Η επικίνδυνη επόμενη μέρα

Οι δυσαρεστημένοι Γάλλοι αποδεικνύουν ότι η Ευρώπη δεν χτίζεται με "κόψε-ράψε".

SHARE THIS
0
SHARES

Η νίκη του ακροδεξιού κόμματος της Μαριν Λεπέν ήταν αναμενόμενη γιατί όλες οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων εβδομάδων ήταν σαφείς. Οι Γάλλοι είναι δυσαρεστημένοι κι αφενός δεν είχαν σκοπό να ψηφίσουν μαζικά στις ευρωεκλογές (η απόχη έσπασε ένα ακόμα ρεκόρ), αφετέρου αυτοί που θα πήγαιναν στις κάλπες επρόκειτο να στραφούν προς τους ευρωσκεπτικιστές, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Η νίκη του ακροδεξιού κόμματος της Μαριν Λεπέν ήταν αναμενόμενη γιατί όλες οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων εβδομάδων ήταν σαφείς.

Η κρίση, η ανικανότητα του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος στο να υλοποιήσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, η αναξιοπιστία του Φρανσουά Ολάντ που αναγκάστηκε να αλλάξει πρωθυπουργό μετά τις δημοτικές εκλογές αλλά που παραμένει εγκλωβισμένος στο Προεδρικό Μέγαρο σαν «γυμνός βασιλιάς», η καταστρεπτική διχόνοια στην αντιπολίτευση, η διάλυση της διοίκησης του γκωλικού κόμματος την επόμενη μέρα των εκλογών μετά από αποκαλύψεις οικονομικών σκανδάλων, όλα αυτά αποτελούν εύφλεκτα συστατικά και πρόσφορο έδαφος για τις Κασσάνδρες και τους δημαγωγούς των άκρων.

Πώς είναι δυνατόν μια χώρα σαν την Γαλλία, που έχει θεμελιώσει τα σημερινά κεκτημένα της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας να στέλνει στην Ευρωβουλή μια πλειοψηφία ακροδεξιών βουλευτών, οι οποίοι, με ένα παράδοξο τρόπο, δεν αντικατοπτρίζουν τα πιστεύω της κοινωνίας;

«Εκπροσωπούν οι ακροδεξιές ψήφοι ένα στιγμιαίο θυμό, όχι έναν ολόκληρο λαό» λέει ένας Γάλλος πολιτικός αναλυτής

«Εκπροσωπούν οι ακροδεξιές ψήφοι ένα στιγμιαίο θυμό, όχι έναν ολόκληρο λαό» λέει ένας Γάλλος πολιτικός αναλυτής. Ωστόσο είναι σαφές πως εκφράζουν μια γενικότερη πνιγμένη οργή κατά των ελίτ και των γραφειοκρατών της Ευρώπης, που αδιαφορούν ή αγνοούν την οδυνηρή καθημερινότητα των πολιτών. Το παράδοξο της ευρωπαϊκής εποικοδόμησης πηγάζει λοιπόν από την ανικανότητα των ιθυνόντων των Βρυξελλών να χτίσουν έναν αυθεντικό, κοινό πολιτικό λόγο, που να ενδιαφέρει τους πάντες και να εμπνέει τις επόμενες γενιές. Το ευρώ ως εγγύηση σταθερότητας και ειρήνης απέδειξε ότι δεν αντέχει άλλα ταρακουνήματα και πως στον βωμό των χρημάτων δεν χτίζεται αναγκαστικά η Ιστορία. Χρειάζονται οράματα, νέες ιδέες, μια νέα συμφωνία για να πορευτούν όλοι προς μια νέα κατεύθυνση. Η ιδέα της Ευρώπης δεν μπορεί να συρρικνωθεί σε ένα σενάριο απλής business. Δεν χτίζεται η Ευρώπη με «κόψε-ράψε» και στατιστικές. Τι κοινό έχει σήμερα ένας Ελληνας με έναν Πολωνό, έναν Ιταλό ή έναν Σλοβένο; Ποια στοιχεία αποδεικνύουν ότι ανήκουμε στην ίδια οικογένεια;

Πρέπει να καταλάβουμε πως η Ευρώπη δεν είναι ουτοπία, είναι ο μόνος δρόμος για να μην χαθούμε γιατί πριν από όλα ενσαρκώνει μια ήπειρο, όπου μπορούν να συνυπάρξουν δημοκρατικά κι ειρηνικά λαοί με ιστορία που ποτίστηκε με αίμα, πολύ πρόσφατα. Ο φόβος ξυπνάει τους εξτρεμιστές, η απληστία τους εφιάλτες αλλά και η βλακεία τους συνένοχους.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook