Newyorker: Η Ελλάδα ακραία περίπτωση «μη φιλική» σε επιχειρήσεις

Το μνημόνιο δεν πρόκειται να βοηθήσει την ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά μια βαθιά μεταρρύθμιση στο νομικό πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα.

newyorker-i-ellada-akraia-periptwsi-mi-filiki-se-epixeiriseis
SHARE THIS
0
SHARES

Το μνημόνιο δεν πρόκειται να βοηθήσει την ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά μια βαθιά μεταρρύθμιση στο νομικό πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα αναφέρει στο άρθρο του James Surowiecki, στο περιοδικό Newyorker και τονίζει ότι αν υπάρχει ένα μάθημα που μπορεί να πάρει η Ελλάδα από την αντιπαράθεσή της με την ευρωζώνη, αυτό είναι ότι ποτέ δεν πρόκειται να λάβει την πραγματική βοήθεια που έχει ανάγκη. 

Δεν υπάρχει εξαγωγικό εμπόριο

Με την οικονομία να έχει συρρικνωθεί κατα 25% σε πέντε χρόνια και την ανεργία αν βρίσκεται πάνω από το 25%, χρειάζεται αυξηση των δαπανών για την ανάπτυξη και μια πολύ πιο χαλαρή νομισματική πολιτική αναφέρει ο αρθρογράφος και τονίζει ότι τίποτε από τα δύο δεν περιλαμβάνεται στο πακέτο για τη νέα χρηματοδότηση της Ελλάδας.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα; Έχει μόνο μία επιλογή, Να κάνει την οικονομία πιο παραγωγική και, πάνω απ 'όλα, να αυξήσει τις εξαγωγές. Σύμφωνα με τον Γιάννη Ιωαννίδη, οικονομολόγο στο Πανεπιστήμιο Tufts, «το χρέος είναι τελικά το μικρότερο πρόβλημα. Η παραγωγικότητα και η έλλειψη ανταγωνιστικών εξαγωγών είναι πιο σημαντικά ζητήματα».

Πρόβλημα η νομοθεσία για την επιχειρηματικότητα

Η Ελλάδα ποτέ δεν πρόκειται να γίνει μια βιομηχανική δύναμη καθώς το ήμισυ -σχεδόν - του συνόλου των Ελλήνων μεταποπιητικών επιχειρήσεων έχουν λιγότερους από πενήντα εργαζομένους, γεγονός που περιορίζει την παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα. Η Ελλάδα έχει ένα νομικό και επιχειρηματικό περιβάλλον το οποίο αποθαρρύνει τις επενδύσεις, ιδιαίτερα από το εξωτερικό. Νομικές διαφορές χρειάζονται για να επιλυθούν περισσότερο από τον διπλάσιο χρόνο, από τον μέσο όρο της ΕΕ. Η Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες ευρωπαϊκές χώρες για να ξεκινήσει κάποιος μια επιχείρηση, και έχει άπειρους κανονισμούς που αποσκοπούν στην προστασία των υπαρχόντων παικτών από τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Όλες οι χώρες έχουν τέτοιους κανόνες, αλλά η Ελλάδα είναι μια ακραία περίπτωση, αναφέρει ο Newyorker φέρνοντας ως παράδειγμα τα αρτοποιεία.

Γιατί δεν έρχονται ξένοι επενδυτές

Στην περίπτωση των εξαγωγών, η χώρα διαθέτει σημαντικές δυνατότητες που δεν αξιοποίησε πλήρως. Το ελληνικό ελαιόλαδο θεωρείται ως το καλύτερο στον κόσμο. Ωστόσο, το 60% του ελληνικού ελαιολάδου πωλείται χύμα στην Ιταλία, η οποία στη συνέχεια το μεταπωλεί. Η Ελλάδα θα έπρεπε να συσκευάζει και να πουλά μόνη της το ελαιόλαδό της. Το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται με την φέτα και το γιαούρτι. Μια μελέτη που εάκνε η McKinsey το 2012 ανέφερε ότι τα προϊόντα τροφίμων θα μπορούσαν να προσφέρουν δισεκατομμύρια στο ΑΕΠ της Ελλάδας Αντίστοιχα, ο τουρισμός, αν και αντιπροσωπεύει ήδη το 18% του ΑΕΠ, έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες. Οι περισσότεροι τουρίστες στην Ελλάδα είναι Ελληνες, ένα σημάδι ήταν η χώρα θα μπορούσε να κάνει πολύ καλύτερες επιδόσεις αν στόχευε στην ακμάζουσα παγκόσμια τουριστική αγορά. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε σημαντικές επενδύσεις στα λιμάνια και τα αεροδρόμια αλλά και στο μάρκετινγκ. Η Ελλάδα πρέπει κατά συνέπεια να ανακόψει την τρέχουσα διαρροή επιστημόνων και μηχανικών, αλλά κάνει μικρές δαπάνες για την έρευνα και την ανάπτυξη, με συνέπεια οι άνθρωποι με ταλέντα να μεταναστεύουν στο εξωτερικό. 

Η κακή φήμη του κράτους

Για να εφαρμοστούν αυτές οι αλλαγές, η Ελλάδα θα πρέπει να ξεπεράσει άλλα προβλήματα. Οι μεταρρυθμίσεις λειτουργούν καλύτερα όταν το επίπεδο της εμπιστοσύνης στους πολιτικούς θεσμούς είναι υψηλό. Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μια κακή φήμη μεταξύ των πολιτών, οι οποίοι την θεωρούν πιόνι ειδικών συμφερόντων. Αυτή η δυσπιστία προς την κυβέρνηση είναι ένας λόγος για το υψηλό ποσοστό που έχει η χώρα στην φοροδιαφυγής. Κι επίσης αυτή που πιέζει για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έως σήμερα ειναι η μισητή τρόικα που έχει εμμονή με λιτότητα και έχει κάνει ανάθεμα την απλή έννοια της μεταρρύθμισης. Το άνοιγμα της ελληνικής οικονομίας θα ωφελήσει τους απλούς πολίτες, διότι οι αμέτρητοι κανόνες για την οικονομία χρησιμεύουν για την προστασία των πλουσίων και κυρίως όσους έχουν την τύχη να έχουν κερδίσει μια αργομισθία.

Ο Τσίπρας είναι ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο.

Θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να καταπολεμήσει την λιτότητα. Ωστόσο, η Γερμανία έχει καταστήσει οδυνηρά σαφές ότι αυτό δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα και ότι ο Τσίπρας πρέπει να επικεντρωθεί στο τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για τον εαυτό της. Πρέπει να αποδείξει για ποιο λόγο η Ελλάδα πρέπει να επικεντρωθεί στις εξαγωγές. Να καταστήσει ευκολότερο για τους νέους να βρουν δουλειά και να ιδρύσουν τις δικές τους επιχειρήσεις.

Αυτή είναι δεν είναι η πλατφόρμα πάνω στην οποία κινείται ο Τσίπρας αλλά η πλατφόρμα στην οποία η Ελλάδα θα πρέπει να κυβερνηθεί, καταλήγει το δημοσίευμα. 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook