Ο «αδιάκριτος» Αθηναίος που φωτογραφίζει τους Αθηναίους στο δρόμο

«Οι φωτογράφοι επιβάλλεται να είναι ηδονοβλεψίες και αδιάκριτοι» λέει ο Βασίλης Γερμάνης. Ο άνθρωπος που κυκλοφορεί στην πόλη και φωτογραφίζει τους Αθηναίους.

o-adiakritos-athinaios-pou-fwtografizei-tous-athinaious-sto-dromo
|
SHARE THIS
0
SHARES

Εντοπίζει τα «θύματά» του μέσα σε σούπερ μάρκετ, έξω από το μετρό ή ενώ πίνει τον καφέ του... Ανθρωποι που βλέποντάς τους καταλαβαίνει ότι έχουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία να του πουν.

 

Η μπορεί να μην χρειάζεται να πουν τίποτα αφού το βλέμμα τους τα λέει όλα. «Ξέρεις, οι φωτογράφοι επιβάλλεται να είναι ηδονοβλεψίες και αδιάκριτοι» λέει στη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Βασίλης Γερμάνης. Kυκλοφορεί στην Αθήνα με τη φωτογραφική του μηχανή κρεμασμένη πάνω του. Δεν βλέπει απλά περαστικούς. Κοιτάζει τους ανθρώπους προσπαθώντας να καταλάβει ποιά είναι η ιστορία τους, τι σκέφτονται, τι φοβούνται, τι τους κάνει ευτυχισμένους, αν αγαπούν ή αν αγαπιούνται...

Είναι ένας άνθρωπος που νιώθει πως η φωτογραφία έχει χάσει την υπόστασή της ως επάγγελμα μετά την ψηφιακή εποχή. Και κάπως έτσι δημιούργησε το project Athens Faces.

«Τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής μιας γυναίκας. Μπορείς να μπεις από 'κει» Eugène Sue, 1804-1857, Γάλλος συγγραφέας Αυτή είναι η Hesti. Είναι 24 ετών και κατάγεται απο την Περσία, ιστορική ονομασία του σημερινού Ιράν. Ζεί στην Αθήνα για αρκετά χρόνια. Συζητήσαμε πολλή ώρα και μου είπε πολλά πράγματα για τον εαυτό της, τη ζωή της και για την αγάπη της για την πόλη της Αθήνας. Σας διαβεβαιώ οτι η προσωπικότητά της είναι το ίδιο εντυπωσιακή με την εμφάνισή της. Αλλά, δεν θα σας μεταφέρω καμμία πληροφορία για την Hesti. Θα την αφήσω άγνωστη σε σας, ένα μυστήριο! Με τέτοιο βλέμμα μπορείτε να βάλετε εσείς ο,τι ιστορία θέλετε!
«Τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής μιας γυναίκας. Μπορείς να μπεις από 'κει» Eugène Sue, 1804-1857, Γάλλος συγγραφέας Αυτή είναι η Hesti. Είναι 24 ετών και κατάγεται απο την Περσία, ιστορική ονομασία του σημερινού Ιράν. Ζεί στην Αθήνα για αρκετά χρόνια. Συζητήσαμε πολλή ώρα και μου είπε πολλά πράγματα για τον εαυτό της, τη ζωή της και για την αγάπη της για την πόλη της Αθήνας. Σας διαβεβαιώ οτι η προσωπικότητά της είναι το ίδιο εντυπωσιακή με την εμφάνισή της. Αλλά, δεν θα σας μεταφέρω καμμία πληροφορία για την Hesti. Θα την αφήσω άγνωστη σε σας, ένα μυστήριο! Με τέτοιο βλέμμα μπορείτε να βάλετε εσείς ο,τι ιστορία θέλετε!

Το πιο καλοντυμένο παιδί επαίτης στην Αθήνα!

«Αυτό πρέπει να είναι το πιο καλοντυμένο παιδί επαίτης στην Αθήνα! Είναι ο Daniel από τη Ρουμανία και είναι 11 χρονών. Πολύ ευγενικά μου είπε ότι πηγαίνει στο σχολείο και του αρέσει. Προσπαθεί να βοηθήσει την οικογένειά του πουλώντας στυλό και χαρτομάντιλα σε περαστικούς».
«Αυτό πρέπει να είναι το πιο καλοντυμένο παιδί επαίτης στην Αθήνα! Είναι ο Daniel από τη Ρουμανία και είναι 11 χρονών. Πολύ ευγενικά μου είπε ότι πηγαίνει στο σχολείο και του αρέσει. Προσπαθεί να βοηθήσει την οικογένειά του πουλώντας στυλό και χαρτομάντιλα σε περαστικούς».

Πότε ξεκινήσατε το project;

Το πρώτο Athens Faces πορτραίτο δημιουργήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 2012, μπροστά από την ελληνική Βουλή στο Σύνταγμα. Εκεί που μια Αθηναία γνώρισε έναν Εκουαδοριανό!

Η φωτογραφία που τα ξεκίνησε όλα: 23/01/2012 - 16:30:36- Πλατεία Συντάγματος
Η φωτογραφία που τα ξεκίνησε όλα: 23/01/2012 - 16:30:36- Πλατεία Συντάγματος

Τι ακριβώς είναι το Athens Faces;

Η ιδέα κατέβηκε από μόνη της. Η φωτογραφική μου μηχανή με συνοδεύει πάντα, από πάντα και παντού! Διάφορα πρόσωπα με ιδιαίτερες φυσιογνωμίες στο δρόμο μου τραβούσαν πάντα την «φωτογραφική» μου προσοχή και μου ξυπνούσαν μεγάλες περιέργειες για το τι κρύβεται πίσω από αυτά τα πρόσωπα! Ποιά είναι η ιστορία τους, τι σκέφτονται, τι φοβούνται, τι τους κάνει ευτυχισμένους, αν αγαπούν ή αν αγαπιούνται...

Οι φωτογράφοι επιβάλλεται να είναι ηδονοβλεψίες και αδιάκριτοι, ξέρεις... Έτσι λοιπόν σκέφτηκα ότι μια συλλογή  τέτοιων πορτραίτων μαζί με το mini βιογραφικό ή το ψυχογράφημά τους θα είχε ένα φωτοειδησεογραφικό και κοινωνικό ενδιαφέρον. Και θα «χορταίνει» και τα προσωπικά μου βίτσια!  Είναι μια προσπάθεια να σκιαγραφεί το κοινωνικό προφίλ της Αθήνας μέσα από τυχαία (και όχι μόνο) φωτογραφικά πορτραίτα των πολιτών της! Υπάρχει το πορτραίτο του ανθρώπου και -πιο  σημαντικά- ένα μικρό άρθρο με την ιστορία πίσω από το πρόσωπο και την άποψή του για οποιοδήποτε κοινωνικό θέμα ή οτιδήποτε άλλο προκύψει εκείνη τη στιγμή. Συνήθως συζητάμε περί αυτού που μου τράβηξε εμένα τη προσοχή αρχικά για να φωτογραφήσω.

Με αυτή τη εργασία θέλω να προβάλλω τους απλούς (και τους σύνθετους) ανθρώπους της Αθήνας και τις ιστορίες τους, τη δική τους καθημερινότητα. Από τον οδηγό λεωφορείου στο παλιό αεροδρόμιο έως τον κουρέα της Βουλής, από την πρόεδρο των Ελληνίδων εκδιδομένων γυναικών στην Αχαρνών έως την φαρμακοποιό στο Βύρωνα, από τον «εθνικό» μας  τροχονόμο στο Χαλάνδρι έως το πρεζάκι στο Μουσείο στη Πατησίων, από τον 13χρονο Αφγανό ρακοσυλλέκτη στο Περιστέρι έως  τον Ολυμπιονίκη της Ελληνορωμαϊκής Πάλης στο Μαρούσι. Και μέσα από τις δικές τους καθημερινές ιστορίες, αστείες ή συγκινητικές, εμπνευστικές ή διδακτικές, επιθυμώ να γιορτάσω την ομορφιά, την διαφορετικότητα και τη γοητεία των ανθρώπων, την μοναδικότητά τους και την  πολυσυνθετότητά τους. Καθώς και την προώθηση μιας αμοιβαίας γνωριμίας μεταξύ μας!        

«Ο Αλέξανδρος 18 , ο άλλος Αλέξανδρος επίσης 18, ο Νίκος 21 και ο Ντάνιελ 19, έγιναν φίλοι εξαιτίας του parkour. Δέχτηκαν να μου ποζάρουν καθώς κάναν τα κόλπα τους στα κάγκελα του σταθμού μετρό της Ακρόπολης. – «Θα πηδούσες πάνω από το κόσμο που ανεβαίνει τις σκάλες;», τόλμησα να ρωτήσω το Νίκο έχοντας στο νου μου μια πιο εντυπωσιακή εικόνα. Kαι εκείνος το έκανε...
«Ο Αλέξανδρος 18 , ο άλλος Αλέξανδρος επίσης 18, ο Νίκος 21 και ο Ντάνιελ 19, έγιναν φίλοι εξαιτίας του parkour. Δέχτηκαν να μου ποζάρουν καθώς κάναν τα κόλπα τους στα κάγκελα του σταθμού μετρό της Ακρόπολης. – «Θα πηδούσες πάνω από το κόσμο που ανεβαίνει τις σκάλες;», τόλμησα να ρωτήσω το Νίκο έχοντας στο νου μου μια πιο εντυπωσιακή εικόνα. Kαι εκείνος το έκανε...

Έχουν ενδιαφέρον οι ζωές των κατοίκων της πόλης μας;    

Και ενδιαφέρον έχουν και εναλλακτικές είναι και αστείες και μυστηριώδης και συγκινητικές! Του καθενός η ζωή είναι μοναδική και ξεχωριστή όπως και να είναι.

Οι άνθρωποι σας μιλούν με ευκολία ή φοβούνται να εκτεθούν;

Το φωτορεπορτάζ -που είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της φωτογραφικής μου καριέρας- σε κάνει αναγκαστικά πιο κοινωνικό, πιο πειστικό και πιο τολμηρό. Αν πλησιάσεις κάποιον με ευγένεια και εγκάρδιο χαμόγελο δεν σε απορρίπτει κανείς! Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε... Αν μου δώσουν χρόνο να τους εξηγήσω ποιος είναι ο σκοπός μου, σχεδόν όλοι μου μιλούν και γνωριζόμαστε! Η φωτογραφική μηχανή έτσι κι αλλιώς είναι από μόνη της ένα διαβατήριο. Και θα πρότεινα στον καθένα να χρησιμοποιήσει το δικό του «διαβατήριο» και να γνωρίσει λίγο περισσότερο τον διπλανό του...

Ποια είναι η πιο περίεργη ιστορία που έχετε συναντήσει;

Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω ως «περίεργες» κάποιες ιστορίες ανθρώπων. Αυτές οι έννοιες είναι σχετικές. Δεν είναι τόσο οι ιστορίες τους πάντως όσο η αύρα που περιβάλλει τον κάθε άνθρωπο και η προσωπικότητά του. Η χημεία που έχεις ή δεν έχεις μαζί του και η γεύση που σου αφήνει φεύγοντας... Σε κάθε περίπτωση όμως έχεις τελικά συστηθεί με κάποιον άγνωστο, τον έχεις γνωρίσει για λίγο και έχεις κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα της πόλης που ζεις... Παρόλα αυτά θυμάμαι την ιστορία του Χρήστου, που φοράει πάντα τα -πολλά- εκκεντρικά δαχτυλίδια της μητέρας του γιατί την έχασε πολύ νωρίς και επειδή δεν την χόρτασε, φορώντας τα νοιώθει ότι μεταφέρει το πνεύμα της μητέρας του μαζί του...

«Αυτά πρέπει να είναι τα πιο διακοσμημένα Αθηναϊκά αρσενικά δάχτυλα! Και ανήκουν στον 26χρονο Χρήστο που είναι στυλίστας.
«Αυτά πρέπει να είναι τα πιο διακοσμημένα Αθηναϊκά αρσενικά δάχτυλα! Και ανήκουν στον 26χρονο Χρήστο που είναι στυλίστας.

Της Μαρίνας της αστυνομικού που κάποτε είχε αναγκαστεί να συλλάβει ένα παιδί επαίτη αλλά τελικά κατάφερε να το επανενώσει με την οικογένειά του μιας και το παιδί είχε απαχθεί πριν από χρόνια... Και νοιώθω τυχερός που μέσω του Athens Faces έχω γνωρίσει κάποιους  επώνυμους όπως τη Νόνη Δούνια που ξεχώρισε για την ομορφιά του προσώπου της και του χαρακτήρα της, τον Νικόλαο Κωτσάκη τον «εθνικό» μας τροχονόμο, για το ήθος του, την εμπνευσμένη ομιλία του και τα ισονομιακά-ισοπολιτειακά του πιστεύω, τον Σπύρο Μπιμπίλα για την ευγενική και φιλάνθρωπη προσωπικότητά του, την Άννα Φόνσου για τον αγώνα της για το «Σπίτι του Ηθοποιού»…

Ο «εθνικός μας τροχονόμος» Αποδεκτός και αρεστός απο όλους τους Αθηναίους (τουλάχιστον) οδηγούς. Στο ίδιο σημείο τριάντα χρόνια τωρα, έχει δει την ιστορία να περνά απο μπροστά του! 5-10-2012 - 11:56 - Λεωφόρος Κηφισίας
Ο «εθνικός μας τροχονόμος» Αποδεκτός και αρεστός απο όλους τους Αθηναίους (τουλάχιστον) οδηγούς. Στο ίδιο σημείο τριάντα χρόνια τωρα, έχει δει την ιστορία να περνά απο μπροστά του! 5-10-2012 - 11:56 - Λεωφόρος Κηφισίας

Πόσο χρόνο χρειάζεστε για ολοκληρώσετε κάθε ιστορία;

Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάσανο! Το να γράψω το άρθρο για το κάθε πορτραίτο είναι μεγάλη δυσκολία για μένα γιατί δεν είμαι άνθρωπος των λέξεων αλλά των εικόνων! Και τις πιο πολλές φορές μου παίρνει πολλή ώρα να βρω τις κατάλληλες λέξεις και να τις βάλω σωστά στο κείμενο έτσι ώστε να περιγράψω ακριβώς το ψυχογράφημα και την προσωπικότητα του φωτογραφηθέντα και την αίσθηση της στιγμής. Σας ζηλεύω εσάς τους δημοσιογράφους που χειρίζεστε τις λέξεις με τόση μαεστρία!

 Πιστεύετε ότι η δουλειά του φωτογράφου έχει χάσει τη "μαγεία" της;                                                        

Τη μαγεία της όχι! Τη μαγεία, την χημεία, την αγάπη που έχεις για το επάγγελμά σου ή την ασχολία σου,  αν είναι να χαθεί, την χάνεις εσύ προσωπικά αν την αφήσεις να σου γίνει συνήθεια, την εμπλέξεις αποκλειστικά για βιοποριστικούς και οικονομικούς λόγους και αν δεν μαθαίνεις και δεν «διασκεδάζεις» μέσα από αυτή… Αυτό που έχει χάσει η φωτογραφία είναι η υπόσταση της ως επάγγελμα. Η ψηφιακή έκρηξη, η ευκολία των συσκευών εικονοληψίας, η οικονομική κρίση, η υπερπληθώρα δωρεάν (κλεμμένης!) εικόνας στο διαδίκτυο, η υπερπληθώρα προσφοράς (νέων κυρίως)  φωτογράφων και άλλοι παράγοντες, προκάλεσαν μια απαξίωση για τη σημαντικότητα του επαγγελματία φωτογράφου. Στο χώρο του φωτορεπορτάζ είναι καθημερινό το φαινόμενο πολλών νεαρών δημοσιογράφων να καλύπτουν γεγονότα δημοσιογραφικά-φωτογραφικά και βιντεοληπτικά με τη μοναδική χρήση ενός απλού κινητού για κάποιο από τα εκατοντάδες πια «ειδησεογραφικά» sites-blogs. Στην ελεύθερη αγορά υπάρχουν πάρα πολύ μικροί προϋπολογισμοί για διαφήμιση και δεν εμπεριέχουν σχεδόν ποτέ κάποια επαγγελματική φωτογράφιση.

Σκέφτεστε να κάνετε έκθεση με όλες τις φωτογραφίες σας κάποια στιγμή;                                                   

Δεν ξέρω αν θέλω! Αν και νοιώθω περήφανος για αυτή την εργασία, παραμένει μια ας πούμε, προσωπική μου ευαισθησία. Είναι κάτι που δεν το «κυνηγάω». Δεν βγαίνω έξω για να «βρω» Athens Faces. Τα αφήνω να με βρουν αυτά, όταν με βρουν, από μόνα τους! Το κάνω και το συνεχίζω για τη προσωπική μου ψυχική και πνευματική ευδιαθεσία. Και για να ικανοποιώ το βίτσιο της φωτογραφικής αδιακρισίας και  περιέργειάς μου!

Έτσι κι αλλιώς, στο Facebook το AthensFaces εκτίθεται καθημερινώς 24 ώρες το 24ωρο!

Ευχαριστώ πολύ εσάς για την παρουσίαση και τους αναγνώστες για το χρόνο που αφιέρωσαν να τη διαβάσουν.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook