Αντίο κύριε Στάθη
"Ποιος ξέρει, ίσως εκεί να ταξιδεύει, αυτή την στιγμή, ο αγαπημένος μας κ. Στάθης. Στα παράλια του Βοσπόρου. Ίσως, πάλι, να πλανάται πάνω από τα νερά της Κινέτας, όπου πλατσούριζε παιδί. Ή, ακόμη, και στις κατασκηνώσεις της Πεντέλης. Αυτά μας έλεγε, μόλις πριν από λίγο καιρό, για τα παιδικά του χρόνια, κρατώντας το πηδάλιο, στο δεύτερο τεύχος της μικρής μας σχεδίας.
"Μου άρεσαν πολύ τα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχνε η μητέρα, ειδικά το νεραντζάκι. Έψαχνα, λοιπόν, να βρω πού έκρυβε τα βαζάκια με τα γλυκά, αλλά δεν κατάφερνα να τα εντοπίσω", σκάλιζε ανάμεσα στο μπαούλο με το θησαυρό των αναμνήσεών του. Ο κύριος Στάθης, ο Στάθης μας, με τα μπλε μάτια, το σμαραγδένιο χαμόγελο, τη μαλαματένια καρδιά δεν θα ξαναφορέσει το κόκκινο γιλέκο, δεν θα μας ξαναδώσει καραμελίτσα βουτύρου από εκείνες με το χρυσό περιτύλιγμα και την κόκκινη αγελαδίτσα, δεν θα μας αφηγηθεί άλλες ιστορίες για τους καλούς ανθρώπους που αγοράζουν τη "σχεδία" μας."
Είχε μέρες να φανεί και ανησυχήσαμε.
"Πήγε ο Νικόλας το πρωί, να τον γυρέψει, να του χτυπήσει την πόρτα. Απέξω, ακουγόταν το ραδιοφωνάκι να παίζει ακόμη, τραγούδια τρυφερά, λυπημένα. Τον βρήκε άψυχο, μόνο, στο διαμερισματάκι του, στον Νέο Κόσμο. Είχαν περάσει πέντε-έξι μέρες, μας είπαν οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ.
Αχ, πόσο ευχόμαστε να λέγανε την απόλυτη αλήθεια όλα αυτά που μας έλεγες, για το καλό που σου έκανε στην ψυχή σου και στο νου σου η "σχεδία" και ο κόσμος γύρω της, σε αυτήν την τελευταία στροφή της ζωής σου. Πόσο απολάμβανες να είσαι εκεί έξω με το κόκκινο γιλέκο και να ανταλλάσσεις κουβέντες και χαμόγελα με τον κόσμο όλο. Πόσο στενοχωριόμαστε που δεν προλάβαμε να σε κεράσουμε από το δικό μας γλυκό νεραντζάκι.
Να σε γλυκάνουμε, καλέ μας άνθρωπε, τόση χαρά που μας έδινες κάθε μέρα. Θα σε ευχαριστούμε για πάντα για όλα αυτά που τόσο απλόχερα μας χάρισες. Αντίο κύριε Στάθη."
Στην ιστοσελίδα της Σχεδίας δημοσιεύθηκε πρόσφατα ένα κείμενο με τις αναμνήσεις του κ. Στάθη από την παιδική του ηλικία.
Γλυκό νεραντζάκι
Τα καλοκαίρια, πηγαίναμε για μπάνιο οικογενειακά στην Κινέτα, αλλά επειδή η θάλασσα βάθαινε απότομα εμείς τα παιδιά δεν μπαίναμε μέσα και ο πατέρας στενοχωριόταν. Πολλές φορές, μας έλεγε "γυρνάμε στο σπίτι". Δεν επιστρέφαμε, όμως, στο σπίτι, πηγαίναμε για μπάνιο στη Λούτσα, όπου η θάλασσα ήταν πολύ πιο ρηχή. Αγαπημένη μου ασχολία από δέκα χρονών ήταν το ποδόσφαιρο. Με το που τελειώναμε το σχολείο, πηγαίναμε να παίξουμε στις αλάνες της γειτονιάς. Εγώ είχα μια μπάλα χωρίς σαμπρέλα και, για να φουσκώσει, της έβαζα μέσα ένα μπαλόνι. Περίμεναν τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς πότε θα έφερνα αυτήν την μπάλα. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, πήγαινα κατασκήνωση στην Πεντέλη.
Εκεί παίζαμε πολύ πινγκ πονγκ. Είχα βγει και πρωταθλητής μια φορά. Όταν έβρεχε, τα τραπέζια του πινγκ πονγκ μάζευαν νερό και το μπαλάκι δεν αναπηδούσε καλά.
Εγώ, όμως, είχα ειδικευτεί στο παιχνίδι μετά τη βροχή και κέρδιζα πάντοτε. Μου άρεσαν πολύ τα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχνε η μητέρα, ειδικά το νεραντζάκι. Έψαχνα, λοιπόν, να βρω πού έκρυβε τα βαζάκια με τα γλυκά, αλλά δεν κατάφερνα να τα εντοπίσω. Αν κρατούσα σήμερα ένα πηδάλιο, θα ήθελα να πάω στα παράλια του Βοσπόρου.