theToc Magazine
Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019
Magazine
i-erwtiki-logotexnia-sto-sinema

Η ερωτικη λογοτεχνια στο σινεμα της Χριστίνας Κατσαντώνη

Ξεκινάμε από αυτό, για να το αποκλείσουμε από τη λίστα μας: εντάξει, ο μίστερ Κρίστιαν Γκρέι και οι ερωτικές περιπέτειες του σε ένα δωμάτιο με χειροπέδες, μαστίγια και την αθώα παρθένα Αναστασία είναι το must της εποχής, καθώς έφερε στο επίκεντρο των μεγάλων mainstream κινηματογραφικών παραγωγών την ιστορία ενός σαδομαζοχιστικού έρωτα που ξετρέλανε το αναγνωστικό κοινό και κέρδισε τις χειρότερες κριτικές. Το Fifty shades of grey δεν διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες ούτε και στάθηκε κάτι παραπάνω από ένα... Twilight -με τη διαφορά ότι ο βρικόλακας είναι ένας γοητευτικός νέος με σαδομαζοχιστικά γούστα στο σεξ.

Η ερωτική λογοτεχνία έχει να επιδείξει έργα πολύ πιο ουσιαστικά και τολμηρά, κάποια εκ των οποίων μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Από τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ μέχρι τον Κούντερα και τον Μπρυκνέρ, η διαδρομή είναι τεράστια και περιλαμβάνει σημαντικές δημιουργίες. Επιλέξαμε κάποια από τα καλύτερα και πιο χαρακτηριστικά, διαφορετικά μεταξύ τους έργα, που κέρδισαν το ενδιαφέρον, συζητήθηκαν κι άσκησαν επιρροή και ως βιβλία και ως ταινίες. Αλλοτε ακραία κι άλλοτε πιο φιλοσοφημένα, άλλοτε με έμφαση στο συναίσθημα κι άλλοτε στη σάρκα...

 

 

Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα, Πασκάλ Μπρυκνέρ 1981 - Ρομάν Πολάνσκι 1992

Οπως οι ήρωες του βιβλίου του Γάλλου Πασκάλ Μπρυκνέρ (κυκλοφόρησε το 1981), φτάνουν από τον απόλυτο έρωτα στο μίσος και στη μανία για εκδίκηση, έτσι και οι αναγνώστες του: μια το λατρεύουν, την άλλη το μισούν, διαβάζοντας τις ακραίες περιγραφές του για την εξέλιξη ενός έρωτα από το πάθος, στην εξερεύνηση ακραίων διαστροφών και στην τελική εκδίκηση μέσα από την ταπείνωση, τον φυσικό και ηθικό εξευτελισμό του άλλου.

Φυσικά ο Πολάνσκι δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πολλά από τα ακραία κομμάτια του βιβλίου -όπως και έκανε- ωστόσο η ταινία που παρουσίασε το 1992 με τον Πίτερ Κογιότ, τη σύζυγό του Εμανουέλ Σενιέ, τον Χιου Γκραντ και την Κριστίν Σκοτ Τόμας, κατάφερε να πιάσει και να μεταφέρει την ατμόσφαιρα μιας μοιραίας, αρρωστημένης σχέσης, σε συνδυασμό με τις ανικανοποίητες επιθυμίες ενός καθώς πρέπει παντρεμένου ζευγαριού. Σε καμία περίπτωση, όμως, όχι στο βαθμό που με αγριότητα και πάθος -μέχρι αηδίας- το έκανε το βιβλίο. Να σημειωθεί ότι ο Πολάνσκι διάλεξε διαφορετικό τέλος για την ταινία από αυτό, με το οποίο έκλεισε ο Μπρυκνέρ το έργο του. Και τα δύο έχουν το δικό τους ενδιαφέρον -και εδώ υπερέχει το βιβλίο.

 

 

Η ιστορία της Ο, Πολίν Ρεάζ 1954 – Ζιστ Ζεκέν 1975

Οτιδήποτε κι αν πούμε για τη συγγραφή του βιβλίου «Η ιστορία της Ο» αγγίζει τα όρια του θρύλου, αρχής γενομένης από τη συγγραφέα του, Πολίν Ρεάζ ή Ντομινίκ Ορί ή ίσως Αν Ντεκλό -εκτός κι αν τελικά ήταν άντρας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1954 με το ψευδώνυμο Πολίν Ρεάζ, το οποίο 40 χρόνια μετά αποκαλύφθηκε ότι ανήκε σε μια 87χρονη σεβάσμια κυρία, που συστήθηκε ως Ντομινίκ Ορί, όμως τελικά θεωρείται πως η πραγματική ταυτότητά της -που έγινε γνωστή μετά τον θάνατό της- ήταν αυτή της Γαλλίδας συγγραφέως Αν Ντεκλό. Πολλοί, βεβαίως,είναι αυτοί που πιστεύουν ότι πίσω της πάντα κρυβόταν ένας άντρας, κρίνοντας το βιβλίο πολύ τολμηρό για να μπορεί να το γράψει μια γυναίκα.

Ενας αντίστοιχος ανταγωνισμός εραστών, στάθηκε η αφορμή της δημιουργίας του. Η δημοσιογράφος Ορί (ή Ντεκλό) διαφωνούσε με τον εραστή της και θαυμαστή του έργου του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, Ζαν Πολάν, για το αν μια γυναίκα μπορεί να γράψει όχι μόνο για σεξ, αλλά και για σαδομαζοχισμό ή είναι από τη φύση της περιορισμένη να γράφει μόνο αισθηματικά μυθιστορήματα. Ξεκίνησε να γράφει την «Ιστορία της Ο» με τη μορφή επιστολών, αφήνοντάς τον τόσο κατάπληκτο και γοητευμένο που την προώθησε αμέσως για έκδοση. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1955 στη Γαλλία προκαλώντας σάλο και σοβαρά προβλήματα στον εκδοτικό οίκο ενώ για τουλάχιστον μια δεκαετία απαγορεύτηκε η έκδοσή του σε χώρες όπως η Βρετανία.

Οι κριτικοί εντυπωσιάστηκαν και το κοινό σοκαρίστηκε από την ιστορία μιας Παριζιάνας φωτογράφου, η οποία εκπαιδεύεται ως πειθήνια ερωτική σύντροφος για να μπορεί να ικανοποιεί κάθε επιθυμία του εραστή της.

Εννοείται πως ο κινηματογράφος ενδιαφέρθηκε άμεσα για τη μεταφορά του βιβλίου, όμως λόγω των αυστηρών περιορισμών της εποχής, χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια μέχρι την πρώτη και πιο κλασική κινηματογραφική απεικόνισή του από τον Γάλλο σκηνοθέτη Ζιστ Ζεκέν -ο οποίος ένα χρόνο πριν είχε κάνει την Εμμανουέλα- με πρωταγωνίστρια την Κορίν Κλερί. Και εδώ η προβολή συνάντησε προβλήματα απαγόρευσης σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Συγκριτικά με το βιβλίο, η ταινία ήταν ένα τολμηρό φιλμ, που αν και προσέγγισε επιφανειακά και με διάθεση soft πορνό το υλικό της, στάθηκε σημείο αναφοράς για τον κινηματογράφο και τους θεατές της εποχής.

 

 

120 μέρες στα Σόδομα, Μαρκήσιος Ντε Σαντ 1785 – Πιερ Πάολο Παζολίνι 1975

Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικό σοκ, για ένα βιβλίο και μια ταινία, που προκάλεσαν, σόκαραν και παραμένουν κλασικά στο είδος τους δεν έχουμε παρά να πάμε στους πλέον ειδικούς -καθείς στην τέχνη του: Μαρκήσιος Ντε Σαντ και «120 μέρες στα Σόδομα» (το έργο που γράφτηκε στις φυλακές της Βαστίλλης το 1785) και Πιερ Πάολο Παζολίνι και «Σαλό, 120 μέρες στα Σόδομα» (1975). Οχι, βιβλίο και ταινία δεν είναι πιστά αντίγραφα -κάθε άλλο-, ωστόσο το καθένα βρίσκει στόχο με τον δικό του σοκαριστικό τρόπο.

Το ακραίο και ανατρεπτικά βλάσφημο έργο του Ντε Σαντ περιγράφει σε μορφή ημερολογίου τα έργα μιας παρέας φιλήδονων ευγενών που εφάρμοζαν στην πράξη τις πιο ανόσιες διαστροφές σε 46 αθώα, νεαρά θύματα, που απομόνωσαν σε έναν πύργο.

Ο Παζολίνι βρήκε στο κείμενο του Ντε Σαντ την ευκαιρία να κάνει το δικό του σχόλιο πάνω στην πολιτική. Τοποθέτησε τη δράση στην ιταλική πόλη που συνέδεσε το όνομά της με το φασιστικό κίνημα (Σαλό) και μετέτρεψε τους πρωταγωνιστές σε φασίστες, που έχουν απαγάγει μια ομάδα νεαρών αγοριών και κοριτσιών και τους αναγκάζουν σε πράξεις ακραίας υποταγής και σαδομαζοχιστικού σεξ.

Το αποτέλεσμα στάθηκε έντονα σοκαριστικό. Οπως το βιβλίο, έτσι και η ταινία ενόχλησαν, παρεξηγήθηκαν, συκοφαντήθηκαν, αλλά κατέκτησαν εν τέλει τη θέση τους στα κορυφαία στο είδος τους έργα όλων των εποχών.

 

 

9 1/2 εβδομάδες, Ελίζαμπεθ Μακ Νιλ 1978 – Αντριαν Λιν 1986

Εδώ έχουμε το σπάνιο αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας ταινίας που δεν ανέλαβε το ρίσκο να μεταφέρει ένα φημισμένο βιβλίο, αλλά περισσότερο έκανε η ίδια διάσημο το βιβλίο από το οποίο προήλθε. Το περίφημο «9 1/2 βδομάδες», η αναπάντεχη ερωτική ιστορία που έζησαν στο πανί ο Μίκυ Ρουρκ με την Κιμ Μπάσιντζερ, δεν στάθηκε ικανό απλώς να τους μετατρέψει σε πρότυπα του σεξ, αλλά εξελίχθηκε σε μια ταινία με μεγάλη επιρροή στα ερωτικά πρότυπα και στις τάσεις. Στην ιστορία του ερωτικού σινεμά επίσης έμειναν το all time classic στριπτίζ της Μπάσιντζερ, αλλά και το σεξ με φρούτα στην κουζίνα.

Συγγραφέας του βιβλίου, το οποίο περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο με εσωτερική ένταση μια σαδομαζοχιστική σχέση, είναι η Ινγκεμποργκ Ντέι, προερχόμενη από την Αυστρία κόρη μέλους των Ες Ες, η οποία από τα 17 της μεγάλωσε κι έζησε στην Αμερική. Η ιστορία της γεννημένης το 1940 Ντέι έχει το δικό της ενδιαφέρον.

Εκανε σπουδές στη Νέα Υόρκη μέχρι που παντρεύτηκε ιερέα κι έφυγε μαζί του στην Ινδιάνα. Απέκτησε μια κόρη κι ένα γιο, ο οποίος πέθανε σε ηλικία επτά ετών. Αφησε τον άντρα της κι επέστρεψε στη Νέα Υόρκη στο πλευρό του καλλιτέχνη Τομ Σάνον. Εργάστηκε στο περιοδικό Ms και το 1978 εξέδωσε με το ψευδώνυμο Ελίζαμπεθ Μακ Νιλ το «9 1/2 βδομάδες» -το οποίο βασίστηκε σε προσωπική εμπειρία της. Το 1991 παντρεύτηκε έναν άντρα 14 χρόνια μεγαλύτερό της κι έφυγε μαζί του στο Ορεγκον. Ποτέ δεν σχολίασε την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, ούτε και θα το κάνει. Είκοσι χρόνια μετά, σε ηλικία 71 ετών κι ενώ αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, αυτοκτόνησε, ενώ τέσσερις μέρες αργότερα πέθανε και ο άρρωστος άντρας της.

 

 

Λολίτα, Βλαντιμίρ Ναμπούκοφ 1955 - Στάνλεϊ Κιούμπρικ 1962

Ενας αξιοπρεπής 40άρης παθαίνει εμμονή με την 12χρονη κόρη της σπιτονοικοκυράς του, με την οποία συνάπτει ερωτική σχέση ενώ γίνεται θετός πατέρας της. Η ερωτική επιθυμία ενός ώριμου άντρα για ένα νέο κορίτσι ήταν η κύρια αιτία που το βιβλίο του Βλαντιμίρ Ναμπούκοφ προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις όταν εκδόθηκε στο Παρίσι το 1955, στη Νέα Υόρκη το 1958, ωστόσο άσκησε τεράστια επιρροή στην ποπ κουλτούρα και γενικά στην τέχνη. Το όνομα Λολίτα, που είναι το υποκοριστικό με το οποίο ο ήρωας αποκαλεί τη μικρή αγαπημένη του, εξελίχθηκε σε συνώνυμο των πρόωρα σεξουαλικά ανεπτυγμένων κοριτσιών. Το έργο μεταφέρθηκε επανειλημμένα στον κινηματογράφο και στο θέατρο -μέχρι και σε μιούζικαλ- έγινε μπαλέτο και όπερα κι έχει κατακτήσει θέση στα καλύτερα βιβλία όλων των εποχών στην αγγλική γλώσσα.

Η κινηματογραφική μεταφορά του ήταν δύσκολο έργο, όμως αυτός που τα κατάφερε καλύτερα ήταν ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ με την ομώνυμη ταινία του 1962 και πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Μέισον και Σου Λάιον. Η ταινία, που γυρίστηκε όταν στην πραγματικότητα η πρωταγωνίστρια ήταν 14 ετών, προσπαθεί να μεταφέρει το πάθος του βιβλίου, όμως το θέμα είναι τόσο ταμπού και οι περιορισμοί της εποχής τόσο πολλοί που ο ίδιος ο Κιούμπρικ αργότερα σχολιάζει πως αν είχε συνειδητοποιήσει πόσο αυστηροί ήταν οι μηχανισμοί λογοκρισίας, δεν θα ξεκινούσε ποτέ την ταινία. Αναγκαστικά, τα περισσότερα σε αυτήν υπαινίσσονται, με αποτέλεσμα να μην αποδίδεται η δύναμη του βιβλίου.

 

 

Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι, Ντ. Χ. Λόρενς 1928 - Ζιστ Ζεκίν 1981

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η λογοκρισία οδήγησε ουσιαστικά σε δύο εκδόσεις του βιβλίου: στην αμείλικτα λογοκριμμένη που κυκλοφόρησε το 1928 στις ΗΠΑ και στην αλογόκριτη, που εκδόθηκε 30 χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατο του Ντ. Χ. Λόρενς από φυματίωση.

«Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι» σόκαρε και σκανδάλισε τη συντηρητική κοινωνία όχι μόνο με το θέμα του -ο έρωτας μιας παντρεμένης κυρίας της υψηλής τάξης για τον κηπουρό της, αλλά και με το λεξιλόγιο, με λέξεις όπως fuck και cock που χρησιμοποιεί επανειλημμένως ο Λόρενς με μια αθωότητα που υπερτονίζει τη σαρκική διάσταση του έρωτα.

Εν τέλει το βιβλίο πήρε τη θέση του στα κλασικά έργα της ερωτικής λογοτεχνίας,το ίδιο δεν ισχύει ακριβώς και για την ταινία (1981). Σε αυτήν ο σκηνοθέτης της Εμμανουέλας και της Ιστορίας της Ο, Ζιστ Ζεκίν, ξαναβρίσκει την πρωταγωνίστρια της Εμμανουέλας, Σύλβια Κριστέλ και μαζί της φτιάχνει μια σχετικά μέτρια ταινία χαμηλού κόστους, μονίμως εστιασμένη σε πλάνα όμορφων γυμνών κορμιών...

 

 

Η Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, Μίλαν Κούντερα 1984 - Φίλιπ Κάουφμαν 1988

Η «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» σίγουρα δεν έχει και πολλά κοινά ούτε με την αβάσταχτη αγριότητα του Ντε Σαντ, ούτε με έργα όπως «Η ιστορία της Ο» ή το «9 1/2 εβδομάδες». Είναι όμως το πιο ερωτικό βιβλίο του Μίλαν Κούντερα, που καταπιάνεται με φιλοσοφική διάθεση με θέματα που άπτονται των σεξουαλικών πόθων όπως ζήλια, απιστία, εξουσία κι υποταγή. Ο κεντρικός ήρωας Τόμας δεν χρειάζεται το playroom σαδισμού του Κρίστιαν Γκρέι. Η μόνιμη ατάκα του στις γυναίκες -που περιέργως υπακούν- είναι μια λέξη: «Γδύσου». Στο βιβλίο, ο Κούντερα κατάφερε να μπει στους βαθύτερους, ανομολόγητους πόθους των εραστών, χωρίς να καταφύγει σε φτηνά κόλπα εντυπωσιασμού, χειροπέδες ή μαστίγια -αρκούσε ένα καπέλο κι ένας καθρέφτης.

Η ταινία που ο Φίλιπ Κάουφμαν σκηνοθέτησε το 1988 με τους Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Ζιλιέτ Μπινός και Λένα Ολιν, γνώρισε μεγάλη θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και σόκαρε το πιο συντηρητικό κοινό κυρίως με τις ερωτικές σκηνές της. Ο ίδιος ο Κούντερα, πάντως, όπως και πολλοί φαν του βιβλίου, δεν βρήκαν την κινηματογραφική μεταφορά ανάλογη του έργου -αφού είδε την ταινία, ο Κούντερα δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει ξανά βιβλίο του να γίνει φιλμ.

Αν δούμε την ταινία ξεχωριστά, μπορούμε να πούμε πως είναι μια ενδιαφέρουσα ερωτική ιστορία εξουσίας και υποταγής, με φόντο τις πολιτικές εξελίξεις του '68 στην Ευρώπη και με ένα ανατρεπτικό φινάλε. Σε σχέση με το βιβλίο, όμως είναι ξεκάθαρο πως δεν κατάφερε παρά να πιάσει ένα μικρό μέρος του.

 

 

Εμμανουέλα, Εμμανουέλα Αρσάν 1967 – Ζιστ Ζεκέν 1974

Κλείνοντας δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε σε ένα βιβλίο που σε συνδυασμό με την πρώτη ταινία -κι όλα τα όσα ακολούθησαν- στάθηκε σταθμός που επηρέασε έντονα την προσέγγιση του κοινού απέναντι στην ερωτική λογοτεχνία και το σινεμά

Το βιβλίο είναι μια νουβέλα γραμμένη σε τρίτο πρόσωπο από την Εμμανουέλα Αρσάν, που κυκλοφόρησε το 1967 για να περιγράψει τις ερωτικές περιπέτειες μιας φιλελεύθερης νεαρής. Το βιβλίο αρχικά απαγορεύτηκε, τελικά διαδόθηκε άμεσα στο αναγνωστικό κοινό, όμως η μεταφορά του σε ταινία το απογείωσε.

Το 1974 κυκλοφόρησε η Εμμανουέλα με τη Σύλβια Κριστέλ, υπό τον περιοριστικό χαρακτηρισμό της αυστηρώς ακατάλληλης. Μόνο την πρώτη υπολογίζεται πως την είδαν περισσότεροι από 300 εκατομμύρια θεατές, συνολικά οι θεατές της Εμμανουέλας υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 650 εκατομμύρια.

Η επιτυχία της ταινίας -και του βιβλίου κατ' επέκταση- είναι τεράστια όχι μόνο γιατί έπλασε μια ηρωίδα γύρω από την οποία στήθηκε μια τεράστια βιομηχανία με μεγάλη επιρροή, αλλά και γιατί απενοχοποίησε το ελαφρύ πορνό, το έφερε από σκοτεινές αίθουσες σε κεντρικούς κινηματογράφους. Στα ρεκόρ της ταινίας ότι παιζόταν για 13 συνεχόμενα χρόνια στο Champs Elysee. «Είχε γίνει κάτι σαν μνημείο», όπως είχε πει η Κριστέλ. «Εμπαιναν οι Ιάπωνες σε ένα λεωφορείο και τους πήγαιναν στον Πύργο του Αϊφελ, στην Αψίδα του θριάμβου και στην Εμμανουέλα».

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

Πεντε και μια προτασειΣ για εναν καυτο συναυλιακο Σεπτεμβριο Ο μήνας με τα δυνατά live φέρνει, μεταξύ άλλων, έξι διεθνούς φήμης καλλιτέχνες διαφορετικών μουσικών ειδών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
ΣτιΣ μαγικεΣ παραλιεΣ του σινεμα Πέρα από τις συμβουλές των ειδικών, για την ομαλή μετάβαση στο φθινοπωρινό ψυχολογικό κλίμα, υπάρχει και το σινεμά και ειδικά καλοκαιρινές ταινίες.
Η 15ετηΣ περιπετεια ενοΣ ανελκυστηρα στην Ακροπολη Δημιουργήθηκε στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Είχε προδιαγραφές να φιλοξενεί 18 άτομα την ημέρα κι υπήρχαν φορές όλα αυτά τα χρόνια που έφτανε τα 180
ΣτιΣ βραχονησιδεΣ Κερο και Δασκαλιο οι ριζεΣ τηΣ ιστοριαΣ τηΣ ΕυρωπηΣ Παρακολουθήσαμε την πρώτη, σε παγκόσμιο επίπεδο, παρουσίαση ευρημάτων του The Cambridge Keros Project που ανατρέπει τα όσα ξέραμε μέχρι σήμερα για την προϊστορία.
Βαμβακου: Η αναβιωση ενοΣ χωριου απο πεντε νεουΣ ανθρωπουΣ "Xρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί"
To σπανιο μεγαλειο του Αντετοκουνμπο: Απο τα Σεπολια στην κορυφη του NBA "Προφανώς, θα έχω παιδιά που θα μεγαλώσουν στις Η.Π.Α., αλλά κάποια μέρα ελπίζω ότι μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα"
H ΚΟΑ συναντα τον Σπιλμπεργκ. 15 πραγματα που δεν ξερατε για εκεινον Η πρώτη τη τάξει ορχήστρα της χώρας, θα ερμηνεύσει μελωδίες που επένδυσαν όλες τις στιγμές αγωνίας, έντασης, δακρύων και γέλιου ταινιών του Σπίλμπεργκ
Το Μουσειο ΑκροποληΣ εγινε δεκα χρονων και γιορταζει! Ευχαριστεί τα 14.500.000 επισκέπτες που βρέθηκαν στους χώρους του μέχρι σήμερα και διοργανώνει μια βεντάλια υπέροχων νέων δράσεων
Αγ.Σοφια ΤραπεζουντοΣ: Κραυγη για το βυζαντινο μνημειο του Ποντου Επιστολή στην τουρκική κυβέρνηση από το Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων με το βλέμμα στη διάσωση του μοναδικού βυζαντινού μνημείου του Πόντου.
"The Palace at 4 a.m." στο Αρχαιολογικο Μουσειο Μυκονου Η έκθεση εμπνέεται από τη συλλογή του Μουσείου και δανείζεται τον τίτλο της από το έργο ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας, του Alberto Giacometti

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook