Δειλινό 25ης Μαρτίου 2021

Εκεί που ημέρα και νύχτα περίτεχνα συνδέονται με τρόπο που σπάνια συναντάς

SHARE THIS
0
SHARES

Ο αγώνας ποδοσφαίρου του μικρού του αδελφού στα γηπεδάκια ήθελε λίγα λεπτά ακόμη για να τελειώσει, οπότε περιμέναμε στην όχθη της τεχνητής λίμνης Καλιστώ με τα δεκάδες κατευθυνόμενα ιστιοπλοϊκά που είχαν γίνει μόδα τα τελευταία δύο χρόνια.

Έτσι πρέπει να είναι και για τον Θεό, σκέφτηκα, αλλιώς δεν μπορεί να έχει δώσει τόση ομορφιά στο σούρουπο, εκεί που ημέρα και νύχτα περίτεχνα συνδέονται με τέτοιο μοναδικό τρόπο που σπάνια το συναντάς— να μην μπορεί να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο και όμως να μην μπορούν να υπάρχουν και ταυτόχρονα

Η παιδική παράσταση στο ανοιχτό αμφιθέατρο του πάρκου, που μόλις είχε σχολάσει κατακλύζει την συζήτηση. Φαντάζεται ταξίδια στην Φρουτοπία, στο Αβγατηγανιστάν, στο Πιπερού και στη Χώρα του Χασμουρητού, παρέες με τον δήμαρχο Αιμίλιο τον Μήλο, φλερτ με την Μάτα την Ντομάτα, και αγώνες πυγμαχίας με τον Θάνο τον κολοκυθάκι…

Μόνο την Πιπεριά την φαρμακόγλωσσα δεν θέλει. «Αυτή είναι κακιά και όλο παρατηρήσεις κάνει» μου λέει. Τελικά, η γνωστή κουτσομπόλα, που δεν αφήνει κανέναν σε χλωρό κλαρί είναι κομμάτι φολκλόρ της Ελληνικής γειτονιάς ή μοντέρνα κοινωνική εκδοχή του σωκρατικού δαιμονίου, αναρωτιέμαι φευγάτα , αλλά αμέσως στρέφω την προσοχή μου στον μικρό, που τρέχοντας κατά πάνω μου, μου λέει όλο λαχτάρα το ότι κέρδισαν 3-1 και το πόσο θέλει να παίξει στην Μπαρτσελόνα όταν μεγαλώσει, παρέα με τους Κανιέστα, Πρόσι και Θιμπουθαράλες, την νέα μαγική τριάδα των Καταλανών.

Καθόμαστε σε ένα υπαίθριο καφέ - από αυτά τα μεταμοντέρνα με τις πολυθρόνες - να φάμε. Κάτι περιφερόμενοι καλλιτέχνες που άλλοτε ζωγραφίζουν στην όχθη της λίμνης, άλλοτε πουλάνε την πραμάτεια τους στην αγορά στην προμενάδα, παρέα σήμερα με την φυσαρμόνικα και την κιθάρα τους, αρχίζουν να γεμίζουν την ατμόσφαιρα παίζοντας την μια κάτι οικείους ήχους Rhytm and Blues και την άλλη κάτι ξεχασμένα αλλά πανέμορφα τραγούδια της Χαρούλας. Πιο δίπλα, μια παρέα τριών νέων, ένα αγόρι, δύο κορίτσια - δεν τους κάνεις πάνω από εικοσιπέντε - μιλάνε δυνατά και γελάνε ανέμελα.

Το βλέμμα μου ταξίδεψε με μια γλυκιά ανεξαρτησία πάνω από την νεανική παρέα, πέρα από τα μικρά κατευθυνόμενα ιστιοπλοϊκά, ξεπέρασε τα πολύχρωμα σκηνικά της Φρουτοπίας και το μικρό Καμπ Νόου του γιου μου...

Μιλάνε για το άνοιγμα σε νέες αγορές της επιχείρηση τους που είχε έδρα λίγο πιο βόρεια στην ζώνη καινοτομίας. Κάτι πιάνει το αυτί μου για την νέα ηλεκτρονική εφαρμογή για on line μαθήματα δυτικής φιλοσοφίας και τον τρόπο διασύνδεσης της με την Ακαδημία του Πλάτωνα, το φιλόδοξο πανεπιστημιακό πρόγραμμα του Καποδιστριακού που με την νέα ηγεσία του είχε εκτοξευθεί στα πρώτα 100 πανεπιστήμια του κόσμου. Ήταν τα παιδιά της κρίσης, κάποιοι τα έλεγαν ακόμη άβγαλτα, άπειρα, αφελή.

Σε εμένα φάνηκαν ότι μεγάλωσαν και έμαθαν να στηρίζονται στα δικά τους πόδια, να ανταγωνίζονται και να κερδίζουν ή να μαθαίνουν από την χασούρα τους. Έχει και αυτό την αξία του…

Και ξαφνικά έπεσε μια περίεργη σιωπή, από αυτές που νομίζεις ότι όλοι μαζί συνωμότησαν για να σταματήσουν ότι κάνουν. Τα παιδιά ηρέμησαν, οι μουσικοί σταμάτησαν, οι νέοι άναψαν τσιγάρο… Το βλέμμα μου ταξίδεψε με μια γλυκιά ανεξαρτησία πάνω από την νεανική παρέα, πέρα από τα μικρά κατευθυνόμενα ιστιοπλοϊκά, ξεπέρασε τα πολύχρωμα σκηνικά της Φρουτοπίας και το μικρό Καμπ Νόου του γιου μου...

Εκεί πάνω από τις μοντέρνες πολυκατοικίες και το φωταγωγημένο καζίνο, εκεί πέρα από το ελέω υπόγειου βιολογικού καθαρισμού των Αθηναϊκών λυμάτων καταπράσινο «λιβάδι του Πάνα», εκεί ψηλότερα από τις φωνές του κόσμου στις καφετέριες, τα μαγαζιά και τα εστιατόρια της μαρίνας, εκεί ο αττικός ουρανός αγκάλιασε όλα τα χρώματα μιας υπέργειας παλέτας και μας προ(σ)κάλεσε όλους να σταματήσουμε έστω για λίγο να τον προσέξουμε. Βούλιαξα λίγο πιο αναπαυτικά στην πολυθρόνα μου, ακούμπησα το κεφάλι μου στα μαξιλάρια και σκέφτηκα το πόσο όμορφα παντρεύονται η πρόοδος, τα όνειρα, η οικογένεια, η δουλειά, η φύση και η ισορροπία αν σταματήσουμε να φωνάζουμε ο ένας στον άλλο. Σκέφτηκα τον καυγά και τις κατηγορίες λίγα χρόνια πριν γύρω από την ανάπτυξη του επί δεκαπενταετίας παρατημένου Ελληνικού και γενικότερα για την έξοδο από την κρίση.

Η πιο μαγική στιγμή που όλα είναι πιθανά, λένε πως είναι κάπου εκεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου

Όχι, δεν ήταν όλα τέλεια, και είχαμε ακόμη πολλά να κάνουμε. Αλλά είχε αρχίσει να γυρνάει το πράγμα, σε εμένα τουλάχιστον εκείνη την στιγμή ήταν για πρώτη φορά ολοφάνερο, ότι αν και οι πληγές της κρίσης ήταν ακόμη ανοιχτές, εμείς περπατούσαμε πια πιο όρθιοι. Η πιο μαγική στιγμή που όλα είναι πιθανά, λένε πως είναι κάπου εκεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Έτσι πρέπει να είναι και για τον Θεό, σκέφτηκα, αλλιώς δεν μπορεί να έχει δώσει τόση ομορφιά στο σούρουπο, εκεί που ημέρα και νύχτα περίτεχνα συνδέονται με τέτοιο μοναδικό τρόπο που σπάνια το συναντάς— να μην μπορεί να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο και όμως να μην μπορούν να υπάρχουν και ταυτόχρονα.

  • Ο Παναγιώτης Μινογιάννης είναι Λέκτορας Πολιτικής και Διοίκησης Υγείας

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook