Γιατί δεν το δείχνουν τα κανάλια;

"Το δάσος της Δαδιάς καίγεται και τα κανάλια της Αθήνας δείχνουν τον μουσικό με τη βερμούδα και τις σαγιονάρες στο Προεδρικό Μέγαρο”, σχολίαζε προ ημερών στα social, γνωστό και μονίμως εξοργισμένο (φυσικά) τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η φωτιά ήταν σε εξέλιξη στο παρθένο δάσος. Την επομένη, παραδόξως, ανάλογη "θυμωμένη ανάρτηση” έκανε και συνεργάτης του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, διαμαρτυρόμενος για την περιορισμένη- όπως εκείνος νόμιζε- κάλυψη του θέματος της απόπειρας υποκλοπής του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη από τα ελληνικά media. Γι αυτό ίσως και αργότερα ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος επισήμανε ότι, "ενώ κάποιοι θέλουν να χαμηλώσουν” το θέμα στην Ελλάδα, οι New York Times είχαν εκτενές άρθρο για την υπόθεση αυτή.

Η κατηγορία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που υπάρχει ένα γεγονός που πλήττει την εικόνα της κυβέρνησης. Το κρύβουν τα κανάλια, δεν γράφουν τίποτα τα σάιτ και οι εφημερίδες… Προφανώς υπάρχει κάτι βρώμικο από πίσω.

Τις προάλλες η Αυγή (σσ. ναι, ναι η Αυγή, που δεν έγραψε αράδα για την ανακάλυψη του εμβολίου για τον κορονοϊό από την Pfizer, υποτίθεται γιατί "έτσι γούσταρε”, αλλά στην πραγματικότητα επειδή δημιουργούσε ελπίδες για έξοδο από την υγειονομική κρίση και αυτό δεν άρεσε καθόλου, μα καθόλου στο κόμμα), έκανε μείζον θέμα τον έντονο διάλογο που είχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με Ελληνα δημοσιογράφο του Euractiv, για ένα ανακριβές ρεπορτάζ. Και θεώρησε απόδειξη της λογοκρισίας του τύπου από το νεοφιλελεύθερο καθεστώς, το γεγονός ότι η σημαντική αυτή "είδηση”, δεν βρήκε τη θέση που της άξιζε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Πώς νομίζετε ότι βρεθήκαμε στην 108η θέση στην "Ελευθερία του Τύπου”; Εκρυψαν τον "διάλογο” του Μητσοτάκη με τον Σαράντη Μιχαλοπουλο!

Οι επισημάνσεις στα social media, διανθισμένες συνήθως με το hashtag #ξεφτίλες δημοσιογράφοι (σσ. όχι φυσικά του συνεργάτη του Νίκου Ανδρουλάκη), υποτίθεται ότι αναδεικνύουν τη βρώμικη σχέση της εξουσίας με τα Μέσα Ενημέρεωσης και τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, έναντι ανταλλαγμάτων στους βαρόνους- ιδιοκτήτες αλλά και στους εξωνημένους και "πετσωμένους” δημοσιογράφους. Είναι αυτό που γράφει ο Αλέξης Τσίπρας, ότι τα "ΜΜΕ ταίζονται με κρατικό χρήμα χωρίς κριτήρια και δημοσιογράφοι, εσχάτως και πολιτικοί αρχηγοί παρακολουθούνται”.

Ο έλεγχος της ενημέρωσης υποτίθεται ότι εξηγεί και τη δημοσκοπική καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ- άσε που και οι δημοσκοπήσεις είναι πέτσινες- αφού ο εμπεριστατωμένος λόγος του δεν φθάνει στο διψασμένο για αλήθειες ακροατήριο. Είναι όμως έτσι;

Λυπάμαι που θα χαλάσω αυτήν την τόσο ωραία συνωμοσία, αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Και πολύ απλή.

Κατ΄αρχάς είναι προφανές ότι ένα γεγονός που συμβαίνει εκτός Αθηνών, όσο σοβαρό κι αν είναι (και η φωτιά στο δάσος της Δαδιάς ήταν), θα έχει μικρότερη κάλυψη από ένα γεγονός στην Αθήνα, ακόμα και ήσσονος σημασίας. Οι λόγοι είναι προφανείς. Η κάλυψη της είδησης έχει κόστος. Συνεργεία εκτός Αθηνών, αποστολή δημοσιογράφων, εκτός έδρας, οδοιπορικά και πάει λέγοντας. Μια δημοσιογραφική αποστολή πρέπει να είναι σύντομη, γιατί αλλιώς το butget εκτοξεύεται στα ύψη.

Δεύτερον, η κάλυψη μιας είδησης για να έχει συνέχεια, πρέπει να έχει εξέλιξη. Με το ανάλογο σασπένς. Μια φωτιά, ακόμα και σε παρθένο δάσος, αν δεν απειλεί σπίτια, αν δεν υπαρχουν συγκινημένοι μάρτυρες να αφηγούνται τις "δραματικές στιγμές που έζησαν”, καθώς ο "πύρινος όλεθρος” πλησίαζε και απειλούσε να κάψει "τους κόπους μιας ζωής” (δεν ειρωνεύομαι τους πυρόπληκτους, αλλά τα κλισέ ημών των δημοσιογράφων), προφανώς αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τους υπευθύνους των δελτίων ειδήσεων. Πόσες φορές θα μεταδώσεις ότι η φωτιά είναι σε εξέλιξη; Τι εικόνα θα μεταδώσεις από ένα δάσος σχεδόν απροσπέλαστο, αν δεν μπορεί να βρεθεί ο ρεπόρτερ δίπλα στα δέντρα που καίγονται; Πόσο θα κρατήσει το live όταν το μόνο που μπορείς να μεταδώσεις είναι ότι η φωτιά είναι σε εξέλιξη, ότι έχουν καεί τόσες χιλιάδες στρέμματα και ότι επιχειρούν τόσα εναέρια μέσα; Πόσες φορές θα το επαναλάβεις;

Με δυο λόγια, το πώς παρουσιάζονται οι ειδήσεις δεν έχει να κάνει μόνο με τη σημασία της είδησης, αλλά και με αντικειμενικές συνθήκες. Επισης το κριτήριο των διαμορφωτών των δελτίων ή των αρχισυντακτών στις εφημερίδες και τα σαιτ, δεν είναι η εξυπηρέτηση της οποιασδήποτε προπαγανδιστικής καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε φυσικά με την προστασία της κυβέρνησης από δυσάρεστες ειδήσεις, αλλά έχει να κάνει αφ΄ενός με το ενδιαφέρον του κοινού- και ειδικά του κοινού της Αθήνας όπου βρίσκονται οι περισσότεροι κάτοικοι και οι περισσότεροι δέκτες- και αφ΄ετέρου με το κόστος της παραγωγής.

Υ.Γ. Και η είδηση για το τηλέφωνο του Νίκου Ανδρουλάκη; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η σημαντική αυτή είδηση πέρασε στα ψιλά. Αλλά σε κάθε περίπτωση ας έχουμε υπόψιν μας, ότι όταν έγινε η απόπειρα παρακολούθησης, ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν απλός ευρωβουλευτής και ένας από τους υποψηφίους για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Υποθέτω όχι ο νούμερο ένα στόχος για τις μυστικές υπηρεσίες. Και αν κρίνω από την καταγγελία του Επιτρόπου Δικαιοσύνης της Ε.Ε. και τις έρευνες του Ευρωκοινοβουλίου, μάλλον στην Ευρωβουλή βρίσκεται η άκρη του νήματος, παρά οπουδήποτε αλλού.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr