Ας διχαστούμε, λοιπόν

Κέντρο δεν είναι η απουσία ιδεολογίας αλλά η αφετηρία της διαφωνίας.

Ας διχαστούμε, λοιπόν

Αν κάποια χώρα οργανώνει εκλογές με τη συχνότητα που οργανώνονται οι εκλογές στην Ελλάδα, και συγχρόνως, με κάθε αφορμή, χαρακτηρίζει τη δημοκρατία της ως δικτατορία, νομιμοποίηση αναζητά η δημοκρατία, όχι οι κυβερνήσεις και τα κόμματα.

Ας πούμε την αλήθεια: Ο Αντώνης Σαμαράς είχε δίκιο για την «αριστερή παρένθεση» του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς δεν ξέρουμε αν στην παρένθεση μπαίνει μόνο η αριστερά ή και ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στην παρένθεση, αλλά η δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει όλο και πιο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αγωνιά να αποκτήσει κομματικό κέντρο στο πολιτικό κέντρο.

Το πολιτικό κέντρο στην Ελλάδα συνηθίζει να ορίζεται από παρόμοιους μέσους όρους: Τόσο αριστεροί οι τόσοι αριστεροί στο Χ κόμμα, τόσο δεξιοί οι τόσοι δεξιοί, όσοι γουστάρουν τη γειτονιά θα λέγονται κεντρώοι. Κάπως έτσι κερδίζονται συνήθως και οι εκλογές στη χώρα. Από κόμματα που προσαρτούν στη ρητορική και στο εσωτερικό τους κάποιους από τους αντιπάλους τους, για να διαμορφώσουν πλειοψηφία. Και επειδή η Ελλάδα νομίζει ότι είναι μια μάλλον αριστερή χώρα, οι πολιτικοί πρόσφυγες, τους οποίους εκμεταλλεύονται τα κόμματα είναι συνήθως αριστεροί. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, το παιδί του λαού (του λαού του Χάρβαρντ και των οικογενειακών πολιτικών επιχειρήσεων, όχι όποιου κι όποιου λαού), καταλήστεψε τη συνθηματολογία και την οργανωτική μεθοδολογία του ΚΚΕ για να μαζέψει ψήφους.

Παρόμοιες τεχνικές αναζήτησης αριστερών εμφυτευμάτων ακολούθησε, όποτε δεν είχε αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά, και η Νέα Δημοκρατία, η οποία πάντα ελπίζει ότι τα αγαπημένα παραδοσιακά γερόντια της θα ξεχαστούν τραγουδώντας Ρόμπερτ Γουίλιαμς και δεν θα πάρουν πρέφα ότι το κόμμα τους φλερτάρει και ανθρώπους που έχουν από επιλογή τους ακούσει παραπάνω από ένα τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα. Αυτά όμως είναι παλιά κόλπα.

Τα δεξιά εμφυτεύματα

Στη σύγχρονη πολιτική καθημερινότητα, όπως την διαμορφώνει ο Αλέξης Τσίπρας, μαγκιά δεν είναι τα αριστερά εμφυτεύματα, αλλά τα δεξιά. Ακριβώς. Από κατά χρησικτησία της εξουσίας δεξιούς βουλευτές και υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, μέχρι ντόμπρα δεξιούς πρώην βουλευτές των ΑΝΕΛ, και τους ίδιους τους ΑΝΕΛ, ο Αλέξης Τσίπρας φτιάχνει το μπαλέτο του, σκίζει το μνημόνιο από τα αριστερά και το κολλάει από τα δεξιά πιο δυνατά. Αυτή είναι η πρόοδος που συμβολίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρος του, το ότι αντί κάποιο κόμμα να πηγαίνει προς τα αριστερά για να φτιάξει την κυβερνητική του πλειοψηφία, να πηγαίνει προς τα δεξιά. Ασφαλώς, βάζοντας τους αριστερούς του πρόσφυγες στο καρυδότσουφλό του για να τους περάσει λαθραία (ή παράτυπα) στη δεξιά ήπειρο και τη χώρα της κυβερνητικής εξουσίας, ο Αλέξης Τσίπρας πρώτος ορίζει ως καινούριο ζητούμενο της πολιτικής στην Ελλάδα την δεξιοσύνη και όχι την αριστεροσύνη.

Ασφαλώς, με αυτόν τον τρόπο απαξιώνει την αριστερά, από την κάποτε εξωκοινοβουλευτική, μέχρι την κάποτε αριστερά. Αλλά, συγχρόνως, θίγει την ίδια τη δημοκρατία. Και το κάνει με άλλοθι τη δημοκρατικότητα. Διότι οι εκλογές είναι πάντα απόδειξη των προτερημάτων της δημοκρατίας, αλλά χρειάζεται προσοχή για να μην θίγουν τις αποφάσεις της δημοκρατίας. Όπως τη συνταγματικά προβλεπόμενη θητεία της Βουλής και της κυβέρνησης, καθώς και την ανάγκη για τη σταθερότητα της κυβέρνησης μιας χώρας. Βεβαίως, το ότι στην Ελλάδα κάνουμε εκλογές κάθε δύο χρόνια δεν οφείλεται στον Αλέξη Τσίπρα. Αυτός απλώς το ξεφτίλισε. Και αν κάποια χώρα οργανώνει εκλογές με τη συχνότητα που οργανώνονται οι εκλογές στην Ελλάδα, και συγχρόνως, με κάθε αφορμή, χαρακτηρίζει τη δημοκρατία της ως δικτατορία, νομιμοποίηση αναζητά η δημοκρατία, όχι οι κυβερνήσεις και τα κόμματα.

Συστηματική απαξίωση

Αποφασίζοντας εκλογές μετά από μόλις 7 μήνες κυβέρνησης, στους οποίους οργανώθηκε και δημοψήφισμα, ο Αλέξης Τσίπρας (προσωπικά, ο ίδιος και μόνος) διευκολύνει τον εκφυλισμό της πολιτικής στη χώρα μας. Διότι ο εφταμηνίτικος πρωθυπουργός αναζητά τη θερμοκοιτίδα της τυπικότητας για τους δικούς του μικροπολιτικούς λόγους, αλλά απαξιώνει αυτό ακριβώς το δημοκρατικό πλαίσιο της πολιτικής, καθώς η προχειρότητα της επιχειρηματολογίας, με την οποία οργανώνει τις εκλογές, προσκαλεί αμφιβολίες και βαριεστημένες ημιμαθείς συζητήσεις για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των εκλογών, δηλαδή της δημοκρατίας. Αυτή είναι μια απαξίωση που προωθείται συστηματικά και θεσμικά, για να απομακρύνει τον ψηφοφόρο-πολίτη από την παραγωγή πολιτικής, όπως ακριβώς απομακρύνει τον ψηφοφόρο-εργαζόμενο από την παραγωγή πλούτου: Η πολιτική διαδικασία νομιμοποιεί την απουσία της πολιτικής πράξης, η οποία διασφαλίζει την οικονομική αδικία. Ψηφίζουμε για να συμμετέχουμε σε μια απομίμηση της πολιτικής, η οποία ωφελεί μόνο το κατεστημένο κεφάλαιο στο οικονομικό και, ακολούθως, σε όλα τα άλλα επίπεδα.

Αυτές οι εκλογές, όμως, έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Αντιπροσωπεύουν μια σημαντική ευκαιρία, καθώς με την πρόσφατη συμπεριφορά τους οι περισσότεροι υποψήφιοι έχουν καταστρέψει κάθε τους δυνατότητα να κάνουν ακόμα μία προεκλογική εκστρατεία που να βασίζεται στο χυδαίο, τεμπέλικο επιχείρημα του ετεροπροσδιορισμού. Αν, λοιπόν, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε κάποιο ωφέλιμο έργο για τη χώρα, αυτό ήταν ο εξευτελισμός των πλαστών διαφορών των κομμάτων, τον οποίο διασφάλισε με το δημοψήφισμα. Και αφού το «αντιμνημόνιο» της πρώτης φοράς αριστεράς δεν κατάφερε να ξεχωρίσει από το «λεφτά υπάρχουν» της κάποιας φοράς αριστεράς και τα «Ζάππεια» της κάποιας φοράς κεντροδεξιάς, αυτό που κυβερνά στη Βουλή είναι ένα πολυκομματικό κέντρο στραβοχυμένο σαν λουκουμάς.

Η ιδεολογική γύμνια

Αυτό, όμως, είναι ο στόχος και ο θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ (και) του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και των άλλων κομμάτων: Ο αναπροσδιορισμός του ελληνικού πολιτικού κέντρου μέσω της γελοιοποίησης των παλαιότερων διαχωρισμών, ο οποίος διευκολύνει την ανατοποθέτηση κομματικών σχηματισμών στα δεξιά και τα αριστερά του, όσο συγχρόνως η ασάφεια της σχετικής ιδεολογικής κινητικότητας αφήνει τον Τσίπρα, όπως και όλους τους αντιπάλους του, να καλύπτει τα ίχνη του πολιτικού του πήγαινε-έλα. Ασφαλώς, αυτό το παραπέτασμα για την ιδεολογική γύμνια των πολιτικών εναλλακτικών, το δήθεν γεμάτο κεντρώο πολιτικό νόημα, δεν είναι αποκλειστικό κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η απλή λογική πορεία της χυδαίας ελληνικής μεταπολίτευσης, η οποία σαφώς και δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα πραγματικό εθνικό πρόβλημα χωρίς να αυτοκαταστραφεί -το οποίο είναι μάλλον και η μόνη λύση στο πραγματικό εθνικό πρόβλημα.

Ασφαλώς, η μεταπολίτευση δεν αυτοκαταστρέφεται επειδή απέτυχε, αλλά επειδή αντικαθίσταται. Στην πρόσφατη ιστορία της, η ελληνική πολιτική προσδιόρισε το κέντρο και τα άκρα της στη βάση αρχικώς του Εμφυλίου, κατόπιν της δικτατορίας και πλέον του δίπολου μνημονίου-αντιμνημονίου. Αυτές οι εκλογές, λοιπόν, δεν είναι οι πρώτες μετά την μεταπολίτευση και τα δικά της τεχνητά ιδεολογικά σύνορα ανάμεσα στην κυβερνητική τακτική των διαφορετικών κομμάτων. Αυτές οι εκλογές είναι οι πρώτες μετά τον εκφυλισμό του δίπολου μνημόνιο-αντιμνημόνιο σε ένα ενιαίο κέντρο, όπως ορίζεται από τις ίδιες και απαράλλαχτες ψήφους των κομμάτων στις πρόσφατες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες. Αφού ψήφισαν τα ίδια πράγματα, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητοι Έλληνες κυβέρνησαν μαζί, με τον ίδιο τρόπο και τώρα ψάχνουν να βρουν πώς να διαφοροποιηθούν. Από αυτά τα κόμματα θα βγει ο επόμενος δικομματισμός, με όλα τα άλλα κόμματα στα άκρα τους να νομιμοποιούν το «λογικό» προφίλ του.

Οικουμενική κυβέρνηση του Σιλωάμ

Αυτό το κέντρο οργανώνουν τα κόμματα, προωθώντας τα κοινά τους στοιχεία περισσότερο από τα διαφορετικά. Στη Νέα Δημοκρατία, αυτό φαίνεται στο προεκλογικό ρητορικό ύφος του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος λίγο θέλει για να πει στον Τσίπρα να πάνε στην παραλιακή με τα αυτοκίνητά τους και να λύσουν τις διαφωνίες τους για τα προβλήματα της χώρας με drag racing. Διότι πώς του ήρθε του ανθρώπου να κάνει τον Μπαρτ Ρέινολντς στον «Ατσίδα και τον ληστή»; Μα, βλέποντας πώς μάζεψε σώβρακα ο Τσίπρας με λυμένες γραβάτες, Βαρουφάκη και νταούλια. Κάνει, λοιπόν, ό,τι δύναται για να πει πως κι η Νέα Δημοκρατία είναι λίγο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από τα δεξιά. Από την άλλη μεριά, για να πει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι λίγο Νέα Δημοκρατία, αλλά από τα αριστερά, κυβέρνησε. Ακλόνητο επιχείρημα.

Το ΠΑΣΟΚ, για να δείχνει πόσο μοιάζει με τα άλλα κόμματα και άρα πόσο κεντρώο είναι, ακολουθεί από χρόνια την τακτική της γιαγιάς της Ευρώπης, της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, και προξενεύει τους βουλευτές του με άλλα κόμματα, για να του μοιάζουν οι επόμενες πολιτικές γενιές. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, όπως και το Ποτάμι, δεν έχουν πρόβλημα, μοιάζουν σε όποιον χρειαστεί, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι και ο μπαλαντέρ ή η τσόντα είναι θεμιτή πολιτική φιλοδοξία. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες προφυλάσσουν την προσαρμοστική τους φυσιογνωμία, αλλάζοντάς την τακτικά. Το Ποτάμι προφυλάσσει τη δική του, συνδυάζοντας από την αρχή διαφορετικά στοιχεία: Ιδεολογία από Σημίτη, όνομα από γενιά καραμανλικού, και budget από τα μπλουζάκια (lol, που θα έλεγαν και οι βουλευτές του). Και τώρα όλοι ελπίζουν μια οικουμενική κυβέρνηση του Σιλωάμ, για να πουν ότι είναι καινούριοι.

Αυτή, όμως, είναι η γελοιότητα ενός πολιτικού συστήματος που ορίζεται από τις συνθήκες, και όχι από τα πρόσωπα. Διότι οι συνθήκες μπορούν να είναι μια δικαιολογία για όλους και για όλα. Διότι, καθώς αλλάζουν, δεν προβάλουν απαιτήσεις για ηθική, πολιτική, ιδεολογική σταθερότητα. Διότι δεν συνδέουν το πρόσωπο με τα δικά του έργα, αλλά με την καθημερινότητα. Και το πρόσωπο, ανενόχλητο, αλλάζει συνέχεια. Αν, όμως, πολιτική είναι η καθημερινότητα, δημοκρατία δεν είναι μόνο η καθημερινότητα. Δημοκρατία είναι ό,τι αγωνιζόμαστε να είναι αδιαπραγμάτευτο και ανόθευτο στην καθημερινότητα. Αυτό είναι το πολιτικό κέντρο: Το κέντρο, όπου οι διαφωνίες δεν μπορούν να συμφιλιωθούν περισσότερο. Και για αυτό ακριβώς, κάθε ιδεολογία ξεκινά από το κέντρο. Κέντρο δεν είναι η απουσία της ιδεολογίας, ή ο φόβος της διαφωνίας, του «διχασμού», όπως απειλητικά χαρακτηρίζεται για να δικαιολογεί την ομοιότητα. Κέντρο είναι η αφετηρία της νοήμονος διαφωνίας. Ας διχαστούμε, λοιπόν. Για να μην είμαστε όλοι ίδιοι. Και να μην μένουν όλα ίδια.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 05 Αυγ 2020 | 18:52

Τα λάθη του παρελθόντος...

Oι εξοπλιστικές ανάγκες της χώρας και τα 72 δισ. ευρώ του πακέτου Next Generation EU (NGEU)

30 Ιουλ 2020 | 20:56

Δομές, αντιλήψεις και άνθρωποι - Η ασφάλεια και οι ανασφάλειές τους

H δημόσια ασφάλεια αποτελεί ένα κοινό αγαθό συνυφασμένο με την κοινωνική αλληλεγγύη και την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών

30 Ιουλ 2020 | 20:56

Ο χρυσός και η τέλεια καταιγίδα...

Γιατί ανεβαίνει ο χρυσός; Για πολλούς και ποικίλους λόγους

29 Ιουλ 2020 | 14:24

Κι όμως ο Ερντογάν την "πάτησε"...

Από ελληνικής πλευράς υπήρξε μια πρωτοφανής διπλωματική και στρατιωτική κινητοποίηση η οποία θύμισε ανάλογες καταστάσεις με το "Χόρα" και το "Πίρι Ρέις" τη δεκαετία του ‘80.

29 Ιουλ 2020 | 12:10

Ένα, δυο, τρία ελληνοτουρκικά παράδοξα

Η Αθήνα έστειλε μήνυμα αποφασιστικότητας για την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

27 Ιουλ 2020 | 12:15

Οι δικαστές δεν παράγουν πλούτο

Τα 4 δισ. ευρώ, πλέον των αναμενομένων των συνταξιούχων του Δημοσίου, δεν είναι στραγάλια για μια χώρα με δημόσιο χρέος οσονούπω 200% του ΑΕΠ.

27 Ιουλ 2020 | 11:28

Αχ και να 'χα μια πρόσκληση...

Η δεξίωση της Δημοκρατίας έχει -για όσους τουλάχιστον πρώτη φορά προσέρχονται- κάτι από παιδική χαρά.

24 Ιουλ 2020 | 13:33

Βρέχει λεφτά, προσοχή στις "σφαλιάρες"!

Όταν βρέχει εύκολα λεφτά, η χρεοκοπία παραμονεύει στην γωνία…

22 Ιουλ 2020 | 11:59

Τι σχεδιάζει η Τουρκία...

Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να το τραβήξει η Τουρκία.

22 Ιουλ 2020 | 09:36

Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά είναι "κυνικά κτήνη"

Μήπως είναι πολλά για να μας πείσει η κ. Γεροβασίλη ότι κανείς δεν ήξερε τίποτα και όλα έγιναν με πρωτοβουλία του κ. Ματθαιόπουλου;

21 Ιουλ 2020 | 12:19

Ποιος τελικά επικράτησε στη Σύνοδο Κορυφής;

Εθνική επιτυχία ή αιματηρός συμβιβασμός; Τι άλλαξε μετά την υπογραφή;