Οταν ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν εργάτης κλωστοϋφαντουργίας - Το συγκινητικό "αντίο" συναδέλφου του στο εργοστάσιο

eurokinissi

Με μια συγκινητική ανάρτηση με τίτλο "Ο Γιώργος, ο παντοτινός "εργάτης κλωστοϋφαντουργίας”", ο Γιώργος Γιαννακόπουλος αποχαιρετά τον αγαπημένο δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη και θυμάται τα χρόνια που ήταν εργάτες στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας ΠΑΝΑΓΟΣ ΑΒΕΝΥ στο κάτω Χαλάνδρι.

Ο κ. Γιαννακόπουλος θυμάται τη βαθιά φιλία του με τον Γιώργο Παπαδάκη, από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και τη δουλειά τους ως εργάτες κλωστοϋφαντουργίας, μέχρι τη συνδικαλιστική δράση και τη μετέπειτα δημοσιογραφική του πορεία, τονίζοντας τη συνέπεια, το ήθος και τον αμετάβλητο χαρακτήρα του.

Οπως γράφει, ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν εργάτης στο βαφείο της κλωστοϋφαντουργίας και μαζί κινητοποιήθηκαν και συγκρότησαν το πρώτο σωματείο εργαζομένων στο εργοστάσιο σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους.

Ολόκληρη η ανάρτηση-"αντίο" στον Γιώργο Παπαδάκη:

Ο Γιώργος, ο παντοτινός "εργάτης κλωστοϋφαντουργίας"
Με τον Γιώργο ζήσαμε τη νιότη μας μαζί.
Από την εποχή της Μεταπολίτευσης.
Οι πρώτες πολιτικές συζητήσεις στην ταβέρνα ο "ΚΗΠΟΣ".
"Ταβερνιάρης" ο αδελφός του Μάρκος.
Η φιλία μας "δέθηκε" όταν νεότατοι πιάσαμε δουλειά ως εργάτες κλωστοϋφαντουργίας στο εργοστάσιο ΠΑΝΑΓΟΣ ΑΒΕΝΥ στο κάτω Χαλάνδρι.
Εγώ στο κλωστήριο, ο Γιώργος στο Βαφείο.
Εκείνα τα χρόνια ο Γιώργος ήταν ήδη φοιτητής στο οικονομικό πανεπιστήμιο.
"Η διανόηση στην εργατιά", έτσι τον αποκαλούσαν όλοι οι συνάδελφοι τότε.
Ψηλός, ευθυτενής, με μαύρα μακριά μαλλιά και το επιβλητικό (από τότε) μουστάκι.
Ο ωραίος της εποχής.
Ο πιο ωραίος στο εργοστάσιο.
Συνεπέστατος στην δουλειά.
Καθημερινά από τούς πρώτους στο πόστο του.
Πρωί πρωί, 5.30 με 6.00, να πιούμε καφέ μαζί με τους εργάτες της βάρδιας πριν ξεκινήσει το μεροκάματο.
Μαζί μπροστάρηδες και στο συνδικαλισμό.
Δημιουργήσαμε το πρώτο σωματείο στο εργοστάσιο, στο οποίο συμμετείχαν, πάνω κάτω, 500 εργαζόμενοι.
Και δεν ήταν εύκολοι καιροί.
Με άκρα μυστικότητα μαζέψαμε τις πρώτες 21 υπογραφές με κίνδυνο απόλυσης.
Τόσες υπογραφές ήταν απαραίτητες για έγκριση σωματείου από το Πρωτοδικείο.
Στην πρώτη κλαδική απεργία πριν καλά καλά ξημερώσει είχαμε οργανώσει την πρώτη απεργία στο εργοστάσιο.
Τότε ήταν που γράφτηκε στο σωματείο η πλειοψηφία των εργαζομένων.
Τότε ήταν θυμάμαι που μαζί με τον Γιώργο αναλάβαμε την διοίκηση του σωματείου με τη σύμφωνη γνώμη και την προτροπή της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων μας.
Πανέξυπνος, αγωνιστής, οργανωτικός, ενέπνεε σεβασμό ο μακρυμάλλης με το μουστάκι..
Γιατί ο Γιώργος ήταν από τους καλύτερους και συνεπέστερους εργαζόμενους παράλληλα με τα συνδικαλιστικά του καθήκοντα.
"Κεφάλαιο" σημαντικό της ζωής του το εργοστάσιο όπως μου έλεγε.
Το "κέρδισε" ολάκερο με το σπαθί του, για την ακρίβεια με το ντόμπρο, ανοιχτό χαρακτήρα του, τη στήριξη, που πρόσφερε με χαρά πριν καν τη ζητήσεις.
Καθόλου δεν άλλαξε από τότε ο Γιώργος.
Ούτε ως νεαρός δημοσιογράφος στην αρχή της δεκαετίας του '80 στην ΕΡΤ, ούτε μετά στη δημοσιογραφική του απογείωση.
Για αυτό άλλωστε όλη η Ελλάδα, χρόνια και χρόνια, περίμενε στην τηλεόραση την "Καλημέρα" του Γιώργου Παπαδάκη κάθε πρωί, όπως ακριβώς εγώ περίμενα τον Ψηλό με τα μακριά μαλλιά και το μουστάκι, για να πιώ αξημέρωτα μαζί του τον πρώτο καφέ πριν τη βάρδια.

Διαβάστε Επίσης

Ο Λιάγκας αποκάλυψε τι είχαν πει οι γιατροί στον Γιώργο Παπαδάκη - "Του έμεινε ο καημός"

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr