιο του από το μπράτσο. Και μιας συναδέλφου του τραυματιοφορέα που επιχείρησε να δείξει λίγη ανθρωπιά, αλλά αποτράπηκε.
Σε ένα νοσοκομείο, οι κανονισμοί είναι απαραίτητοι. Η ανθρωπιά όμως δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρείται προαιρετική. Και βεβαίως δεν αγοράζεται. Ούτε με όλα τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης το οποίο αναβαθμίζει εμφανώς τα νοσοκομεία μας. Ευτυχώς η ανθρωπιά είναι δωρεάν. Για όποιον, βέβαια, την έχει...