theToc Magazine
Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019
Magazine
fernanto-santos-ellinas-apo-pathos

Φερναντο ΣαντοΣ: ΕλληναΣ απο παθοΣ της Χριστίνας Κατσαντώνη

Δεν είναι Ελληνας από «κούνια», αλλά από πάθος. «Κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν, δεν μπορείς να τα εξηγήσεις» έχει ο ίδιος πει. Σε αυτόν συνέβη μια σχέση ζωής με την Ελλάδα και σε μας ένας άνθρωπος με πάθος, ικανός να κάνει τις καλύτερες εθνικές αρετές να λάμψουν.

 

Μια χιονισμένη μέρα στο Κεφαλάρι

Γυρίζουμε το ρολόι του χρόνου πίσω, στον Ιανουάριο του 2002. Βρισκόμαστε στο μεσημέρι της 7ης Ιανουαρίου, μιας σπάνιας μέρας στην πρωτεύουσα. Το χιόνι πέφτει πυκνό κι όσο περνά η ώρα κλείνει η κυκλοφορία ακόμα και στους πιο κεντρικούς δρόμους. Στο μεταξύ, η φήμη σέρνεται από το πρωί: ο Σάντος το αποφάσισε, φεύγει από την ΑΕΚ. Η φήμη επιβεβαιώνεται, οι νιφάδες του χιονιού πυκνώνουν. Τα βόρεια προάστια είναι αποκλεισμένα, η πρόσβαση είναι σχεδόν αδύνατη, όμως οπαδοί της ΑΕΚ, μέλη της Original, οι ίδιοι οι παίκτες της αντιδρούν άμεσα. Συγκεντρώνονται τζιπ 4Χ4 και άλλα οχήματα που έχουν αλυσίδες και μια ομάδα ετερόκλητων μεταξύ τους ανθρώπων δίνει αγώνα για να φτάσει στο σπίτι του στο Κεφαλάρι, με κοινό στόχο να τον μεταπείσουν να μη φύγει από την ΑΕΚ, να μη φύγει από την Ελλάδα...

 

 

Ισως εκείνη η στιγμή, που ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού του είδε φίλους και οπαδούς μέσα στα χιόνια να παρακαλούν αυτόν, τον μέχρι πρότινος ξένο, να μη φύγει, να ήταν μια από εκείνες που καθόρισαν τη μαγική σχέση που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε έναν αλύγιστο αλλά και παθιασμένο Πορτογάλο με την Ελλάδα και τους Ελληνες.

Τους ίδιους που του άσκησαν κριτική, τον σατίρισαν ή τον λοιδώρησαν. Του έβγαλαν παρατσούκλια περί ταπεινής ποδοσφαιρικής προέλευσης («ο καρπουζάς του Εστορίλ»), τον έστειλαν πίσω στο χωριό του με ευγενή συνθήματα («go village» του φώναζαν ακόμα και σε συνέντευξη Τύπου οπαδοί του ΠΑΟΚ), τον έχρισαν looser, του έκαναν πλάκα μέχρι και για το δερμάτινο μπουφάν ή το φραπέ που δεν αποχωριζόταν.

Τους ίδιους που το 2012, όταν οδηγούσε την Εθνική μέχρι τα προημιτελικά του Euro, χειροκρότησαν αυθόρμητα κι ένιωσαν τις φωνές τους να ενώνονται με τη δική του στην απάντηση που έδωσε σε Βρετανό δημοσιογράφο, ο οποίος ρώτησε: «Η Αντζελα Μέρκελ είπε ότι οι Ελληνες πρέπει να δεχτούν τη λιτότητα. Θα πρέπει καλύτερα να μη μιλάει και μήπως αυτό σας εμπνέει στην προετοιμασία για να αντιμετωπίσετε την Γερμανία;» «Αυτό που μας εμπνέει, είναι η ιστορία της Ελλάδας» είχε απαντήσει. «Αυτό εμένα με εμπνέει πάρα πάρα πολύ. Ο ελληνικός λαός έχει τεράστια περηφάνια για την ιστορία που κουβαλάει και νομίζω ότι αξίζει το σεβασμό όλου του κόσμου. Θα πρέπει όλοι μας να σεβόμαστε τους Ελληνες γιατί όλες οι αρχές, της Δημοκρατίας, της επιστήμης, όλα, ξεκίνησαν από την Ελλάδα. Οπότε είναι πολύ δύσκολο οποιοσδήποτε να μας κάνει μαθήματα».

Το πρώτο πληθυντικό, που χρησιμοποίησε στο φινάλε, κατανοητό και άξιο. Ο σενιόρ Φερνάντο Μανουέλ Φερνάντες Ντα Κόστα Σάντος, ο κύριος Σάντος δεν χρειαζόταν το Μουντιάλ για να πολιτογραφηθεί Ελληνας. Στις μνήμες μας είχε ούτως ή άλλως χαραχθεί ωραίος ως Ελλην...

 

 

 

 

 

«Οποτε βρίσκομαι μακριά, πάντα κάτι με τραβάει πίσω στην Ελλάδα»

Η σχέση του με την Ελλάδα δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί καρμική. Θα μπορούσε να είχε λήξει πρόωρα, αν εκείνη τη χιονισμένη μέρα του Ιανουαρίου, επέμενε στην απόφαση να φύγει κι έριχνε μαύρη πέτρα πίσω του. Ομως δεν έγινε έτσι. Ούτε λίγους μήνες μετά, όταν έφευγε από την ΑΕΚ του Ψωμιάδη για να επιστρέψει αργότερα στην ΑΕΚ του Ντέμη, ούτε όταν ξαναγύριζε και ξανάφευγε ως αποτυχημένος από τον Παναθηναϊκό, ούτε όταν έφευγε από τον ΠΑΟΚ. Στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη το Μάιο του 2010 εξηγούσε ότι το επάγγελμα του προπονητή έχει τις απαιτήσεις του. «Κουράζομαι, κοιμάμαι λίγο, τα προβλήματα είναι ατελείωτα. Τα συναισθήματα κάθε μέρα είναι διαφορετικά. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να ηρεμήσω, όμως επειδή είμαι και λίγο τρελός μπορεί σε τρεις μήνες να κουτουλάω τους τοίχους για να βρω κάτι...».

Το επάγγελμα του προπονητή έχει τις δυσκολίες του όμως αυτό επέλεξε, αλλιώς θα έμενε μηχανικός, όπως και σπούδασε. Επίσης δεν χρειάστηκε να κουτουλήσει τοίχους. Χαλάρωσε, γύρισε στη χώρα του, είδε την κόρη του, πήγε διακοπές, ταξίδεψε στη Βραζιλία για να δει το γιο του, πέρασε χρόνο με το εγγόνι του και τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς ανακοινώθηκε στο τιμόνι της Εθνικής. «Οποτε βρίσκομαι μακριά πάντα, κάτι με τραβάει πίσω στην Ελλάδα» παραδέχτηκε. «Εχω αγαπήσει αυτό τον τόπο. Δεν γίνεται αλλιώς...».

 

 

 

 

Ο Πορτογάλος που νοσταλγεί -και κερδίζει- σαν Ελληνας

Η νοσταλγία είναι μια λέξη που χρησιμοποιεί όταν μιλά για την Ελλάδα αλλά και για την πατρίδα του την Πορτογαλία. Νόστος, λέξη καθαρά ελληνική, όμως η νοσταλγία, όπως λέει είναι γραμμένη στην κουλτούρα των Πορτογάλων λόγω των μεγάλων ταξιδιών που έκαναν στις αποικίες.

Η αγάπη στην Ελλάδα δεν διαταράσσει τον δεσμό του με την πατρίδα του. Γέννημα θρέμμα της Λισσαβώνας, έμαθε την μπάλα στις Ακαδημίες της Μπενφίκα και συνέχισε σε Μαριτίμο και Εστορίλ. Σε ηλικία 33 ετών αντιμετώπισε το δίλημμα: να επιλέξει τη ζωή ενός μηχανικού -είχε πτυχίο και καινούρια δουλειά- ή να παραμείνει στα γήπεδα και να συνεχίσει να μυρίζει γρασίδι για κάθε μέρα της ζωής του -όπως έχει πει «μια φορά που δεν το έκανα, δεν ήξερα πού βρισκόμουν».

Η ζωή, βεβαίως, ήξερε πού ανήκει. Στα 33 του ανέλαβε την Εστορίλ για να την οδηγήσει από την Γ' κατηγορία στην πρώτη. Η Πόρτο τον κάλεσε στο λιμάνι για να την οδηγήσει στο νταμπλ και στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Επόμενος σταθμός; Η ΑΕΚ, που έβαλε μια δεύτερη πατρίδα στη ζωή του.

Στην Ελλάδα έμαθε για τους αρχαίους κλασικούς, διάβασε Σωκράτη και άκουσε μπουζούκι, αγάπησε τον μουσακά και θαύμασε τα Μετέωρα. Εζησε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα (παλιότερα βόρεια, τα τελευταία χρόνια στο Ελληνικό, από όπου μπορούσε να ατενίζει τη θάλασσα), έκανε τις διακοπές του στα νησιά. Και το κυριότερο; Εκανε αυτό ακριβώς που τον χαρακτηρίζει σε κάθε του συνεργασία: την τροφοδότησε με πάθος και συναίσθημα.

Ακόμα κι όσοι αμφισβητούσαν την παρουσία του στην Εθνική ή το ταλέντο του ως προπονητή, δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν το ότι νοιάστηκε γι' αυτή την ομάδα. Την έβλεπε στο ξύπνιο και στον ύπνο του, παρακολουθούσε αγώνες και παίκτες από όλη την Ελλάδα, νοιάστηκε για το παρόν αλλά και για το μέλλον της, δημιουργώντας τις υποδομές που θα βοηθήσουν να αναδειχτεί η επόμενη γενιά. Και παράλληλα «δέθηκε» με τους παίκτες, έγινε ο άνθρωπος που ακούνε και συμβουλεύονται. Οπως έκανε άλλωστε σε όλες τις ομάδες του, δημιουργώντας αληθινούς φίλους, όπου κι αν συνεργάστηκε.

Στις 19 του προηγούμενου Νοεμβρίου, το σφύριγμα της λήξης του αγώνα με τη Ρουμανία βρήκε τους ποδοσφαιριστές να πανηγυρίζουν στο κέντρο του γηπέδου και τον ίδιο να τρέχει να αφιερώσει τη νίκη πρόκριση στην εξέδρα. «Αυτό με ανάγκασε η καρδιά μου να κάνω» εξήγησε μετά «γιατί ήξερα ότι αυτή η πρόκριση είναι πάνω απ' όλα σημαντική για τον ελληνικό λαό». Νωρίτερα, οι παίκτες τον πήραν στα χέρια τους και τον πετούσαν στον αέρα, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την ευγνωμοσύνη τους για την πρόκριση στο Μουντιάλ. «Ευχαριστώ τον Θεό και τους παίκτες μου» είπε στην κάμερα με δάκρυα και σπαστά ελληνικά. «Αυτή η νίκη είναι για τον ελληνικό λαό».

 

 

 

 

Τα πάθη και οι αδυναμίες ενός φανατικού καπνιστή

Το τσιγάρο είναι μια από τις μεγάλες εξαρτήσεις του. Είναι μανιώδης καπνιστής, ωστόσο πριν το Euro του 2012 αποφάσισε να το κόψει, όπως είχε υποσχεθεί στην οικογένειά του. Αντεξε κάτι παραπάνω από ένα μήνα. Οταν η ομάδα πήγε στην Πολωνία για το Euro, το τσιγάρο βρέθηκε ξανά στο χέρι του.

 

Μια συνήθεια που ανακάλυψε στην Ελλάδα ήταν αυτή του φραπέ. Ξεκίνησε να πίνει ένα καλοκαίρι χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς ήταν αυτό το δροσιστικό ρόφημα που απολάμβανε σε μεγάλες ποσότητες. Οι Ελληνες τον έβλεπαν παραξενεμένοι να κατεβάζει φραπέ το ένα μετά το άλλο, χωρίς ακόμα να έχει ιδέα πόση καφεΐνη κατανάλωνε.

Πέρα από την μπάλα, η οικογένεια είναι η μεγάλη αδυναμία του. Πιστεύει στον Θεό -είναι καθολικός- και προσεύχεται σε κάθε ευκαιρία -είχε κυκλοφορήσει μάλιστα και φωτογραφία του να προσεύχεται γονατιστός στην Εκκλησία.

Ως άνθρωπος, είναι τύπος που δεν μασάει τα λόγια του κι αυτό δεν βγαίνει πάντα σε καλό. Στη ιστορία έχουν μείνει δύο ατάκες του: το σοφό «όποιος φοβάται να πάρει σκύλο» και η παρομοίωση περί ψαριών και θαλασσινών που έκανε όταν ήταν στον ΠΑΟΚ (για το οποίο ύστερα ζήτησε συγγνώμη αν προσέβαλε τους οπαδούς): «Είναι σαν να καθόμαστε σ' ένα τραπέζι ως μια μεγάλη και ονομαστή οικογένεια που έχει λεφτά, να έχουμε στο κέντρο μία πιατέλα με σαρδέλες και εμείς να τις βλέπουμε σαν αστακούς και να λέμε ότι είναι αστακοί».

Η σχέση του με την Εθνική τελειώνει σε λίγες μέρες (τυπικά τη Δευτέρα) ανεξαρτήτως του τι θα γίνει στον αγώνα με την Κόστα Ρίκα. Εχει πάρει την απόφαση να πει αντίο και για οικονομικούς λόγους και γιατί θέλει να γυρίσει στην καθημερινή δουλειά και να αναζητήσει νέα κίνητρα. Η σχέση με την Ελλάδα, βέβαια, δεν τελειώνει εδώ. Είναι ασφαλής η πρόβλεψη ότι ο Ελληνας Φερνάντο Σάντος πάντα θα επιστρέφει...

 

 

 

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

Βαμβακου: Η αναβιωση ενοΣ χωριου απο πεντε νεουΣ ανθρωπουΣ "Xρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί"
To σπανιο μεγαλειο του Αντετοκουνμπο: Απο τα Σεπολια στην κορυφη του NBA "Προφανώς, θα έχω παιδιά που θα μεγαλώσουν στις Η.Π.Α., αλλά κάποια μέρα ελπίζω ότι μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα"
H ΚΟΑ συναντα τον Σπιλμπεργκ. 15 πραγματα που δεν ξερατε για εκεινον Η πρώτη τη τάξει ορχήστρα της χώρας, θα ερμηνεύσει μελωδίες που επένδυσαν όλες τις στιγμές αγωνίας, έντασης, δακρύων και γέλιου ταινιών του Σπίλμπεργκ
Το Μουσειο ΑκροποληΣ εγινε δεκα χρονων και γιορταζει! Ευχαριστεί τα 14.500.000 επισκέπτες που βρέθηκαν στους χώρους του μέχρι σήμερα και διοργανώνει μια βεντάλια υπέροχων νέων δράσεων
Αγ.Σοφια ΤραπεζουντοΣ: Κραυγη για το βυζαντινο μνημειο του Ποντου Επιστολή στην τουρκική κυβέρνηση από το Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων με το βλέμμα στη διάσωση του μοναδικού βυζαντινού μνημείου του Πόντου.
"The Palace at 4 a.m." στο Αρχαιολογικο Μουσειο Μυκονου Η έκθεση εμπνέεται από τη συλλογή του Μουσείου και δανείζεται τον τίτλο της από το έργο ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας, του Alberto Giacometti
Στη Δηλο του φωτοΣ με τιΣ 29 ανθρωπινεΣ μορφεΣ του Antony Gormley Η σύγχρονη τέχνη συναντά ένα χώρο εμπορίου και πολυπολιτισμικότητας, ένα τόπο ανταλλαγής ιδεών και αγαθών· κέντρο όπου λατρεύονταν διαφορετικές θρησκείες.
Νομισματα που αφηγουνται την ιστορια τηΣ ΕλλαδαΣ Την νομισματική τέχνη στην οποία η Ελλάδα έχει μεγάλη παράδοση αναδεικνύουν τα συλλεκτικά κι αναμνηστικά νομίσματα που τυπώνονται κάθε χρόνο από την ΤΤΕ και το ΥΠΟΙΚ
ΜεγαΣ ΑλεξανδροΣ: Η περιπετεια ενοΣ αγαλματοΣ στην Αθηνα Η ιστορία του αγάλματος του μεγάλου Αλεξάνδρου που βρήκε τη θέση του μετά από τρεις και πλέον δεκαετίες και αποκαλύπτεται στους Αθηναίους σήμερα, 19 Απριλίου 2019.
Τζ. Ασανζ: Ο ανθρωποΣ που αλλαξε τη δημοσιογραφια Ο άνθρωπος που άλλαξε τη δημοσιογραφία

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook