Αλαβάνος ο Πρώτος

Πώς ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε σαν πατροκτόνος για να κυβερνήσει σαν παιδοκτόνος

SHARE THIS
0
SHARES

Ακόμα μπορεί κάποιος να παρατηρήσει στα social media και σε παραδοσιακά φιλοκυβερνητικά έντυπα και ραδιόφωνα το προστατευόμενο (όχι για λόγους περιορισμένου πλήθους, αλλά για λόγους περιορισμένης πραγματικότητας) είδος των αδικημένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτών που χωρίς να γελάσουν ούτε για δευτερόλεπτο υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση βασανίζεται από θεσμικά κέντρα του εξωτερικού, τα οποία στοχεύουν να ζημιώσουν την κυβέρνηση της αριστεράς, ή -αν είναι ακόμα πιο παθιασμένοι- της πρώτης φοράς αριστερά.

Άτυχοι άνθρωποι, μάλλον σοβαροί, βέβαιοι πως επειδή παρήγγειλαν αριστερά θα τους τη σέρβιραν κιόλας, είναι στην πραγματικότητα τα πλέον πρόσφατα θύματα του Αλέξη Τσίπρα, του ανθρώπου που ξεκίνησε σαν πατροκτόνος με τον Αλέκο Αλαβάνο, συνέχισε σαν αδελφοκτόνος με την Κωνσταντοπούλου, τον Βαρουφάκη και την παρέα του Λαφαζάνη, και προχωράει ακάθεκτος σαν παιδοκτόνος, με όσους τον διάλεξαν και τον εγκατέστησαν ως ιδεολογικό και πολιτικό πατέρα της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Αλέξης Τσίπρας φτιάχνει γύρω του μια ομάδα από κακόμοιρους, γραφικούς και φιλοσοφικά εξαντλημένους πρώην συμμάχους, για να ανανεώνει στην πηγή της διαβολής τους την δική του καλοσχεδιασμένη, αλλά κακομαθημένη και γερασμένη από νωρίς ηγεσία.

Αυτή, όμως, είναι η τακτική του πρωθυπουργού. Διαλέγει κάποιον που βρίσκεται στη θέση του οδηγού, τον πείθει ότι είναι συνοδοιπόρος του, του αρπάζει το τιμόνι από τα χέρια, και μετά τον γελοιοποιεί για να τον πετάξει από το λεωφορείο ή το τρενάκι του Πάνου Καμμένου (αυτός θα έχει χειρότερο τέλος και από τον Αλαβάνο, από ό,τι φαίνεται) χωρίς να προβάλλουν αντιρρήσεις οι υπόλοιποι επιβάτες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τον όποιον πρώην ηγέτη τους σαν τον τρελό του χωριού. Ο Αλέξης Τσίπρας φτιάχνει γύρω του μια ομάδα από κακόμοιρους, γραφικούς και φιλοσοφικά εξαντλημένους πρώην συμμάχους, για να ανανεώνει στην πηγή της διαβολής τους την δική του καλοσχεδιασμένη, αλλά κακομαθημένη και γερασμένη από νωρίς ηγεσία. Διότι, ευτελίζοντας τις ιδεολογίες τους και τη συνέπειά τους σε αυτές, ο Μακιαβέλι απ’ την Κυψέλη βρίσκει την ελευθερία να χωρίζει από την όποια ιδεολογία τον αναδεικνύει παροδικά, μόλις οι απαιτήσεις της γίνουν φορτικές για τις περιορισμένες δυνατότητές του.

Στο δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός έκανε το ίδιο ακριβώς, καθώς οι υποστηρικτές του «ΝΑΙ» διαψευστήκαμε από τα ποσοστά, αλλά και οι υποστηρικτές του «ΟΧΙ» διαψεύστηκαν από την κυβερνητική πραγματικότητα. Απογοητευμένοι όλοι, λοιπόν –κάθε ιδεολογία ευτελισμένη. Και το μόνο που παρέμεινε όρθιο και ορατό στην ομίχλη της διάψευσης και της απογοήτευσης ήταν η εξουσία του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος με την κοινοβουλευτική συμμαχία του με την αντιπολίτευση σχημάτισε στην πράξη την μεγάλη κεντρώα παράταξη (αν όχι την κεντροδεξιά, αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα για άλλη φορά) του «Πρώτη Φορά Απολιτίκ».

 Το διασκεδαστικό είναι πως ο Γιάνης, για παράδειγμα, διώκεται για κάτι που ταιριάζει εξαιρετικά στην συμπεριφορά και τους στόχους της κυβέρνησης, όπως τους υποστηρίζει ο πρωθυπουργός. 

Και μετά το δημοψήφισμα ξεκίνησαν τα όργανα για τη Ζωή, τον Γιάνη με το ένα νι και τις πολλές απόψεις, αλλά και την Αριστερή Πλατφόρμα ολόκληρη. Το διασκεδαστικό είναι πως ο Γιάνης, για παράδειγμα, διώκεται για κάτι που ταιριάζει εξαιρετικά στην συμπεριφορά και τους στόχους της κυβέρνησης, όπως τους υποστηρίζει ο πρωθυπουργός. Διότι εναλλακτικό σχέδιο χρειάζεται κάθε κυβέρνηση που διαπραγματεύεται. Και αυτό το εναλλακτικό σχέδιο μπορεί να είναι δική της πρόταση, ή η αντίδρασή της σε όσα κινδυνεύει να της επιβληθούν. Καλά έκανε ο Βαρουφάκης και έφτιαξε ό,τι εναλλακτικό σχέδιο ήθελε και συνεννοήθηκε με τον Τσίπρα. Το σχέδιό του ήταν μακριά από τα όρια της λογικής, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως βρισκόταν μακριά και από τα όρια της κυβερνητικής πολιτικής. Διότι είναι μάλλον αδύνατο να μην γνώριζε ο πρωθυπουργός τι κάνει ο υπουργός του, ο γείτονάς του στην Αίγινα, ο άνθρωπος που συναντούσε στα υπουργικά συμβούλια και σε τόσες συναντήσεις τους. Αλλά και αν δεν μιλούσαν, μπορούσε να τον ακούσει να διαλαλεί τις απόψεις του σε χίλιες συνεντεύξεις το δευτερόλεπτο. Το πρόβλημα είναι άλλο. Το πρόβλημα είναι πως το εναλλακτικό τους σχέδιο ήταν μη σχέδιο. Το πρόβλημα είναι πως το εναλλακτικό τους σχέδιο ήταν μη σχέδιο για λόγους συμμετρίας, επειδή δεν είχαν ούτε αρχικό σχέδιο. Και το πρόβλημα είναι πως όλο αυτό χρησιμοποιείται για να διασυρθεί ο πρώην υπουργός, σαν να ζούσε στην ερημιά της προσωπικής του ευθύνης, μακριά από τον Αλέξη Τσίπρα και την πτυσσόμενη πολιτική του συνείδηση.

Ο πρώην υπουργός δεν είναι «η Βουγιουκλάκη της πολιτικής», όπως τον χαρακτήρισε συνάδελφός του βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς, δεν υπερασπίζομαι τον Γιάνη Βαρουφάκη, αυτόν τον Λούκι Λουκ των media, ο οποίος απαντάει στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις πριν ακόμα συναντήσει δημοσιογράφο. Αλλά ο πρώην υπουργός δεν είναι «η Βουγιουκλάκη της πολιτικής», όπως τον χαρακτήρισε συνάδελφός του βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Αν χρειάζεται να τον αναζητήσουμε στον χώρο της τέχνης, δεν μοιάζει περισσότερο με την ημίτρελη Μπλανς Ντιμπουά στο «Λεωφορείον ο πόθος», η οποία γνωρίζει τον Στάνλεϊ -Τσίπρα- Κοβάλσκι και με την δική του βοήθεια αποτρελαίνεται για να βρει παρηγοριά στην καλοσύνη των ξένων, δηλαδή όσων κοιτάζει αυτάρεσκα και ναρκισσιστικά πίσω από την αντανάκλασή του στον φακό κάποιας κάμερας;

Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, τον Γιάνη Βαρουφάκη να συναντήσει αδιάφορος τον Αλέκο Αλαβάνο, την Ζωή Κωνσταντοπούλου, την Αριστερή Πλατφόρμα και τους ιδεολόγους ψηφοφόρους του πρωθυπουργού στην εξορία της γελοιοποίησης. Ας μην τον αφήσουμε (όχι πως αν μείνει μόνος του θα κάτσει και τελείως ήσυχος να ταλαιπωρείται σιωπηλά) να συμβάλλει στην ομογενοποίηση των απαξιωμένων πρώην συμμάχων του πρωθυπουργού σε μια άμορφη μάζα παρελθόντος, στα σκουπίδια του Μεγάρου Μαξίμου. Κάθε σύμμαχος και κάθε οπαδός που δήθεν ξεπέρασε με τη «διορατικότητα» και την «ωριμότητά» του ο πρωθυπουργός είναι ένα δείγμα του καιροσκοπισμού του. Και μπορεί η πολιτική του επιβίωση να είναι σημάδι ευφυΐας, δεν είναι όμως και σημάδι ηθικής. Και χρειάζεται να αναρωτηθούμε αν μπορεί να είναι χρήσιμος κάποιος που μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά δεν έχει και κανένα δισταγμό να κάνει τα πάντα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook