«Εχετε μετανιώσει για κάποια πράγματα που είπατε όπως για τις αγορές και τα νταούλια;»
« Όχι δεν είδατε σήμερα , το Τόκιο έπεσε 5 μονάδες με το άνοιγμα!» ( γέλια- τέλος θέματος ) Αυτό που στο BBC ή στο France 2 ή την Deutsche Welle θα είχε προκαλέσει μπαράζ νέων ερωτήσεων, στην Ελληνική δημοκρατική δημόσια τηλεόραση , πέρασε όπως και πολλά άλλα στα ψιλά.
Εν προκειμένω πόσο ελεύθερος είναι κάποιος όχι να ρωτά ότι θέλει αλλά να θέλει να ρωτήσει αυτά που οι πολίτες θα ρωτούσαν σε μια πρωτόγνωρη για την χώρα στιγμή;
Τελικά ναι πείστηκα, ότι έχουμε τη Δημόσια Τηλεόραση που μας αξίζει κατά παράφραση του γνωστού «έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν» ή μάλλον συνδυαστικά με αυτό!
Δεν σας κρύβω ότι κρατούσα μια σοβαρή επιφύλαξη έχοντας κατά νου κάποιες «φωτισμένες» περιόδους που δεν κράτησαν πολύ, κάποιες «φωτεινές» εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον κανόνα, κάποια τηλεοπτικά «φώτα» που έπεφταν αντικειμενικά πάνω σε μείζονα θέματα και κάποιους πολύχρωμους «φωτισμούς» της πολιτικής μας ζωής. Και πάντα είχα την ελπίδα ότι θα έρθει η στιγμή που όλα τα παραπάνω θα συμπέσουν και στον χρόνο και στην αντίληψη και στο ανθρώπινο δυναμικό , θα κυριαρχήσουν και θα αναδειχθεί επιτέλους ο πραγματικός χαρακτήρας της τηλεόρασης «όλων μας» ανακτώντας το χαμένο έδαφος σε σχέση με την ιδιωτική.
Αλλά υπάρχει η μεγάλη της ΕΡΤ σχολή, η παράδοση που δεν αλλάζει όπως και να βαφτίσει κανείς την ΕΡΤ ΝΕΤ ΝΕΡΙΤ ΕΡΤ. Και όπως είδαμε χτες με τη συνέντευξη του πρωθυπουργού την πιο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα μεταπολιτευτικά , σε πρωτοφανείς συνθήκες απορύθμισης της οικονομίας και με το ενδεχόμενο επίσημης χρεωκοπίας της χώρας σήμερα τα μεσάνυχτα, η παράδοση είναι κραταιά.
Θυμάμαι, όπως όλοι φαντάζομαι, την επική σκηνή όταν ο πρώην πρωθυπουργός… σήμανε μόνος του το τέλος της συνέντευξης που παραχώρησε στην δημόσια τηλεόραση, ευχαριστώντας και χαιρετώντας τους δημοσιογράφους στο μισάωρο! Ηταν τόσο εξόφθαλμο το σκηνικό ώστε εύλογα πολλοί υποστήριξαν ότι δεν ήταν συνέντευξη εν όψει της τρίτης και κρίσιμης ψηφοφορίας για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας αλλά ήταν ένα είδος διαγγέλματος παρουσία δημοσιογράφων. Τότε μάλιστα είχε παρέμβει καταγγελτικά η ΕΣΗΕΑ συνδέοντας το θέμα με το «μόρφωμα» της ΝΕΡΙΤ. Καλά έκανε αλλά άνοιξε μια πόρτα αυτή της κριτικής της δουλειάς συναδέλφων από το σωματείο τους , η οποία δεν μπορεί να κλείσει πια, επειδή έκλεισε το μόρφωμα …και ξανάνοιξε η ΕΡΤ.
Το θέμα κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλύτερα από όλους μας οι τηλεθεατές , είναι ο βαθμός της δημοσιογραφικής ελευθερίας και όχι το τυπικό πλαίσιο. Ο αγαπημένος πεσιμιστής φιλόσοφος του νυν πρωθυπουργού, Αρθούρος Σοπενάουερ δεν χαρακτηρίστηκε από το ειρωνικό δοκίμιο του «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» που πρόσφατα επικαλέστηκε , αλλά από την «Κριτική της ελευθερίας της βουλήσεως» Πόσο ελεύθερος είναι κάποιος όχι απλά να κάνει ότι θέλει, αλλά να θέλει ότι θέλει;
Εν προκειμένω πόσο ελεύθερος είναι κάποιος όχι να ρωτά ότι θέλει αλλά να θέλει να ρωτήσει αυτά που οι πολίτες θα ρωτούσαν σε μια πρωτόγνωρη για την χώρα στιγμή; Να θέσει μετ επιτάσεως τα ζωτικής σημασίας ερωτήματα για να πάρει αντίστοιχα ζωτικής σημασίας απαντήσεις κι όχι λογύδρια , υπεκφυγές και επαναστατικά τσιτάτα. Είναι λοιπόν ελεύθερος να «θέλει» να ρωτήσει όταν ακούει για παράδειγμα «μπορεί να χρεοκοπήσουν οι Τράπεζες αλλά όχι οι λαοί» και ότι «πολιτισμός υπήρχε και πριν υπάρξουν οι Τράπεζες» το αυτονόητο «Εννοείτε ότι είναι πιθανό ένα κούρεμα καταθέσεων ένα bailout ;» όπως και για τα συνεπακόλουθα της χρεωκοπίας των Τραπεζών; Ή θα θεωρηθεί κινδυνολόγος των ΜΜΕ , Τρόϊκα εσωτερικού, παπαγαλάκι των δανειστών και πεμπτοφαλαγγίτης και θα καταγγελθεί σαν τέτοιος από τους κυβερνώντες –εργοδότες του; Διαχρονικό ερώτημα που δυστυχώς επανέρχεται παρά τις εκάστοτε μεγαλόστομες εξαγγελίες των πολιτικών που ασχολούνται με τη δημόσια τηλεόραση ιδιοκτησιακά.