Μάθημα αριθμητικής

Πολιτική υγείας σημαίνει διοίκηση που διασφαλίζει το δικαίωμα της υγείας

SHARE THIS
0
SHARES

1,2,3... Αν μαθαίναμε να μετράμε

Αν ένας εξωγήινος κατέβαινε στην Ελλάδα του 2014, θα πίστευε είτε ότι μέχρι πρόσφατα όλα στο σύστημα υγείας ήταν καλώς καμωμένα είτε ότι όλα στο σύστημα υγείας ήταν σαθρά και βρώμικα. Η συλλογιστική της συνεχιζόμενης βελτίωσης ενός συστήματος πάνω σε ξεκάθαρους και προσυμφωνημένους στόχους δεν περνάει από το μυαλό των αντιμαχόμενων πλευρών.

Έχουμε ποτέ συζητήσει το πώς ασκείται η ιατρική στην χώρα μας; Το πώς τεκμηριώνουμε το ποιοι είναι καλοί και κλινικά αποτελεσματικοί επιστήμονες; Το πώς βάζουμε τον ασθενή πραγματικά στο επίκεντρο;

Η πολιτική τύφλωση δεν επιτρέπει τέτοιες πλατιές συμφωνίες αν και εκτιμώ ότι η πραγματικότητα θα το επιβάλλει. Αποτελεσματική πολιτική υγείας σημαίνει διοίκηση που διασφαλίζει το δικαίωμα σημερινών και αυριανών ασθενών στην υγεία. Σε ποια υγεία όμως; Έχουμε ποτέ συζητήσει το πώς ασκείται η ιατρική στην χώρα μας; Το πώς τεκμηριώνουμε το ποιοι είναι καλοί και κλινικά αποτελεσματικοί επιστήμονες; Το πώς βάζουμε τον ασθενή πραγματικά στο επίκεντρο; Το πόσο λιγότερο κοστίζει η πραγματική ποιότητα σε σχέση με το κόστος στην υγεία και στην οικονομία μιας επιζήμιας, αχρείαστης, αποσπασματικής ή απλά προκλητής ιατρικής πράξης;

Είναι αδήριτη πλέον η ανάγκη λειτουργίας ενός πλαισίου κλινικής διακυβέρνησης που θα δημιουργήσει χώρο για την συνεργατική προσπάθεια επιστημονικής και διοικητικής κοινότητας με στόχο την βέλτιστη και βιώσιμη απόδοση επίτευξης προκαθορισμένων κλινικών και λειτουργικών στάνταρ. Η υιοθέτηση του θα απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας και της οικονομίας ώστε να επιτύχουν με διαφανείς και ανοιχτούς τρόπους καλύτερα αποτελέσματα προς όφελος των ασθενών και της οικονομίας. Η κλινική διακυβέρνηση απαιτεί να μάθουμε να μετράμε. Η μέτρηση φέρνει την αξιολόγηση και αυτή τον διαχωρισμό παρόχων. Η επιβράβευση των ποιοτικών τραβά και τους υπόλοιπους προς τα πάνω ή τους ωθεί προς την έξοδο. Ένα τέτοιο πλαίσιο διοίκησης στηρίζεται σε τέσσερα σημεία:

1. Δικαίωμα και ευθύνη στη διοίκηση

Ο νομοθέτης πρέπει να κατανοεί βασικές αρχές διοίκησης ιδιαίτερα όταν αυτή θα ασκηθεί στον ευαίσθητο χώρο της υγείας και να απελευθερώσει τον πάροχο από την τυπολατρική λειτουργία του σήμερα, ώστε να τον βοηθήσει να φέρει καλό κλινικό και οικονομικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως συχνές εναλλαγές πολιτικής ηγεσίας, τυπολατρία, πολλαπλά κέντρα λήψης αποφάσεων, πολυνομία, συναρμοδιότητα φορέων, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, κομματική διείσδυση στη διοίκηση και συνδικαλιστική συν-διοίκηση είναι κάποιες μόνο από τις παραμέτρους που οδηγούν σε ένα αναχρονιστικό και αναποτελεσματικό πλαίσιο λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα (στρατηγικό, εποπτικό, τακτικό-επιχειρησιακό). Το σύστημα υγείας του αύριο θα πρέπει να στοχεύει:

  • Στην καθολική κάλυψη του πληθυσμού σε συγκεκριμένα δίκτυα φροντίδας που αποδεικνύουν το κλινικό τους αποτέλεσμα και την οικονομική τους απόδοση

  • Στην αποκέντρωση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων και στην κλινική και οικονομική αξιολόγηση του κάθε παρόχου

  • Στην διαφοροποίηση και συνεχιζόμενη βελτίωση των υπηρεσιών του

  • Στην οικονομική του βιωσιμότητα και την διασφάλιση του για τους αυριανούς ασθενείς


2. Εκτίμηση της ιατρικής αριστείας

Η υιοθέτηση κλινικών οδηγιών, που θα πληρούν διεθνή στάνταρ ιατρικής πρακτικής και θα συμπεριλαμβάνουν το κριτήριο του κόστους-οφέλους, και η ευέλικτη αλλά συνάμα μετρήσιμη εφαρμογή τους είναι το πρώτο βασικό εργαλείο. Η μεγάλη μερίδα των Ελλήνων ιατρών που ασκούν με επιστημοσύνη και πάθος το λειτούργημα τους και που υπο-εκπροσωπούνται στον δημόσιο διάλογο θα πρέπει να ηγηθούν του χώρου. Έτσι θα μειωθούν οι ανεξήγητες και πολλές φορές προκλητές αποκλίσεις στον τρόπο που ασκείται η ιατρική. Παράλληλα θα πρέπει να μετρηθεί και το σταθμισμένο για την βαρύτητα των περιστατικών αποτέλεσμα του κάθε παρόχου (δημόσιου και ιδιωτικού) καθώς δεν είναι όλοι το ίδιο καλοί, το ίδιο κακοί ή το ίδιο μέτριοι.

Μια ορθολογιστική αξιολόγηση και κατανομή ανθρώπινων, οικονομικών και τεχνικών πόρων θα τραβήξει το σύστημα προς τα πάνω

3. Συντονισμός και ισορροπία στην προσφορά υπηρεσιών υγείας

Στην χώρα υπάρχει μια πανσπερμία παρόχων που η λειτουργία τους διέπεται από άλλους νόμους ανάλογα με το είδος τους, τον χρόνο κατασκευής τους, το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς και άλλα και με μόνο κοινό σημείο το ότι δεν αξιολογούνται επιστημονικά. Χρησιμοποιώντας την δύναμη του μονοψωνίου του ΕΟΠΠΥΥ για να επιβραβεύσει τους ποιοτικούς κλινικά και αποδοτικούς οικονομικά παρόχους, μπορεί η πολιτεία να ισορροπήσει την προσφορά υπηρεσιών υγείας. Λειτουργώντας ως ρυθμιστής μπορεί να οδηγήσει τους ίδιους τους παρόχους να στοχεύσουν σε επιτυχείς διαφοροποιήσεις στην λειτουργία των μονάδων τους μέσω οριζόντιων και κάθετων συνενώσεων ή δημιουργικών συνεργασιών και στην ανάπτυξη συντονισμένων δικτύων περίθαλψης. Ταυτόχρονα, η διασύνδεση της πληρωμής των παρόχων με την επίτευξη των επιχειρησιακών και κλινικών στόχων θα δημιουργήσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι διοικήσεις των παρόχων θα πιέσουν τους προμηθευτές για καλύτερες τιμές και τους επαγγελματίες της υγείας για ενδεδειγμένη κατανάλωση.

4. Αξιολόγηση προσωπικού

Τα προβλήματα στην διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού ουσιαστικά πηγάζουν από την έλλειψη συγκεκριμένων κλινικών και επιχειρησιακών στόχων. Το σύστημα θα πρέπει αφού θέσει ποσοτικούς και μετρήσιμους στόχους να αφεθεί ελεύθερο να τους κυνηγήσει. Αυτό είναι και το κλειδί. Τα εργαλεία του θα είναι η δημιουργία ενός «συμβολαίου δραστηριοτήτων» με μετρήσιμους επιχειρησιακούς στόχους (κλινικούς, λειτουργικούς, διοικητικούς, οικονομικούς, εξυπηρέτησης πολίτη) και η σύνδεση του με την αξιολόγηση του προσωπικού και με το σύστημα αμοιβών.

Μια ορθολογιστική αξιολόγηση και κατανομή ανθρώπινων, οικονομικών και τεχνικών πόρων θα τραβήξει το σύστημα προς τα πάνω. Αυτό λείπει από την Ελλάδα και έλειπε και πριν από την κρίση. Όταν και εάν πετυχαίναμε πολιτική συμφωνία σε αυτά τα σημεία, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για βιώσιμο σύστημα υγείας και ποιοτική προσφορά υπηρεσιών, χωρίς φωνές και λαϊκισμούς αλλά εστιάζοντας σε αυτό που και ο εξωγήινος ξέρει, ότι το καλύτερο είναι εχθρός του καλού και άρα πρέπει να μάθουμε να μετράμε και να μετριόμαστε.

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook