ΓιαννηΣ ΡετσοΣ
ΓιαννηΣ ΡετσοΣ

Ο τουρισμός στην...κρίση μας

Η ορθή και λογική σκέψη αρκεί για να απογειώσει το τουριστικό προϊόν μας

SHARE THIS
0
SHARES

Το τελευταίο διάστημα, με την εξέλιξη της κρίσης, είχε γίνει λίγο “μόδα” στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις διάφορες δημόσιες συζητήσεις, το ρητορικό εύρημα με την λέξη “κρίση” στα κινεζικά, που εμπεριέχει τις έννοιες πρόβλημα και λύση ή ευκαιρία. Εν προκειμένω, ας προτιμήσουμε την κλασσική ελληνική μας ετυμολογία, όπου η “κρίση” σημαίνει επίσης ορθή και λογική σκέψη.

Όπως αποδείχθηκε πέρυσι και ευελπιστούμε ότι θα αποδειχθεί και φέτος, ο Τουρισμός δεν ήταν απλώς ο τομέας εκείνος που σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της ενίσχυσης της εθνικής οικονομίας, συνεισφέροντας πάνω από 12 δισ. ευρώ σε άμεσες εισπράξεις, δηλαδή πάνω από 1,5 δισ. πρόσθετα έσοδα από το 2012 και που συνέβαλε στη διατήρηση των υφιστάμενων θέσεων εργασίας, αλλά ήταν και ο μοναδικός τομέας της χώρας μας που, με τις επιδόσεις του, ξεπέρασε κατά δύο και τρεις φορές το διεθνή και τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στα βασικά μεγέθη της παγκόσμιας αγοράς τουρισμού, δηλαδή τις αφίξεις και τις εισπράξεις.

Αναμένουμε φέτος 19 εκατ. επισκέπτες, 13 δισ. ευρώ και τουλάχιστον 50.000 νέες μόνιμες θέσεις εργασίας.

Η Ελλάδα βρέθηκε έτσι στις κορυφαίες θέσεις των προορισμών με τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης την περίοδο του 2013, με ιδιαίτερα θετικές προοπτικές και για το τρέχον έτος.

Οι εκτιμήσεις (υπό τις ευνόητες προϋποθέσεις, βεβαίως, της ομαλότητας, της σταθερότητας και της προσήλωσης στους στόχους μας), κάνουν λόγο για περίπου 19 εκατ. επισκέπτες, 13 δισ. ευρώ και τουλάχιστον 50.000 νέες μόνιμες θέσεις εργασίας.

Αυτό θα σημαίνει μεγαλύτερη συνεισφορά στο ΑΕΠ, που τώρα είναι σχεδόν στο 17%, μεγαλύτερη στήριξη στην περιφερειακή ανάπτυξη, καλύτερα αποτελέσματα για τις δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις της τουριστικής οικονομίας. Ευχής έργον, να αρχίσει να ανακάμπτει και ο εσωτερικός μας τουρισμός, γιατί οι απώλειες εκεί, είναι βαριές.

Και ερχόμαστε στην επισήμανση της εισαγωγής.

Για μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση, σε δεινή δημοσιονομική θέση και σε βαθιά ύφεση, τί ορίζει η κοινή λογική και… κρίση; Ότι όταν έχεις ένα τέτοιο πλεονέκτημα στα χέρια σου - ως Πολιτεία, ως κυβέρνηση, ως Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως τράπεζες, ως ιδιωτικός τομέας, ως εργαζόμενος, ως απλός πολίτης - το διαφυλάσσεις ως “κόρη οφθαλμού”, το ενισχύεις και το υποστηρίζεις με όλα τα διαθέσιμα εφόδια και μέσα και εν τέλει, φροντίζεις να κάνεις ό,τι μπορείς, όπως μπορείς, για να θωρακίσεις αυτό που σου φέρνει έσοδα, διανέμει εισόδημα, διατηρεί και δημιουργεί απασχόληση, αυξάνει την κατανάλωση σε προϊόντα και υπηρεσίες άλλων τομέων, π.χ. από αγροτοκτηνοτροφικά, μέχρι τις τηλεπικοινωνίες.

Σωστά;

Άραγε, αυτό κάνουμε;

Η προηγούμενη απαρίθμηση, δεν είναι τυχαία. Με τη θέση και τη συμβολή του τουρισμού, κάθετη και οριζόντια, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην αγορά, καθένας και κάθε τι, από την Πολιτεία μέχρι τον απλό πολίτη, έχουμε ένα μερίδιο “μέριμνας”, ας το πούμε έτσι, που μας αναλογεί απέναντι στον τουρισμό μας ή ένα μερίδιο ευθύνης που τον επηρεάζει. Και δεν εννοούμε σαν “τουρίστες”, αλλά σαν πολίτες μίας μικρής χώρας, που συγκαταλέγεται στους είκοσι μεγαλύτερους προορισμούς του κόσμου.

όλοι μας έχουμε κάποια στιγμή επηρεάσει, θετικά ή αρνητικά, εκούσια ή ακούσια, έστω και κατ’ ελάχιστο και απειροστοελάχιστο, τη συνολική εικόνα αυτού που αποκαλούμε τουρισμό 

Απάντηση, επομένως, μπορεί να δώσει ο καθένας μας, από τη θέση που είναι, το επάγγελμά του, την κοινωνική του τάξη και παιδεία. Από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό, μέχρι τον απλό πολίτη, κάτοικο μίας περιοχής που μπορεί να δέχεται έστω και μία χούφτα ξένους επισκέπτες κάθε τόσο, ή που απλά έχει έναν ξένο φίλο στο εξωτερικό ή έναν φίλο κάπου αλλού στην Ελλάδα.

Αν κοντοσταθούμε και το αναλογιστούμε λίγο, όλοι μας έχουμε κάποια στιγμή επηρεάσει, θετικά ή αρνητικά, εκούσια ή ακούσια, έστω και κατ’ ελάχιστο και απειροελάχιστο, τη συνολική εικόνα αυτού που αποκαλούμε τουρισμό. Και ανά πάσα στιγμή, μπορεί να το ξανακάνουμε.

Γιατί; Για αρχή, λέμε ότι έχουμε τη “φιλοξενία” στο DNA μας και έτσι είναι. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, δεν ήταν ούτε χαζοί, ούτε αφελείς. Και τα πανάρχαια εθιμικά, έχουν συμπυκνωμένη λαϊκή σοφία αιώνων. Ο ξένος ήταν ιερός γιατί ποτέ κανείς δεν ήξερε ποιος πραγματικά είναι. Τόσο απλό. Ως προς τις εντυπώσεις του ξένου, όμως, είτε είναι απλός ταξιδιώτης, είτε μεγιστάνας, βασιλιάς (θυμηθείτε πως κυκλοφορεί, καμιά φορά, ο Εμίρης του Κουβέιτ στα Ιόνια, με τη σαγιονάρα και το αθλητικό μπλουζάκι και αγοράζει ψάρια από τα καΐκια) ή… ένας blogger με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες «followers» στο «twitter» του;

Είναι απίστευτο το τι ζημιά μπορεί να κάνει σε έναν προορισμό, σήμερα, μία και μόνον στιγμή λανθασμένης συμπεριφοράς…

Μία απάντηση με χαμόγελο σε έναν τουρίστα που ψάχνεται στον δρόμο είναι εξίσου καθοριστική τουριστική συμπεριφορά με το πέταγμα ενός σκουπιδιού σε ένα πάρκο ή σε μία παραλία.

Μετά, επειδή ζούμε σε μία χώρα, που κάθε χρόνο, δέχεται (σε αριθμούς) μιάμιση φορά τον πληθυσμό της! Όταν η χώρα μας υποδέχεται 17-18 εκατ. κόσμο κάθε χρόνο, είναι ένα μέγεθος που δεν μπορεί να αφήνει κανέναν μας αδιάφορο. Αμφίδρομα. Και για να επιβραβεύουμε και να δικαιώνουμε όσους την διάλεξαν, καθιστώντας τους “ζωντανή” διαφήμιση στους τόπους τους, αλλά και για να την προστατεύουμε και διασφαλίζουμε και τη μελλοντική της καλή κατάσταση και πορεία.

Ο τουρισμός, η ορθά αναπτυγμένη υγιής τουριστική δραστηριότητα, μας αφορά όλους και όλοι μεταφέρουμε καθημερινά ρανίδες της δυναμικής που τη διαμορφώνει.

Η κουλτούρα της φιλοξενίας, δεν είναι τίποτα παραπάνω από την αντανάκλαση της γενικής μας κουλτούρας και της παιδείας μας.

*Ο κ. Γιάννης A. Ρέτσος είναι Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (ΠΟΞ) &

Α’ Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook