Αλεξάντερ Μακ Κουίν: 5 χρόνια από τον θάνατο του «κακού παιδιού» της μόδας

11 Φεβρουαρίου του 2010, ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στο Λονδίνο. Σήμερα, νέα στοιχεία αποκαλύπτουν σκοτεινές πλευρές της ζωής του...

Ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν, το «παιδί-θαύμα» της υψηλής ραπτικής, όπως τον αποκαλούσαν, βρέθηκε σαν σήμερα, πριν 5 χρόνια, κρεμασμένος στο σπίτι του, στο Mayfair του Λονδίνου. Ήταν 11 Φεβρουαρίου του 2010, ακριβώς 9 μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του Τζόις, που έφυγε από καρκίνο στα 75 της. Ο Μακ Κουίν κρεμάστηκε με την αγαπημένη του καφέ ζώνη και άφησε πίσω του ένα σημείωμα που έγραφε «Να προσέχετε τα σκυλιά μου, συγγνώμη». Αργότερα διαπιστώθηκε ότι πριν δώσει τέλος στη ζωή του είχε κάνει χρήση κοκαΐνης και ηρεμιστικών. Κάτι που συνήθιζε να κάνει ούτως ή άλλως...

Ο θάνατος του συγκλόνισε τον κόσμο της μόδας και όχι μόνο. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο πιο ταλαντούχος σύγχρονος σχεδιαστής, που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αλλάξει την εικόνα της μόδας του 20ου αιώνα, στα 41 του χρόνια αποφάσισε να δώσει ένα τόσο βεβιασμένο, πρόωρο και μοιραία οριστικό τέλος σε όλα.

Αλεξάντερ Μακ Κουίν: 5 χρόνια από τον θάνατο του «κακού παιδιού» της μόδας
 

Το κακό παιδί της μόδας, ο αντισυμβατικός, ο ταλαντούχος, ο επαναστατικός Βρετανός σχεδιαστής που εξέλιξε το british style και με τη δουλειά του παρέδωσε μαθήματα σε μεταγενέστερους και προγενέστερους, μπορούσε να βλέπει μπροστά. Είχε αυτό το ταλέντο που λίγοι σχεδιαστές έχουν καλλιεργήσει και αξιοποιήσει στην ιστορία της παγκόσμιας μόδας. Η πρώτη του επίδειξη, το 1993, όταν ακόμη ήταν 25 ετών, χαρακτηρίστηκε σαν ένα δυνατό «χαστούκι» στη μόδα της εποχής. Η συλλογή είχε το όνομα «Taxi driver» από την ομώνυμη ταινία του Σκορτσέζε. Ο ΜακΚουίν προσπάθησε να αποδώσει μέσα από τις δημιουργίες του την παρακμή και τη βία της ταινίας. Τα μοντέλα ήταν τυλιγμένα με πλαστικές μεμβράνες και το δέρμα τους είχε ζωγραφιστεί ώστε να δίνει την εντύπωση ότι είναι ματωμένο και μελανιασμένο. Ήταν σίγουρα σκληρό το αισθητικό αποτέλεσμα, το οποίο βέβαια καταχειροκροτήθηκε για την καλλιτεχνική του συνέπεια, για την έμπνευση του και για τον εντυπωσιακό συσχετισμό της μόδας με τον ρεαλισμό και με τον κινηματογράφο. Όπως μόνο ο Μακ Κουίν θα μπορούσε...

 

Τρία χρόνια μετά, το 1996, ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στον οίκο Givenchy διαδεχόμενος τον Τζον Γκαλιάνο. Ο γαλλικός οίκος για τα τρία χρόνια που είχε τον Μακ Κουίν στο τιμόνι απέκτησε ζωντάνια και ένα street wise στο οποίο δεν τον είχαμε συνηθίσει. Το 2001 έληξε το συμβόλαιο της συνεργασίας αυτής, το οποίο ο Βρετανός σχεδιαστής δεν θέλησε να ανανεώσει γιατί όπως είπε «περιόριζε τη δημιουργικότητα του».

Πλέον ως καλλιτεχνικός διευθυντής του δικού του brand ήταν ελεύθερος να εκφραστεί με τον τρόπο που ήθελε. Ήταν ελεύθερος να «χρησιμοποιήσει» τη μόδα σαν ένα μέσο προκειμένου να εκφράσει τις σκοτεινές πλευρές του και να εξωτερικεύσει την ασυγκράτητη φαντασία του. Ακολούθησαν πολλές συλλογές, πολλά σχόλια, πολλά επιφωνήματα έκπληξης και ενθουσιασμού στα ντεφιλέ του και πολλές βραβεύσεις (Το 2003 βραβεύτηκε από τους Βρετανούς ως ο σχεδιαστής της χρονιάς, μία διάκριση την οποία κατέκτησε συνολικά τέσσερις φορές. Το 2003, επίσης, βραβεύτηκε και ως Διεθνής Σχεδιαστής της Χρονιάς).

Το πιο σπουδαίο με τον Μακ Κουίν ήταν ότι είχε τον τρόπο να συνδυάζει την τέχνη με την εμπορικότητα. Το αντισυμβατικό με το φορέσιμο. Ενώ κατά καιρούς είδαμε σε επιδείξεις του μοντέλα με μακιγιάζ εξωγήινου, σκοτεινά σκηνικά, θεατρικές υπερβολές και ρούχα που έμοιαζαν με κοστούμια που ταίριαζαν σε πάλκο και σε δραματικούς πρωταγωνιστές και όχι σε κανονικούς ανθρώπους, το brand Alexander MacQueen υπήρξε ένα από τα πιο εμπορικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η τελευταία συλλογή που έδειξε πριν τον θάνατο του. Η κολεξιόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2010 με τα prints ερπετών, εκτός του ότι αποθεώθηκε από τον τύπο, θεωρήθηκε από την buyer director των καταστημάτων Selfridges ως η πιο εμπορική συλλογή που έχει περάσει ποτέ από τα καταστήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν ταυτόχρονα αγαπημένος σχεδιαστής και φίλος της Κέιτ Μος αλλά και ο σχεδιαστής που προτιμούσε περισσότερο η Κέιτ Μίντλετον. Δύο γυναίκες που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Αυτός περίπου ήταν ο Μακ Κουίν... Ένας δημιουργός που έδωσε στη μόδα πολλά περισσότερα από τα μαντήλια και τα clutch bag με τις νεκροκεφαλές (από τα πιο δημοφιλή και πολυκρατημένα σχέδια του)... Ένας καλλιτέχνης της μόδας που κατάφερε να αναδιαμορφώσει τους κανόνες της και να φτιάξει τη δική του σχολή. Όσο για την άποψη του ίδιου, είχε πει: «Είναι ωραίο να σε αναγνωρίζει ο κόσμος και να σέβεται αυτό που κάνεις. Όμως η διασημότητα είναι για τους πρωταγωνιστές των ταινιών. Εμείς απλώς προσφέρουμε τις παροχές μας».

 

Η αυτοκτονία του αποδόθηκε στην κατάθλιψη που του είχε προκαλέσει η απώλεια της μητέρας του αλλά και της καλής του φίλης και περσόνας της μόδας Ιζαμπέλας Μπλόου (2007). Ωστόσο μια νέα βιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Simon & Schuster με τίτλο «Blood Beneath The Skin» φέρνει στην επιφάνεια σοκαριστικά στοιχεία για τη ζωή του που εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αυτοκαταστροφικές του τάσεις. Συγκεκριμένα αποκαλύπτει ότι ο Μακ Κουίν σε ηλικία 9 ετών κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον σύζυγο της αδελφής του. Σ' αυτό το στοιχείο βασίζει ο συγγραφέας της βιογραφίας την πορεία και το προφίλ του Βρετανού σχεδιαστή. Αναφέρει επίσης ότι και ο ίδιος συνήθιζε να χτυπάει τον σύζυγο του -είχε παντρευτεί στην Ιμπιζα τον σκηνοθέτη George Forsyth, ενώ είχε ροπή στις καταχρήσεις και στο αλόγιστο και επιβλαβές σεξ. Επίσης λέγεται ότι κατανάλωνε ναρκωτικά αξίας 600 λιρών τη μέρα.

 

Τα παραπάνω στοιχεία, και πολλά άλλα ακόμη, που εμπεριέχονται στην εν λόγω βιογραφία, έχουν ένα ανθρωπολογικό ενδιαφέρον και ίσως κοινωνικό. Όμως όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο με ένα μεγαλειώδες ταλέντο, ίσως είναι καλύτερα να μένουμε στις δημιουργίες του και να κρατάμε την ανάμνηση από τα ένδοξα ντεφιλέ του. Αδιαφορώντας για τη σκοτεινή πλευρά του που «πουλάει» τόσο ακόμη και μετά θάνατον. Έτσι για αλλαγή...