Η νέα, Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη

Ο παιδικός μου φίλος είχε πρόβλημα, δυσκολευόταν να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Όχι ότι σκέφτηκε έστω και ένα λεπτό να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει ξεχάσει το 2015 και το δημοψήφισμα, αναγνώριζε επίσης την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας και τις επιτυχίες του Κυριάκου Μητσοτάκη στην οικονομία -άλλωστε είναι ελεύθερος επαγγελματίας- αλλά αυτό το σκάνδαλο των υποκλοπών, του είχε καθίσει στο στομάχι. Και κάτι στην υπερεπάρκεια του κυβερνητικού τιμ τον ενοχλούσε.

"Πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους, με μια δόση αλαζονείας", μου έλεγε. Έτοιμος ήταν να το ρίξει στο ΠΑΣΟΚ και ας αναγνώριζε ότι η ιστορία με τον άγνωστο χ πρωθυπουργό ήταν μια μεγάλη σαχλαμάρα. Όταν επέστρεψε όμως από το εκλογικό κέντρο ήταν σκασμένος στα γέλια και ανακουφισμένος. "Ψήφισα Νέα Δημοκρατία", μου ανακοίνωσε περιχαρής, "αλλά όλα οκ, έβαλα σταυρό μόνο σε πασόκους. Μια χαρά"...

Το περιστατικό μπορεί να είναι έως και κωμικό και σίγουρα υπερβολικό (η δοσολογία των πρώην πράσινων υποψηφίων ήταν αυστηρά περιορισμένη σε κάθε εκλογική περιφέρεια της Αθήνας, ώστε να περιοριστούν οι αντιδράσεις των παλαιών), αλλά δεν είναι τυχαίο. Και δεν είναι μόνο οι επιδόσεις των προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ υποψηφίων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο Πιερρακάκης και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που έσκισαν σε σταυρούς, προσελκύοντας προφανώς ψηφοφόρους και από άλλους χώρους, εκτός της στενής γαλάζιας παράταξης.

Είναι και η συντριπτική υπεροχή της Νέας Δημοκρατίας ανάμεσα στους ψηφοφόρους που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι. Είναι και η βαριά ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους αναποφάσιστους, εκείνους τους ψηφοφόρους που δεν έχουν κομματική ένταξη και ρίχνουν την ψήφο τους ανάλογα με το πόσο πειστική είναι η κυβερνητική πρόταση που διατυπώνουν οι διάφοροι μονομάχοι. Είναι και η μεγάλη υπεροχή της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κάποτε κάστρα της κεντροαριστεράς, όπως η Αχαΐα και η Κρήτη, οι πολύ καλές της επιδόσεις στις λαϊκές γειτονιές. Κάτι συμβαίνει, κάτι που χρειάζεται ερμηνεία.

Αυτό που προκύπτει από τις εκλογές και το αποτέλεσμα της κάλπης, είναι ότι τα όρια της γαλάζιας παράταξης έχουν διευρυνθεί και αγκαλιάζουν πλέον έναν ευρύτερο κοινωνικό χώρο, εκλογικά κοινά και ψηφοφόρους δηλαδή, πολύ πέραν του αυστηρού πλαισίου του παλαιού κόμματος της λαϊκής δεξιάς του Κώστα Καραμανλή. Είναι αυτό που είπε στη συνέντευξή του στην Καθημερινή και τον Αλέξη Παπαχελά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, "η νέα, Νέα Δημοκρατία, όπως έχει διαμορφωθεί". Πιθανώς δεν το είπε τυχαία.

Πώς επιτεύχθηκε αυτό; Το εξηγεί πολύ πειστικά ο σύμβουλος επικοινωνίας Ευτύχης Βαρδουλάκης, κάνοντας λόγο για τη στρατηγική της "πολιτικής τριγωνοποίησης” που ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που του επιτρέπει να απευθύνεται και στα δεξιά και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Διαμορφώνοντας έτσι μια προσωπική πολιτική ατζέντα, συνομιλώντας με ευρύτερα ακροατήρια, δίνοντάς τους λόγο να μένουν στη σφαίρα επιρροής του, ακόμα και όταν δεν είναι απολύτως ικανοποιημένα μαζί του.

Όπως το έγραψε χαρακτηριστικά, ο Μητσοτάκης κάνει και μειώσεις φόρων αλλά δίνει και επιδόματα, φέρνει επενδύσεις αλλά δίνει και αυξήσεις συντάξεων, προχωράει τα εξοπλιστικά που αρέσουν στο συντηρητικό κοινό αλλά προωθεί και υιοθετεί τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Την ίδια ώρα που οι αντίπαλοί του, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, απευθύνονταν σταθερά σε ένα όλο και πιο φανατισμένο κοινό, στο ίδιο, μονίμως εσωστρεφές και δεδομένο κοινό.

Όχι ότι ο κ. Τσίπρας δεν είδε, ότι για να έχει ελπίδες στις εκλογές θα πρέπει να απευθυνθεί και πέραν του ΣΥΡΙΖΑ. Το είδε και το προσπάθησε, αλλά ανεπιτυχώς.

"Για να κερδίσουμε τις εκλογές δεν αρκεί να έχουμε στόχο να πείσουμε μόνο τα εκλογικά μας ακροατήρια’, έλεγε ο κ. Τσίπρας. "Και να αβγατίζουμε τους υποστηριχτές μας από την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων. Για να κερδίσουμε τις εκλογές πρέπει να κερδίσουμε και αυτούς που στέκονται κριτικά απέναντί μας", ανέφερε.

Ηταν τότε, αρχές Μαρτίου, όταν το θέμα που απασχολούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η έξοδος από τα ψηφοδέλτια του τοξικού Παύλου Πολάκη. Τελικά, ο Αλέξης Τσίπρας όμως αποφάσισε να τον κρατήσει και να είναι ξανά υποψήφιος.

Ενας συνάδελφος έγραψε ότι πιθανώς η στιγμή που έχασε τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας ήταν τότε, όταν αποφάσισε να υποχωρήσει στις πιέσεις και να μην διώξει τον Πολάκη. Το περίφημο άνοιγμα στο κέντρο, ήταν ήδη παρελθόν.

Η ερμηνεία είναι ότι είτε δεν μπορούσε ο ίδιος σαν προσωπικότητα να ξεφύγει από τις ιδεολογικές του εμμονές, είτε γιατί δεν τον άφησαν οι απαράτσικ του κόμματός του, που βλέπουν πάντα με επιφύλαξη κάθε απόπειρα να διαβρωθεί, να αλλοιωθεί η αριστερή ψυχή της ριζοσπαστικής.

Τα αποτελέσματα τα είδαμε στην κάλπη. Το αν θα επιβεβαιωθεί το αποτέλεσμα στην κάλπη της 25ης Ιουνίου θα το μάθουμε σύντομα. Αλλά υποθέτω δεν αλλάζει η ψήφος εύκολα μέσα σε 20 ημέρες. Και σίγουρα δεν αρκεί το φωτεινό χαμόγελο της Ράνιας Θρασκιά για να αλλάξουν οι εντυπώσεις και η πρόσληψη του ΣΥΡΙΖΑ από τους εκλογείς.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr